نیمکت رنگی

فصل   3-8
حشمت در لباس كرم رنگش لاغر و رنگ
پريده به نظر مي آمد . منظر در همان نگاه اول متوجه كسالت او شد و در حالي
كه بر روي يكي از مبل هاي راحتي لم مي دادپرسيد : تنهايي .. ؟
- آره فرزانه رفته پيش خواهرش انگار طفلك سرما خورده زنگ زد گفت چند روزي فرزانه رو بفرستم پيشش تو چي كار مي كني ؟
- منم بد نيستم از ديروز كه مجيد رفت ساري رفتم پيش پري و بچه ها . امروزم گفتم يه سري به تو بزنم .
- ساري رفته چي كار ؟
- ماموريت اداريه دو سه روز بيشتر طول نمي كشه .
- پري اينا چطور بودن ؟ از فريبرز خبري نيست ؟
-
بد نبودن پري ميگفت آخرين جلسه دادگاه ديروز بود ... اين طور كه از دوست
فريبرز شنيدن همه مدارك عليه اون يارو گودرزي و به نفع فريبرز و بقيه بوده
... حالا منتظرن ببينن راي نهايي چي مي شه.
- خدا كنه اين قضيه به خير
و خوشي تموم بشه . طفلك پري اين چند وقته آب خوش از گلوش پايين نرفته .
هفته پيش كه رفته بودم پهلوش ديدم چقدر از بين رفته ! هر چي بهش مي گم اين
قدر غصه نخور به خرجش نمي ره ... اگه منم كه مي گم مرد جماعت ارزش اين همه
غصه خوردنو ندارن .
- از حرفات پيداست باز شاهرخي ناراحتت كرده ؟ تازگي چيزي شده ؟
-
ديگه چي مي خواستي بشه ؟ مرديكه آبرو برامون نذاشته با اين دسته گلي كه آب
داده . كاش خبر مرگشو برام مي آوردن . تازگي رو دنده لجبازيم افتاده مگه
همين چند ماه قبل پيش خودت قول نداد سه دونگ سهم شركتو به اسم من و كامران
كنه ؟ بي پدر حالا زده زيرش . خير سرش رفته يه دونگ از سه دونگو به اسم
كامران كرده اونم با چه منتي ... دروغ نگم اين دختره تو گوشش مي خونه كه
چي كار بكن چي كار نكن .
- واسه اين ناراحتي ؟ ولش كن ! سهم شركت بخوره
تو سرش نمي خواد منت بكشي تو الحمد الله محتاج اين شندر غاز پول شركت
نيستي . خدا رو شكر با همين سودي كه از بانك مي گيري اموراتت داره مي گذره
.
- نگراني من واسه خودم نيست اومديم فردا فرزانه خواست شوهر كنه نبايد
چيزي باشه كه پشتوانه ش كنم ؟ تازه مي دونه توي اين شركت شهاب سهام دار
اصليه ور داشته يه دونگ به اسم كامران كرده ! نمي گه اين بچه آينده داره
اين جوري خود به خود كامران مي شه زير دست شهاب . مرديكه فكر اين جاشو نمي
كنه . من دارم از اين حرص مي خورم .
- حالا تو نمي خواد غصه اين چيزا
رو بخوري . بچه ها ، بچه هاي اونم هستن . مطمئن باش به موقعش به فكرشون
هست . تو برو به فكر خودت باش كه داري ...
سلام ناگهاني عفت منظر را وادار به سكوت كرد : سلام عفت خانوم خسته نباشي .
- سلامت باشي منظر خانوم شما خوب هستين ؟
- اي به لطف شما بد نيستم . داري مي ري بيرون ؟
- آره دارم مي رم يه كم ميوه و سبزي بخرم . حشمت خانوم چيز ديگه اي نمي خواين ؟
- نه دستت درد نكنه . زود برگرد . راستي عفت سماورو تو برق زدي ؟
- آره خانوم جون چايي هم دم كردم مي خواين بريزم بيارم ؟
- نه تو برو خودم ميارم .
- باشه فعلا با اجازه ...
با
رفتن عفت ، منظر دوباره رشته كلام را به دست گرفت اما اين بار موضوع
خوشايندي را پيش كشيد و پرسيد : راستي حال شهرزاد و بچه چطوره ؟ هر دو
خوبن ؟
انگار حق با منظر بود چهره حشمت به لبخندي از هم باز شد : هزار
ماشاالله دختر تودلبرويي گيرشون اومده . شهرزادم خوبه . مامانش نمي ذاره
آب تو دلش تكون بخوره . ديروز اونجا بودم اما آخر شب برگشتم آخه ديدم به
وجودم نياز ندارن گفتم واسه چي بمونم .
منظر متوجه رنجشي كه در كلام خواهرش حس مي شد شده بود اما به روي خود نياورد : بالاخره واسش اسم انتخاب كردن يا نه ؟
-
آره دو تا اسم انتخاب كردن كه قراره بعد از نظر خواهي از بقيه كه حتما
خانواده شهرزاد هستن يكي از اونا رو بذارن روش ! انگار يكيش مهسا بود اون
يكيش ماهك يا يه همچين چيزي .
- خيلي دلم مي خواد برم ديدنشون ولي منتظرم يه چند روزي بگذره كه شهرزاد از اون حال و هواي روزاي اول زايمان در بياد بعد .
- ان شاالله روزي خودت باشه خواهر ... راستي چي شد ؟ بالاخره رفتين واسه دوا درمون يا نه ؟
-
چي بگم والله منكه فكر نمي كنم اين دوا درمونا كار ساز باشه به مجيدم گفتم
اين آخرين باره ... اگه نتيجه داد كه چه بهتر و گرنه ازش قول گرفتم به جاي
اين همه انتظار بريم يه بچه رو به فرزندي بگيريم . مي ترسم اگه بازم پشت
گوش بندازم اون قدر سنم بره بالا كه ديگه حوصله ي اين جور كارا رو نداشته
باشم .
- هنوز زوده كه نا اميد بشين چند نفرو مي شناسم كه بعد از شونزده هفده سال تازه بچه دار شدن .
- چهارده سالم مدت كمي نيست خواهر . من مي گم اگه خدا مي خواست به ما بچه اي بده تا به حال داده بود .
-
اي بابا داري غصه چي رو مي خوري ؟ حالا چهار تاشو به من داد چه گلي به سرم
زدن ؟ غير از اين كه جونيمو به پاشون ريختم چي عايدم شد ؟
- خوب ! تو
حالا اينو مي گي ... ولي اگه جاي من بودي مطمئنم حرفت چيز ديگه اي بود .
حالا از اين حرفا بگذريم . مياي عصري با هم بريم پيش پري ؟ تو خونه تنها
نسشستي كه چي ؟
- دلم كه مي خواد بري يه سري بهش بزنم ولي عصر بچه ها خسته و كوفته از سر كار ميان ...
-
همچين مي گي بچه ها انگار دو سه سالشونه ! بابا كامران و شهاب ديگه واسه
خودشون مرد شدن همين روزاست كه بايد براشون دست بالا كني . تازه اگه نگران
اونايي بهشون زنگ مي زنيم اونام سر راه بيان اونجا راضي شدي ؟
- باشه
فكر خوبيه ... راستي منظر خوب شد يادم آوردي مي خواستم در مورد نگين ازت
نظر خواهي كنم به نظرت اگه واسه كامران حرفشو بزنم قبول مي كنه ؟
منظر بي اختبار خوشحال شد : به به ، به سلامتي ! پس بالاخره موقعش رسيد ؟
-
چي كار كنم ... مي بينم ديگه وقتشه . خودت كه مي دوني اين تخم جن چقدر سر
به هوا و بازيگوشه ؟ مي ترسم يه وقت كار دست خودش بده . به خودم گفتم اين
يكي رو هم سر و سامون بدم خيالم راحت بشه . تا حالا هر وقت بهش پيشنهاد مي
كردم داد و هوارش بالا مي رفت ولي اين بار كه حرف نگينو پيش كشيدم خمچين
بدش نيومد گفت حالا تا ببينيم خدا چي مي خواد من فكر مي كنم نگينم از
كامران بدش نمي ياد تو چي مي گي ؟
- چه كسي بهتر از نگين ؟ هر چي باشه
روش شناخت كافي داريم اما الان وقتش نيست بذار فريبرز برگرده يه مدت از
اين قضيه بگذره آبا از آسياب بيفته بعد .
- آره ... منظور منم اين نبود كه تو همين گير و دار دست به كار بشم فقط خواستم نظر تورو بدونم .
- منكه مي گم ان شاالله مباركه . مطمئنم پري هم به اين وصلت راضيه تا ديگه قسمت چي باشه .
*    *    *    *
پري
مشغول خوش و بش با خواهر ها بود كه صداي زنگ تلفن او را از جا كند . در
طول روز با هر صداي زنگي خود را با عجله به تلفن رسانده بود به اميد اين
كه خبري از بندر باشد و اين بار عاقبت بعد از ساعت ها انتظار صداي آشناي
پروانه را شناخت و در جواب احوالپرسي او گفت : بد نيستم پروانه جون امروز
دوبار زنگ زدم كسي گوشي رو برنمي داشت .
- خونه نبودم بهروزم تمام روز
پيش فريبرز بود . همين يك ساعت پيش با كلي خبر خوش اومد خونه ... اول
مژدگوني بده تا بگم راي دادگاه چي بود .
چهره پري به لبخندي از هم باز شد .
- مژده گوني به روي چشم عزيزم حالا بگو ببينم نتيجه چي شد ؟
-
چي مي خواستي بشه ؟ دادگاه بالاخره بعد از كلي جلسه و باز جويي و سوال و
جواباي جور واجور فهميد گودرزي خودش به تنهايي تمام اين پولا رو اختلاس
كرده . اين پدر سوخته اون قدر زرنگ بوده كه امضاي جناب مشتاق و مهر دفتر
اسناد رو به خوبي جعل مي كرده ... بهت تبريك مي گم پري جون بالاخره
بيگناهي شوهرت به همه ثابت شد ... پري ؟ پري جون ... چرا داري گريه مي كني
؟
صداي پري بغض داشت : دست خودم نيست پروانه جون ... نمي دوني چقدر
خوشحالم كردي ! انشالله هميشه خوش خبر باشي . از طرف من از اقاي محمدي هم
خيلي خيلي تشكر كن . راستي از فريبرز چه خبر ؟ چرا خودش تماس نگرفت ؟
-
قراره امشب باهاتون تماس بگيره . راستش بهروز مي گه هر چقدر اصرار كردم
امشب بيارمش خونه قبول نكرد . گفته مي خواد تنها باشه . بهر حال خدا رو
شكر همه چيز به خير و خوشي تموم شد . راستي پري ، بهروز مي گه جناب مشتاق
فردا شب با پرواز ساعت نه و نيم مياد تهرون . اينو گفتم كه خودتو واسه
استقبالش حاضر كني ...
خنده سر خوش پروانه لب هاي پري را به لبخندي از
هم باز كرد اما شوخي او را در حضور بچه ها كه كنار او به انتظار ايستاده
بودند بي جواب گذاشت و گفت : پروانه جون واسه همه چيز ممنونم . به آقاي
محمدي بگو هيچ وقت اين لطفشو فراموش نمي كنم .
نياز و نگين در آغوش هم
از خوشحالي گريه مي كردند . منظر و حشمت نيز در شادي آنها شريك شدند .
صداي زنگ در و متعاقب آن ورود كامران و شهاب كه از ديدن اين منظره كنجكاو
شده بودند جمعشان را كامل كرد . منظر با خوشحالي جريان را برايشان تعريف
كرد .
كامران لبخند زنان گفت : اي بابا خبر خوش كه ديگه گريه نداره شما هم به هر بهانه اي آبغوره مي گيريد .
نگين
همان طور كه رطوبت صورتش را مي گرفت گفت : به اين نمي گن آبغوره ... مي گن
اشك شوق ، بي ذوق . تو هنوز فرق بين اين دو تا رو نمي دوني ؟
كامران قدمي به او نزديك شد : منظورت اينه كه مزه اين يكي شيرينه ... ؟ يه قطره بنداز تو دستم ببينم .
نگين ضربه آرامي به دست او زد : اِ ... خودتو لوس نكن .
پري
به دنبال خداحافظي گوشي را در جايش گذاشت . ابتدا به گرمي با كامران و
شهاب احوالپرسي كرد و بعد به سوي دختر ها برگشت  : بچه ها ... بابا فردا
شب مياد . بالاخره بي گناهيش ثابت شد .
نياز در آغوش او فرو رفت و آهسته گفت : خدا رو شكر مامان خدا رو شكر ...
حشمت
، منظر و شهاب و كامران به نوبت به آنها تبريك گفتند . همه خوشحال به نظر
مي رسيدند . كامران گفت : ان شاالله ديگه هيچ وقت شماها رو غمگين نبينم .
حالا كه همگي خوشحالين بيايين يه چيزي بدين من بخورم دارم از گرسنگي ضعف
مي كنم .
نياز كه بعد از مدت ها شادمان به نظر مي رسيد پرسيد : مطمئني مي خواي شام بخوري ؟ آخه غذا رو امشب من درست كردم .
كامران نيز خيال سر به سر گذاشتن داشت : چه مي شه كرد دختر خاله آدم وقتي مجبور باشه سنگم مي خوره . حالا شام چي هست ؟
نياز به سمت آشپزخانه به راه افتاد : واسه بقيه لوبيا پلو ذرست كردم اما تو مجبوري نيمرو بخوري چون نمي ذارم بهش دست بزني .
كامران دنبالش به راه افتاد : دستم به دامنت نياز جون من لوبيا پلو خيلي دوست دارم . بابا حالا من يه چيزي گفتم تو چرا دلخور مي شي .
پري با قيافه اي خندان بقيه را به سمت پذيرايي دعوت كرد و از نگين خواست به نياز در كشيدن شام كمك كند .