نیمکت رنگی

-آره ، شهاب هر دوی مارو شرمنده کرده.
-لباس شما هم حرف نداره ، خیلی بهتون میاد.باورم نمیشه شهاب اینقدر خوش سلیقه باشه!البته پیداست پول خوبی برای این لباسا داده ... به نظر شما منظورش از این کار چی بوده؟
-میخواسته به این بهانه ما لباس مشکی رو از تنمون در بیاریم ... ولی یه چیز دیگه ، میگم تو متوجه شدی این روزا شهاب چقدر به نیاز محبت میکنه؟دروغ نگم همین روزا یه خبری میشه.
-من که از خیلی وقت پیش بهتون گفته بودم این بنده خدا گلوش گیر کرده اما چیزی که برام تازگی داره اینه که نیازم این اواخر خوب هوای شهابو داره ، دیشب دیدم خیلی بهاش صمیمی برخورد میکرد ... راستی مامان چند نفر اومدن؟
-فعلا منصور اینا و آقا مجید و آمیرزا و خانومش اومدن.
-فکر میکنی تعداد لیوانا کافیه؟
-آره اینارو ببر اگه کم اومد دوباره میای میبری.
با ورود حشمت و بچه ها جمع مهمانها کامل شد.نیاز که متوجه سرو صدای مهمانها از طبقه ی پایین شده بود آخرین نگاه را مقابل آینه قدی به خود انداخت و با رضایت از منزل بیرون امد.تقریبا همه در جای خود نشسته بودند که او وارد سالن پذیرایی شد و با سلام خوشاینید نگاه های کنجکاو را به سوی خود کشید.در آن میان نگاه خیره ی شهاب از همه خوشایندتر بود.منصور قبل از دیگران گفت:هزار ماشالله دایی جان ، امشب چیکار کردی؟!وقتی وارد شدی نشناختمت!
نیاز با خنده نمکینی گفت:من کار خاصی نکردم دایی جان ، شما امشب سر ذوق هستین.
او به نوبت سراغ تک تک حاضرین رفت وقتی با دختر جوان و خوش بر رویی که کنار فرحناز نشسته بود احوالپرسی میکرد فرحناز گفت:نیاز جان ایشون همون مرجان دوستمه که صحبتشو برات کرده بودم.
نیاز سعی داشت خنده رو به نظر برسد در حین احوالپرسی گفت:فرحناز حق داشت اینقدر از شما تعریف کنه.
مرجان که در نهایت دقت به خودش رسیده بود لبخندزنان با عشوه ای که در تمام حرکاتش به چشم میخورد گفت:مرسی عزیزم شما لطف دارین.
فرزانه در ادامه احوالپرسی گفت:انگار از لباس عزا در اومدی؟خوب شد شهاب یه مهمونی گرفت ، بالاخره آدم باید یه بهانه ای داشته باشه.
لبخند نیاز ته کشید:بالاخره لباس سیاه یه روزی از تن آدم در میاد ولی حق با تغییر لباسم داغ همچین عزیزی از یاد نمیره.
شیرین نفر بعدی بود که او با محبت نیاز را بوسید و گفت:اتفاقا چه کار خوبی کردی نیاز جون ، لباستم که امشب معرکه ست.به نظر من امشب تو ستاره این مهمونی هستی!
نیاز بوسه اش را با محبت جواب داد و گفت:با وجود تو عزیزم و بقیه محاله همچین چیزی حقیقت داشته باشه!بهر حال تو لطف داری.
حشمت و شهرزاد و کیومرث نیز موقع احوالپرسی هر کدام به نوعی او را تحسین کردند.
نگاه متکبرانه یوسف این بار حالت خریدارانه داشت.او نیز در برخورد با نیاز صمیمی تر از همیشه رفتار کرد.در آخر همانطور که روی کاناپه کنار فریبا و مهران می نشست لبخند زنان نگاهی به شهاب انداخت.فریبا آهسته کنار گوشش گفت:
-شیرین غلو نکرد امشب تو واقعا مثل ستاره میدرخشی!
نیاز دست او را فشرد:چشمای قشنگ شما عمه جان همه چیزو خوب میبینه.
فریبا گفت:میدونی الان داشتم به چی فکر میکردم؟به این که جای مایکل اینجا خیلی خالیه ، اون عاشق تیپای شرقیه اگه اینجا بود حتما امشب تصویر تورو میکشید!
-مایکل کیه عمه جان؟
-مگه برات تعریف نکردم؟اون پسرخونده ی منه ... قبلا ازش گفتم.
-آهان منظورتون همون میکیه؟آخه شما همیشه به این اسم صداش می کردین.
-آره ، من مخفف اسمشو صدا میکنم.اون یه نقاش حرفه ایه و دنبال سوژه های ناب میگرده.اگه الان بودش مطمئنم تابلوی تورو می کشید.
نیاز با خنده ای ناباورانه گفت:دست بردارین همه ، ممکنه یه وقت باورم بشه؟
مهران که با شهاب مشغول صحبت بود تحت تأثیر خنده نیاز لبخندزنان پرسید:به چی میخندی؟
-هیچی عمه داره سر به سرم میذاره.
فریبا کمی بلندتر جوری که صدایش به مهران برسد گفت:نیاز فکر میکنه دارم شوخی میکنم تو بگو مهران ، اگه مایکل امشب اینجا بود تصویر نیازو نمی کشید؟
نگاه مهران بی اختیار به خواهرش افتاد:به احتمال قوی این کارو میکرد ، یادمه وقتی عکس تو و نگینو بهش نشون دادم در مورد تو گفت توی چهره این خواهرت یه چیزی هست که انگشتای آدمو قلقلک میده.انگار آدمو وسوسه میکنه.بعدش کلی در مورد تو سوال کرد.
نیاز به شوخی گفت:پس چرا اینارو زودتر نگفتی بدجنس که کلی براتون قیافه بگیرم؟
و همانطور که از سر شوق میخندید نگاهش به شهاب که دلخور به نظر میرسید افتاد و خنده اش خود به خود ته کشید.صدای فرحناز که از آن سوی سالن شهاب را مخاطب قرار میداد توجه بقیه را جلب کرد.
-شهاب جان من و دوستم میتونیم یه چرخی توی خونه بزنیم؟دوست دارم همه جارو به مرجان نشون بدم.
-اینکه دیگه پرسیدن نداره ، اینجا خونه خودته هر کاری دلت میخواد بکن.
فرحناز و دوستش در حالی که تلاش میکردند لباسهای شیک و اندام های موزونشان را به رخ بیننده ها بکشند از میان جمع بیرون رفتند.کامران پرسید:
-امشب می خواین همینطور ساکت و بی تحرک بشینین؟شهاب این ضبط استریو کجاست؟مثل اینکه جاشو تغییر دادی؟
نیاز برخاست و به سمت دیگر سالن کنار بوفه رفت:اینجاست ، بیا هر آهنگی دوست داری بذار.
همراه با نوای آهنگ نگین و کامران اولین داوطلبان رقص بودند.نیاز به سمت آشپزخانه رفت.وجود عفت که همراه حشمت آمده بود کمک بزرگی برای پری و منظر به حساب می آمد.عطر خوش غذاها که در فضای آشپزخانه به مشام میرسید اشتها را تحریک میکرد.نیاز قطعه ای سیب زمینی سرخ شده را به دهان گذاشت و پرسید:مامان کی شام میخوریم؟
-الان که زوده ، نه به بعد شام می خوریم ، گرسنه ای؟
-آره یه کم ، ظهر از خستگی نتونستم زیاد غذا بخورم.
آنها سرگرم صحبت بودند که منظر با حالتی خاص وارد آشپزخانه شد و به نحوی که صدایش به عفت نرسد از نیاز پرسید:این دختره کیه که با فرحناز راه افتاده داره خونه رو میگرده؟
-دوست فرحنازه ، چطور مگه؟
-هیچی ، داشت با فرحناز در مورد شهاب حرف میزد.من توی حمام کار داشتم اونا متوجه من نبودن ، داشت به فرحناز میگفت"راستش قبلا دو دل بودم ولی الان که خودشو از نزدیک دیدم خیلی خوشم اومده.چقدر سرسنگین و باوقاره!قیافه شم خیلی جذابه و توی همون نگاه اول به دل میشینه"فرحناز ازش پرسید"پس دیگه بله حتمیه ، آره؟"دختره با خوشحالی گفت"بله ... چه جورم بله ... "
فرحناز که انگار قبلا با شهاب همه حرفاشو زده و خیالش راحته گفت"خب پس کار تمومه همین امشب همچین دست شهابو تو حنا میذارم که حظ کنه"
منظر چنان با هیجان و آب و تاب حرف میزد که متوجه حال نیاز نشد.احساس تهوع نیاز را به سمت دستشویی کشاند.همانطور که با قدم های لرزان به سوی دستشویی میرفت در انتهای راهرو با فرحناز و مرجان که از اتاق خواب شهاب خارج میشدن روبرو شد.مرجان داشت میگفت:چقدر خوش سلیقه ست! عجب اتاق خواب قشنگی واسه خودش درست کرده!
نگاه فرحناز به نیاز افتاد:بذار قبل از همه این خبر خوشو به نیاز بدم ، میدنی نیاز جان امشب قراره اتفاقای خوبی اینجا بیفته ، فکر کنم به زودی مرجان باهاتون همسایه میشه.
نیاز مشکل میتوانست برخود مسلط باشه.به سختی لبخند زد و گفت:چه خوب ، مبارک انشالله.
و با یک لبخند به درون دستشویی پناه برد.سرو صدای اهنگ و شور شوقی که میان حاضرین برپا شده بود چنان بود که صدای عق زدنهای او به گوش کسی نرسید.دقایقی بعد با چهره ای بی رنگ و چشمانی که بر اثر فشار حالت تهوع به سرخی میزد آهسته از دستشویی بیرون آمد و بعد از برخورد با عفت و گفتگوی کوتاهی آرام از ساختمان بیرون رفت.فضای تاریک اطراف و هیکل های بلند قامت درختان چنار ، منظره وحشتناکی را پدید می آورد.نگاهی به دور و برش انداخت و با قدم هایی که زا وحشت کمی لرزش داشت به سرعت به سمت خانه شان به راه افتاد.
فرحناز در فرصتی که صدای آهنگ را کم کرده بود با صدایی رسا گفت:کی میدونه شهاب با راه انداختن مهمونی امشب چی میخواد بگه؟
حاضرین نگاهی به هم انداختند و هر کس لبخندزنان چیزی به آن یکی گفت اما هیچکس نظر خاصی نداد.شهاب متبسم و کنجکاو منتظر ادامه صحبت بود.فرحناز گفت:حالا که هیچکس نتونست حدس بزنه خودم بهتون میگم که قصدش از این کار چیه.من میگم این پسر عموی زیرکمون با زبون بی زبونی داره میگه من دیگه واسه خودم از هر نظر مستقل شدم پس یکی یه فکری به حالم کنه و منو از این حالت تجرد در بیاره.درست نمیگم شهاب؟
شهاب کمی در مبلش جا به جا شد و در حالیکه هنوز لبخندش را داشت گفت:
-جوری حرف میزنی انگار کسی رو واسه من زیر سر گذاشتی؟
فرحناز که احساس میکرد به مقصود خود نزدیک شده با تبسم موذیانه ای گفت:
-اگه یه مورد عالی رو واست در نظر نگرفته بودم که دیگه پیش کشیدن این حرفا موردی نداشت.
شهاب که حدس میزد منظور او از مورد عالی چه کسی میتواند باشد در جواب گفت:راستش فرحناز جان هر چند من به خوش سلیقگی تو ایمان دارم و میدونم حتما اون موردی که ازش حرف میزنی پسندیده و ایده آله ولی چون یه کم تو این موارد وسواس دارم اجازه بده خودم دست به کار بشم.
نگاه معنی دار نگین و مادرش که چند دقیقه ای میشد در مبل خود جای گرفته بود به هم افتاد و هر دو لبخند زدند.به عکس انها فرحناز مثل بادکنی که سوزنی به ان فرو کرده باشند وارفت و با قیافه ای که نشاطش گرفته شده بود آرام در جای خود نشست.شهاب در حال برخاستن گفت:کامران چرا بی کاری؟صدای اون آهنگو بلند کن خودتم بیا وسط.
و یکراست به سمت آشپزخانه رفت.عفت کنار پنجره مشرف به باغ مشغول خوردن میوه بود.با دیدن شهاب پرسید:چیزی می خوای آقاشهاب؟
-دنبال نیاز میگردم شما نمیدونین کجاست؟
-والا راستش نیم ساعت پیش دیدم از دستشویی اومد بیرون انگار حال درستی نداشت!میخواستم پری خانومو صدا کنم نذاشت گفت من میرم خونه ی خودمون یه کم استراحت میکنم بعد میام.
شهاب متعجب جوری که انگار با خودش حرف میزد آهسته گفت:رفت خونه ی خودشون؟!من الان میرم دنبالش ، عفت خانوم شما به کسی چیزی نگو تا برگردیم.
-باشه آقا!
شهاب چنان با عجله به راه افتاد که درست نفهمید چه وقت به ورودی طبقه بالا رسید.ضربه ای به در نواخت و منتظر شد ، هیچ جوابی نشنید با فشاری به در از هم باز شد.فضای منزل در پرتو نورکمرنگی که از چراغ رومیزی کنار تلفن منعکس میشد تاریک و دلگیر به نظر میرسید.سر و صدای اهنگ ها و تشویق ها و دست زدن های انهایی که در طبقه ی پایین بودند از پنجره باز قسمت پذیرایی به خوبی شنیده میشد.شهاب نگاهی به اطراف انداخت از نیاز خبری نبود.ناخوداگاه به سمت اتاق او به راه افتاد.در کاملا باز بود.اتاق نیاز هم در پرتو نور چراغ خواب کم نور به نظر می آمد.شهاب صدا کرد:نیاز؟
همین موقع متوجه حرکت جسمی که روبروی پنجره سرش را به میز تحریر تکیه داده بود شد:چی می خوای؟
به او نزدیک شد:تو اینجا چی کار میکنی؟!
-اومدم استراحت کنم ، میخوام یه کم تنها باشم.
شهاب متوجه گرفتگی صدایش شد:اتفاقی افتاده؟!
-لطفاً برو گفتم می خوام تنها باشم.
-تا ندونم موضوع چیه از اینجا جم نمیخورم.
-خنده داره که تو میخوای موضوع رو از من بشنوی!
-به نظر من که هیچ چیز خنده داری وجود نداره ، بهتره بگی چی تو رو این جوری ناراحت کرده؟
-چی رو میخوای بشنوی؟اینکه تو و دختر عموت موفق شدین منو مسخره کنین و غرورمو بشکنین.کاش لااقل اینقدر انصاف داشتی که با من این کارو نمیکردی.
-من هنوز نمیدونم موضوع چیه ولی اینطور که پیداست تو یک تنه به قاضی رفتی!
-مظلوم نمایی نکن شهاب.مگه این تو نبودی که به فرحناز اجازه دادی دوستشو امشب با خودش بیاره به این مهمونی؟
-چرا!من این کارو کردم.
نیاز از پشت میز تحریر برخاست و به پنجره تکیه داد:نگو که نمیدونستی اون چه خیالی داشته.
-نه واقعا نمیدونستم!
نیاز عصبی به نظر میرسید:پس حرفایی که بینشون رد و بدل شد و اون وعده هایی که فرحناز به دوستش داد ، اینا روی چه اصلی بود؟
-من از کجا بدونم اونا درباره چی حرف زدن؟!
بغض نیاز به صورت قطره های اشک فرو ریخت:به من دروغ نگو شهاب من طاقت دورنگی رو ندارم.به خصوص حالا ...حالا که اینقدر احساس وابستگی میکنم.
نگاه خیره شهاب به او دوخته شده بود:منو باش که فکر میکردم تو تا ته وجود منو شناختی ، حالا میبینم که حتی یک ذره هم منو نشناختی.
-داری دست پیشو میگیری؟
نگاهش به او آنقدر طولانی شد که آتش خشم نیاز فرو نشست:من میدونم این آتیش از گور کی پا شده ولی نمیدونم چه جوری تونسته فکر تورو مسموم کنه؟!
نیاز آزامتر به نظر میرسید:فکر من بی جهت مسموم نمیشه.اگه امشب حرفای اونارو شنیده بودی و رفتارشونو میدید بهم حق میدادی...فرحناز اینقدر ازجواب تو مطمئن بود که با خوشحالی گفت دوستم قراره به زودی بیاد با شما همسایه بشه.
شهاب از لحن او که بوی حسادت میداد لذت میبرد:و تو هم باور کردی؟
-وقتی من دارم حرص میخورم نخند ، بیشتر عصبانی میشم.
به سویش امد و دستهایش را گرفت:تازه فهمیدم وقتی عصبی بشی دلنشین تر میشی ، حالا بیا تا کسی متوجه غیبتمون نشده برگردیم ، میخوام امشب حساب اون کسایی که مدام سعی میکنن اعصاب تورو بهم بریزن رو بذارم کف دستشون ... کفشات کجاست؟
-نمیدونم ، موقع اومدن اونقدر ناراحت بودم که پرتشون کردم تو پذیرایی.
-اشکال نداره ، الان پیداشون میکنم.
کفشهای ظریف او را پشت مبل ها پیدا کر.همزمان صدا کرد:سیندرلا میشه بیایی جلو اینارو به پات امتحان کنم؟
چهره نیاز دیگر غمگین به نظر نمیرسید ، کفشها را از او گرفت:بده من اینارو پاشو زود بریم میترسم متوجه بشن ما نیستیم.
هنگامی که دست در دست هم میان درختان چنار پیش میرفتند این نیاز بود که سر حرف را باز کرد:شهاب؟
-جانم.
در این جا نوری که از پنجره های طبقه پایین به بیرون منعکس میشد روشنایی کم جانی به فضای اطراف میداد.قدم های نیاز خود به خود آرام شد:
-نمیدونم چه خیالی داری ولی قبل از اینکه هر تصمیمی بگیری به خودت بیشتر فرصت بده.
-فرصت ؟ برای چی؟
-برای فکر کردن ، میدونی که ... با این شرایط بخصوص من...
-داری دنبال بهانه میگردی؟نکنه حالا که پای عمل رسیده پشیمون شدی؟
سر نیاز به پایین خم شد.شهاب مقابلش ایستاد.صدایش خفه به گوش رسید:هی ... نکنه به این بهانه میخوای منو از سر خودت باز کنی؟
-نه ولی میترسم.
-از چی؟!
-از اینکه در آینده نتونی با این شرایط کنار بیایی.
دست شهاب زیر چانه اش قرار گرفت ، سرش را بالا آورد و به چشمهایش خیره شد و آهسته گفت:دیوونه!بیا بریم باید همین امشب کارو تموم کنم وگرنه میترسم تا فردا یه بهانه ی دیگه پیدا کنی.
با ورود به ساختمان شهاب گفت:برو یه آب به صورتت بزن و زود بیا کارت دارم.
و بعد به سراغ پری رفت.او را در آشپزخانه مشغول سرکشی به غذاها پیدا کرد.
-خاله جان میشه لطفا چند لحظه بیایین کارتون دارم.
پری در قابلمه را گذاشت و کنجکاو همراه او به اتاقی که سمت دیگر ساختمان بود رفت.
نیاز از دستشویی به اتاق خواب رفت آنجا موهایش را مقابل آینه شانه زد و نگاهی دقیق به چهره خود انداخت ، پلک هایش کمی متورم و قرمز به نظر میرسید هر چند لطمه ای به زیبایش نمیزد.در قسمت پذیرایی هنوز عده ای مشغول رقص بودند.نیاز جای قبلی خود را کنار فریبا گرفت و همانجا نشست.فریبا آهسته پرسید:کجا بودی؟
-رفته بودم خونه یه کاری داشتم انجام بدم.
-چشمات چرا قرمز شده؟گریه کردی؟!
-نه عمه جون یه چیزی رفته بود توی چشمم اشکمو در آورد.
-الان خوبی؟
-آره خوبم ... ، مامان کجاست؟
-فکر کنم تو آشپزخونه ست طفلک امروز خیلی خسته شد.
-برم ببینم کمک نمیخواد.
هنوز از سالن بیرون نرفته بود که پری در کنار شهاب پیدایشان شد.شهاب آهسته گفت:پس شما خودتون واسه مهران توضیح میدین؟
پری که هیجانزده و خوشحال به نظر میرسید با گفتن "باشه نگران نباش!"به سوی پسرش رفت.شهاب به کامران اشاره کرد که صدای ضبط را کم کند و خودش دست نیاز را گرفت او را به سوی خود کشید و آرام گفت:بیا اینجا باهات کار دارم.
نیاز که از رفتار صمیمی او در حضور دیگران دستپاچه شده بود آهسته گفت:من دارم از ترس می میرم تو رو خدا یه کم رعایت کن.
شهاب حال بخصوصی داشت به همان آرامی گفت:تا من پیشت هستم از هیچی نترس ، حالا وایسا میخوام صحبت کنم.
وقتی نگاه متعجب بقیه را متوجه خود دید با لحن رسایی گفت:امشب پیشنهاد فرحناز منو به فکر انداخت که شما رو توی شادی خودم شریک کنم و یه خبر خوش بهتون بدم.هر چند من و نیاز خیال داشتیم در اولین فرصت این خبرو توی یه جشن مفصل به اطلاعتون برسونیم ولی دیدم حیفه که امشب شمارو در جریان نذارم...امروز بهترین روز زندگی من بود چون بالاخره موفق شدم اون بله معروف رو از نیاز عزیزم بگیرم...
دنباله کلام او در صدای سوت و دست زدنهای حاضرین گم شد.او در حالتی مست از خوشی به سوی نیاز برگشت و با نگاهی پر از عشق بوسه ای گرم بر دستش نشاند.
منصور منتظر شد که سر و صدا و هیجان حاضرین کمی فروکش کند بعد با خوشحالی گفت:دلم میخواد اولین نفر باشم که این وصلت فرخنده رو بهتون تبریک بگم ... ولی یه چیز جالب الان یادم اومد بذارین بگم...از قدیم گفتن از اون نترس که های و هوی داره ... حتما بقیه شم خودتون میدونین؟
چند صدا با هم دنباله ی این ضرب المثل را تکرار کردن.منصور گفت:
-آفرین ، حالا میدونین چیه؟جریان  نامزدی شهاب مصداق عینی این ضرب المثله آخه کی باورش میشه که این شهاب خان سر به زیر و آروم ما نه تنها یواشکی و بی سرو صدا دل نیاز مارو برده بلکه ... این خیلی مهمه ... همهی کارا رو هم یواشکی سروسامون داده...! ایوالله ، الحق که زدی تو خال ، انتخابت حرف نداره شهاب جان.
کلام شهاب با خنده سر خوشی همراه بود:ممنون دایی جان.
حشمت همانطور که سعی میکرد خوشحال به نظر برسد از جا برخاست و به سویشان رفت:حالا تو چرا گله میکنی منصور؟من که شهابو بزرگ کردم باید ازش گله کنم...
و به دنبال بوسه ای به گونه های آن دو در ادامه گفت:حالا دیگه بی خبر کاراتونو انجام میدین؟
شهاب گفت:ما که هنوز کاری نکردیم فقط به هم علاقه مند شدیم که اینم حرف الان نیست.این دختر خواهر شما الان یک ساله که دل از ما برده زن عمو جان!
پنجه های نیاز دور بازوی او محکم تر شد.حشمت با خنده ای که بیشتر بوی حرص میداد گفت:پس منصور حق داره که به شماها بگه اب زیرکاه ، که این همه وقت نذاشتین کسب بفهمه!
پس از حشمت نوبت بقیه بود.شکوه هنگام گفتن تبریک کمی وارفته به نظر می آمد.او این اواخر نیاز را برای تنها برادرش کاندید کرده بود و در پی فرصت مناسبی برای طرح پیشنهادش میگشت.شیرین بر خلاف او با تمام وجود برای نیاز خوشحال بود و صمیمانه به او تبریک گفت.فرهاد خوددارتر از آن بود که احساساتش را بروز دهد ، بهرحال موقع عرض تبریک زیاد سرحال به نظر نمیرسید و شهاب دقیقتر از آن بود که متوجه این حالت نشود.منظر و پری به یک اندازه شوق و ذوق داشتند.برخلاف آنها فرحناز و دوستش و بدتر از این دو فرزانه با تمام سعی خوشحال به نظر نمیرسیدند.فریبا تحت تأثیر خلق و خوی اروپایی ها شادیش را زیاد عیان نمیکرد ولی ظاهرا خیال داشت ارزش واقعی نیاز را به شهاب بشناساند چون گفت:به موقع جنبیدی شهاب جان ، هیچ بعید نبود من واسه یه مدت نیازو با خودم ببرم اسپانیا در اون صورت معلوم نبود که دوباره برگرده یا نه.
با دور شدن او شهاب اهسته پرسید:اگه عمه پیشنهاد میکرد باهاش میرفتی؟
نیاز سرش را نزدیک برد و با تبسم شیرینی گفت:چه جوری میتونستم دلمو واسه همیشه اینجا بذارم و برم؟
نگین گفت:بسه دیگه اینقدر در گوشی پچ پچ نکنین من حسودیم میشه.
و بعد نیاز را در آغوش کشید و حین بوسیدن او گفت:بعضیا امشب دارن دق میکنن!خوشم اومد شهاب چقدر به موقع روی اینارو کم کرد!
مهران که به آنها نزدیک شده بود آهسته گفت:نگنین جان حرفای درگوشی رو بذار واسه بعد همه دارن نگاهتون میکنن.
با کنار رفتن نگین مهران اول نیازو بعد شهاب را در اغوش گرفت و در حالی که به انها تبریک میگفت اضافه کرد:جالب اینجاست که من از همون اولین برخورد شما دو نفر چنین روزی رو پیش بینی میکردم.شهاب جان  امیدوارم زندگی خوبی در کنار نیاز داشته باشی سعی کن قدرشو بدونی چون ارزششو داره ، تو هم همینطور نیاز.
شهاب در جواب صمیمانه گفت:سفارشت هیچوقت یادم نمیره ضمنا از اینکه منو به عضویت جمع خانواده پذیرفتی واقعا ممنونم.
کیومرث نفر بعد بود ؛ او و شهرزاد همراه دخترشان خود را به آنها رساندند ، شهرزاد با لحن خوشایندی گفت:شما امشب مارو حسابی غافلگیر کردین!با این حال من واقعا خوشحال شدم بخصوص که دماغ بعضیا که صابون به دلشون زده بودند حسابی سوخت.
کیومرث به نرمی اما ملایمت بار گفت:شهرزاد جان...
-مگه دروغ میگم؟ولی یادتون باشه اون جشنی رو که گفتین بگیرین ها!این جوری قبول نیست.
شهاب گفت:مطمئن باش در اولیب فرصت به قولم عمل میکنم.
پس از امیرزا و همسرش یوسف با تأنی جلو امد و در حالی که با شهاب و نیاز دست میداد گفت:شهاب جان تبریک میگم اگه اجازه میدادی دیگران همسرت رو انتخاب کنن کلاه بزرگی سرت رفته بود ، بهر حال امیدوارم زندگی خوبی با هم داشته باشین.
کامران شهاب را بوسید:شهاب جان تبریک میگم اما انگار من و تو دیگه زیادی داریم بهم وابسته میشیم!
-چطور مگه؟
-آخه ما با هم پسر عمو که بودیم همکارم که بودیم حالا باجناقم شدیم ، اینو دیگه کجای دلم بذارم؟
نگین کنارش ایستاده بود در جواب گفت:اینو رو دلت نذار بذار رو سرت ضمناً حلوا حلواشم بکن ، چون تمام دنیا رو میگشتی همچین باجناقی پیدا نمیکردی.حالا برو یه اهنگ شاد بذار میخوام شهاب و نیازو بیارم وسط...
علی رغم مخالفتهای نیاز عاقبت او و شهاب را وادار به رقص کرد.ظاهرا این تجربه برای هر دوی آنها تازگی داشت با این حال همه ی نظرها را به خود جلب کرده بود.منظر که کنار پری ایستاده بود و با شوق آنها را تماشا میکرد گفت:الهی فداش بشم نیاز از رقصیدن فقط عشوه شو یاد گرفته!
پری گفت:ببین شهاب ناقلا چه جوری نیگاش میکنه!
نگین همانطور که از دور قربان صدقه ی خواهرش میرفت متوجه چهره وارفته فرزانه و پچ پچ در گوشی او با خواهرش بود.اما از مضمون حرفهای انها چیزی دستگیرش نمیشد.
فرزانه داشت میگفت:چه لوس ... حالا چه معنی داره اینا به هر بهانه ای جلوی جمع میرن توی بغل هم؟
لحن فرحناز بوی حسرت میداد:پیداست همدیگه رو خیلی دوست دارن!
نگاه فرزانه به نیمرخ غمگین او افتاد و ناخودآگاه از فکرش گذشت:طفلک فرحناز ، یوسف هیچوقت اونجوری که باید و شاید بهش محبت نکرد.
پایان فصل پانزدهم