نیمکت رنگی

هلنا عصبي از آشپزخانه خارج شد و گفت:
- نه اين كه خودت خيلي اخلاق داري.
به تاريكي شب ره بردم چه آسان
به دنياي تاريك پا گذاشتم چه روان
ديدم ستاره با ستاره مي رقصد
دل مي دهند به هم و دل مي ستانند
دراين بين ماه تنها بود
دوستي جز با خداي خود نبود
آسمان حسادتش گل كرد
آواز ناخشنودي سر داد
چشم ديدن ماه نداشت
چشم ديدن آن همه نور خدايي نداشت
فرياد كشيد و ابرها را به كمك خواست
فريادش كارساز شد و ابر تيره برخاست
نعره ي آسمان وحشتناك بود و با سوز
ابرهاي ديگر آمدند، دست به دست هم
اتحاد آسمان و سوز باد، دست به دست هم
ناگهان ولوله اي به پا شد
ناگهان دل آسمان سياه شد
رقص ستاره ها از هم پاشيد
رنگ رخساره ماه پريد
دگر نه رقصی بود
دگر نه نور افشانی بود
اسمان تازه پی برد چه خطایی کرده
اسمان تازه فهمید چه اشتباهی کرده
همه جا را سیاه و تاریک کرده
همسن دیو و قصر سنگی کرده
پریشان حال و پشیمان ز غصه غرید
پیوستند ابر ها به هم و دل ان ها ترکید
اشک بود یا خون بارید و بارید
ایام شد تلخ به کم اسمان یاری زخدا طلبید


شعر از : مژگان مظفری


...............................


دوباره خورشید غریب شده بود رو زمین.انگار ادم ها هم مثل خورشید خسته شده بودند.خیابان ها کم کم خلوت شده بود و هر کس به سوی اشیانه ی خود در راه بود.
دامون نیز از خسته از کار روزانه روی صندلی مغازه ولو شد.به شاگردش سپرد چراغ های مغازه را روشن کند و با روشن شدن چراغ ها جلوه مغازه چندین برابر شد مخصوصا قسمت بدلی جات مغازه که انواع و اقسام گردنبند ها و دستبند ها و گوشواره ها و ... زیر نور برق می زد انکار که هزاران ستاره ی زیبا و درخشان یک جا جمع شده بود واقعأ جلب مشتری می کرد.اما این تجمع نور برای دامون اصلأ زیبا نبود و چشم او را می ازرد.
پشت به ان و ور و دکور گردان لوازم ارایشی کرد که به صورت یک استوانه ی بزرگ گردان وسط مغازه قرار گرفته بود و لوازم ارایشی با سلیقه خاصی روی طبقات شیشه ای ان چیده شده بود و ارام به دور خود می چرخید و مارک های معروف روز را به معرض نمایش می گذاشت لوازم ارایشی با مارک « کریستین دیور » و « کلنیک » « مای پلین » « تیوا » و عطر های مرغوب « چنل » « کوکومادموازل » اما انگار این ها هم حو صله اش را سر بردند . چند مشتری با هم وارد شدند.
یکی از ان ها ادکلن طلب می کرد و دیگری لاک و رنگ مو و سومی طالب گردنبند زیبا بود.
برعکس همیشه با بدخلقی همه را راه انداخت و بعد رو به شاگردش اصغر کرد و گفت :
من حالم زیاد خوب نیست.چراغ ها رو خاموش کن تا مشتری نیومده اصلأ حوصله کسی رو ندارم.
اصغر هم از خدا خواسته که دو سه ساعتی زودتر به منزل بر می گشت فورأ چراغ ها را خاموش کرد و با خارج شدن دامون از مغازه سریع کرکره را پایین کشید و قفل بزرگی روی ان زد.
دامون بی حوصبه پشت فرمون نشست.وقتی به خانه رسید مادرش را در حال نماز خواندن دید.نگاهی به صورت پرچروک و نورانی اوانداخت و با لبخندی پر از عشق به او از کنارش گذشت و به اتاقش رفت.با لباس بیرون خود را روی تخت انداخت و به سقف یک دست استخوانی رنگ چشم دوخت و با خود گفت : « خدایا ! چرا فکر این دختره از سرم بیرون نمی ره.ای کاش قلم پام می شکست نمی رفتم خونشون.بمیری کامشاد که این طور منو به دردسر انداختی.خدایا ! انگار از اون چیزی که می ترسیدم به سرم اومد.من هیچ وقت دل نمی خواست جذب دختری بشم ولی انگار این دختره با همه شون فرق می کنه.یه جور تفاوت عجیب ! شاید برای من اینطور باشه عجب چشم های زیبایی داشت ! معلوم نبود ابیه یا طوسی.نمی دونم شاید سبز.خدایا منو ببخش.»
و دوباره هلنا با اون موهای بلند و پریشان و چشم های گریان و صورت هراسان جلو نظرش مجسم شد از وقتی او را دیده بود حواسش سر جاش نبود.حنی یک لحظه هم نتوانست به او فکر نکند و افسوس این را می خورد که نفهمیده بود اسم او چیست.خانه ی خواهرش ساکن همان کوچه بودند.با خود فکر کرد باید اطلاعاتی در مورد او از خواهرش بگیرد.
مادرش با چادر نماز در استانه ی در قرار گرفت:
الهی قربونت برم چرا لباساتو عوض نکردی؟!
به گرمی به مادرش سلام داد و گفت :
یه کم خستم.
با نگرانی مادرانه اش گفت :
چیزی شده پسرم؟!
نه گفتم که فقط کمی خستم...حنانه از کلاس بر نگشته؟
چرا تو اتاقشه.سرش گرم کتابشه.می ترسم این همه خونده برای دانشگاه قبول نشه.
خوب نشه چی می شه؟مثلأ لیسانسم گرفت می خواد کجا رو بگیره.
پتشو پاشو لباساتو عوض کن بیا اشپزخونه شام حاضره.
دامون دست و رویش را که شست پشت میز اشپزخونه نشست.با دیدن خواهرش با سر جواب سلام او را داد.
خانم ملک ظرف خورش را نزدیک خود کشید و گفت :
پس حاجی کو؟
خانم ملک دیس برنج را پر کرد و روی میز گذاشت و گفت :
حاج اقا زنگ زد گفت که جایی کار داره برای شام منتظرش نباشیم.
دامون با حرص از دیس برنج برای خود برنج کشید.می دانست که پدرش رفته سراغ یکی از زن های صیغه اش.دلش برای ساده دلی مادر سوخت.
حنانه در حین خورش خالی کردن گفت :
داداش ناهار نیومدی؟
نگاهی تضرع امیز به او انداخت :
خونه ی دوستم بودم.
خانم ملک سس را روی ظرف سالاد ریخت و گفت :
خونه ی کامشاد رفته بودی درسته ؟
بله باز حسنا خانم فضولی فرمودن؟.....این ابجی ما انگار کار و زندگی نداره.فقط می شینه پشت پنجره و زاغ سیاه همسایه ها رو چوب می زنه.
چه حرف هایی می زنی پسرم ! درست نیست در مورد خواهرت این طور حرف می زنی دلش می سوزه بده ؟ یا بده که برات نگرونه؟
دامون از حرص نمکدان را برداشت و با همان حالت عصبی پاشید روی غذایش :
حالا چی شده که نگرانی خانم گل کرده ؟
خانم ملک حواسش بود او را عصبی نکند.با احتیاط و ملایمت گفت :
هی بهت می گم دوستاتو بشناسی میگی من دوست بد انتخاب نمی کنم.حسنا می گفت خواهر این پسره کامشاد رو دیده که از ماشین پلیس پیاده شده.ببین پی کار کرده که گرفتنش.
دامون عصبی قاشق را توی بشقاب کوبید و گفت :
شد ما یه شب سر این شام کوفتی غیبت این و اونو نشنویم ؟ بابا به خدا قباحت داره.مادر من تو مثلأ نماز می خونی چرا هی پشت سر مردم حرف می زنین؟
خانم ملک سعی کرد خونسرد باشد :
وا ! مگه من چی گفتم ؟ می شه حسنا دروغ بگه ؟ بچم با چشمای خودش دیده.
دامون عصبی کوتاه و مختصر اتفاقی را که برای هلنا پیش امده بود تعریف کرد و گفت :
دیدین قضاوت شما نادرست بود.
حنانه هم به هواداری از برادرش برخاست:
مادر جون داداش راست می گه.این حسنا هم شورش رو در اورده.
خانم ملک چشم غره ای به او رفت :
تو یکی دخالت نکن.اصلأ از کجا معلوم اونا درست بگن.تو چه قدر ساده ای! این جوری گفتند کارشون رو لاپوشونی کنن.
دامون عصبی روی میز کوبید:
وای بسه دیگه ! به خدا زشته ! برای ما که ادعامون می شه روشنفکریم و تو قرن بیست و یکم زندگی می کنیم زشته ! همش پشت سر بنده های خدا بد گفتن !همش دروغ و چاپلوسی که چی بشه ؟به کجا برسیم ؟ مادر من تو که خونه ی خدا رفتی چرا افتادی دنبال حرف های صد من یه غاز حسنا . حسنا خانم ما اگه حسنا بود بره شوهر رند و چاپلوسش رو درست کنه که مدام دور حاجی می پلکه یه جوری اونو تیغ بزنه.
خانم ملک به صورتش چنگ انداخت :
وای خدا مرگم بده ! یه وقت این حرفا رو جلو بچم نزنی!
دامون غذایش را نیمه کاره رها کرد و از پشت میز بلند شد.هر چه مادرش دنبالش دوید که بیاید شامش را بخورد بی فایده بود.در اتاقش را قفل کرد که کسی وارد اتاق نشود.پهره ی پاک و معصوم و گریان هلنا جلو چشمش اند با بغض گفت :
« دختر بیچاره ! ببین چطور الکی الکی ابروی مردم رو می برن !»