نیمکت رنگی

فصل 5
كلاغ سياه نوك درخت چنار باغچه، عرض اندام مي كرد. انگار از آن همه برگ رنگي ذوق كرده بود.
نگاه آلاله از كلاغ سياه سر خورد روي درخت خرمالو، خرمالوهاي نارنجي بخ او چشمك مي زد و هنوز چشم به خرمالوها داشت كه كلاغ سياهه قارقاري سر داد و نشست روي شاخه ي درخت خرمالو و خرمالو با تكاني كه كلاغ سياهه به شاخه داد تابي خورد و افتاد روي زمين. از بس شيرين و رسيده بود با افتادن ترك برداشت. با پرواز كلاغ آلاله از خرمالو و باغچه نگاه برگرفت و با خود زمزمه كرد: "خداي مهربانم! سپاسگذارم كه امروز را اين قدر قشنگ آفريدي، مخصوصاً كه امشب قراره آشور براي خواستگاري به خونه ي ما بياد. خدايا! خودت كارا رو مثل هميشه درست كن."
هلنا كه از پشت پنجره به خواهرش نگاه مي كرد خيره به آسمان شده و زير لب چيزهايي را زمزمه مي كند، پنجره را گشود و گفت:
- گره ي بختت كه ديگه باز شده. دوباره چي از خدا مي خواي؟
- اين دفعه رو براي تو دعا كردم كه هر چه زودنر دلت رو ببازي.
هلنا در دل گفت:" باختم تو خبر نداري." در جواب به او گفت:
- يه ديونه تو خونواده باشه كافيه.
- باشه، قبول كه من ديونه م. بيا بيرون ببين چه هواييه.
- حوصله ندارم. تازه از دانشگاه اومدم خسته م. تو هم بهتره بياي تو. با اين لباس نازك سرما مي خوري اون وقت شب آقا دوماد تو كف ديدنت مي مونه.
با خنده جواب داد:
- مطمئن باش بالاي چهل درجه هم تب داشته باشم توي مراسم شركت مي كنم.
آلاله به توصيه ي خواهرش عمل كرد و به اتاق خود برگشت. نگاهي به كتاب هاي ولو شده ي خودش انداخت و گفت:
- خير سرم مي خواستم درس بخونم، اما انگار امروز عقل و حواس ندارم.
هلنا به سيب درشتي كه در دست داشت گاز زد و روي تخت ولو شد:
- مطمئني قبلاً داشتي؟
در حين جمع كردن و مرتب كردن كتاب هايش بود:
- اولاً با دهان پر حرف نزن عقل كل. دوماً اين رو مي دونم كه از توعاقل تر بودم.
بي اهميت به او گاز ديگري به سيب زد:
- خانم عاقل، براي شب چي مي پوشي.
آلاله كتاب هاي جمع شده را موقتاً روي ميز گذاشت و با شوق به سوي كمد لباس هايش دويد. پيراهن سبز رنگي كه پر از نگين هايي از رنگ خود پارچه بود از داخل كمد بيرون آورد:
- اينو مي پوشم. بالاخره از خياطي گرفتم. ببين چه قدر قشنگ شده.
هلنا از روي تخت بلند شد، گازي ديگر به سيب دستش زد و به سوي لباس آمد و همان طور با دهان پر گفت:
- چه قدر تميز دوخته! چه يقه قشنگي درآورده، چه قدر قشنگ باريكي كمرش رو درست كرده.
آلاله لباس را عقب كشيد:
- اول سيب تو بخور بعد بهش دست بزن.
سيب را روي يكي از كتاب ها گذاشت:
- بده به من ببينم، نديد بديد!
و به جاي آلاله خودش به تن كرد. تقريباً هم سايز بودند با اين تفاوت كه هلنا بلند قدتر بود. لباس فوق العاده خوش دوخت و زيبا بود. آلاله با ذوق فراوان گفت:
- چه قدر بهت مياد! يعني به تن منم اين طور قشنگه.
- خب بپوش ببينم چطوريه. انصافاً خيلي شيك دوخته.به تن آلاله هم زيبا بود و چشم هاي سبز زمردي او براق تر از هميشه به چشم مي آمد. انگار كه رنگ پارچه را با رنگ چشم هايش (ست) كرده بود.
بالاخره بعد از چند ساعت انتظار آشور به همراه پدربزرگ و مادربزرگش به همراه چند عمو و عمه و خاله و دايي از راه رسيدند. همهمه اي به پا بود و هر كسي به طريقي در حال خوش و بش كردن بود. در اين بين تنها آشور و آلاله بودند كه عاشقانه چشم به هم داشتند و لبخند كمرنگي بر لب هايشان جلب توجه مي كرد. آلاله براي اولين بار بود كه نگاه او را اين طور بي قرار و ملتهب مي ديد.
بعد از اين كه جو مجلس آرام شد آلاله به اشاره ي مادرش به آشپزخانه رفت و هلنا هم پشت سرش وارد شد و گفت:
- فقط مونده فراش محل رو بيارن كه اونم يادشون رفته دعوتش كنن. اين همه آدم واسه چي اومدن؟
آلاله كه هنوز از هيجان مي لرزيد روي صندلي نشست و گفت:
- آشور مي گفت همه شون انتظار دارن و روي اون تعصب خاصي دارن. يه جورايي براشون عزيزه.
هلنا استكان ها را پر از چاي كرد:
- بجنب ديگه، مامان داره صدات مي زنه.
سيني را به دست گرفت و از سنگيني آن جا خورد.
- اُه! سيني چه قدر سنگين شده.
- به پا نريزه روي شاخه نباتت.
- مسخره ام مي كني؟
- نه، جدي گفتم. آشور امشب واقعاً مثل دومادها شده. البته يه دوماد خوش تيپ و با شخصيت.
- خوشحالم كه بالاخره نظرت نسبت به آشور عوض شد.
- ديونه! اين چه حرفيه، من از همون موقع كه از سفر برگشت برام عزيز شد. باور كن اندازه ي كامشاد دوستش دارم. اون از امشب جزئي از خونواده ي ماست. حالا زودتر سيني رو ببر تا چپ اش نكردي.
در آخر مجلس به توافق خانواده، حاج آقا اسماعيل كه دايي آشور بود صيغه ي محرميت را بين آن دو جاري نمود و حلقه ي زيباي نامزدي در كنار حلقه ي ديگري كه آشور از قبل به او داده بود در انگشتش جا گرفت و شب زيبا و به ياد ماندني را براي هر دو به جا گذاشت. به خواست آقاي اميريان مراسم عقدكنان براي ماه آينده گذاشته شد كه تولد يكي از معصومين بود و عروسي دو سال بعد از مراسم عقد.
آشور با رضايت كامل تمام شرايط را پذيرفت و همين كه مي دانست آلاله به او تعلق پيدا كرده برايش كافي بود و حس مي كرد آرزويي ديگر در اين دنيا ندارد. آشور بيشتر از آن چيزي كه خانواده ي اميريان فكر مي كردند خوب بود و در دل تك تك افراد به خوبي جا باز كرده بود. حميرا اگر روزي او را نمي ديد دلتنگش مي شد و او را پسرم خطاب مي كرد.
هنگامي كه دامون جريان نامزدي را از دهان كامشاد شنيد نفسي به آسودگي كشيد كه بالاخره آشور به آرزوي ديرينه ي خود رسيده و خوشحال از اين كه خانواده ي كامشاد زياد به او سخت نگرفته بودند و اين برايش اميدوار كننده بود كه اگر به خواستگاري هلنا برود اميدي دارد.
*****
هلنا تا مسيري همراه خواهرش بود و بعد سر چهار راه از هم جدا شدند و هر كدام به طرف داشنگاه خود روانه شدند. هلنا تمام مسير راه را بدون اين كه بداند چرا به دامون فكر كرده بود. بعد از شب عروسي كامنوش ديگر او را نديده بود و در ايت سه ماهه نه تنها فراموشش نكرده بود بلكه علاقه اش نسبت به او بيشتر شده بود. چهره ي محجوب و دوست داشتني او با آن چشم هاي سياه و درشتش يك آن از جلو نظرش محو نمي شد. البته او خبر نداشت كه دامون هميشه از دور مراقب اوست و مدام زير نظر اوست. نرسيده به دانشگاه با شيما روبه رو شد. شيما مثل هميشه آمار كشته مرده هاي هلنا را داد و گفت:
- به ليست عاشق كشته هات كاميبز رو هم اضافه كن.
او مانند هميشه خونسرد با قضيه برخورد كرد:
- همشون ديونه ان!
شيما به شانه ي او زد و گفت:
- منم قبول دارم همشون ديونه ان وگرنه عاشق تو سنگدل نمي شدن. به خدا ديشب تا آخر شب با كامبيز چت مي كردم و همش از تو مي گفت. بدجوري خاطر خوات شده.
- بره گمشه. همون تو يه نفر تو دانشگاه عاشق شدي برا هفت پشت مون كافيه.
اخم هاي شيما در هم رفت:
- قضيه ي من فرق مي كنه. من خوردم به پست يه نامرد.
- فرقي نمي كنه، اين جوجه فوكلي ها كه تازه سر از تخم درآوردن همشون مثل هم هستن و دلبستن به اينا اشتباه محضه.
- پس اگه يه آدم خوب سر راهت قرار بگيره دل مي بندي.
او حس كرد ديگر وقتش شده كه به تنها دوست صميمي خود راز دل گويد:
- من كه خيلي وقته دل بستم.
شيما كلاسورش را توي دست جابه جا كرد:
- حتماً دوباره به كتاب هات دل بستي.
- متأسفانه نه، اين دفعه منم مثل تو عاشق يه زميني شدم.گير كردم به يه قلاب تيز و سمج.
شيما هيجان زده مقابل او ايستاد:
- شوخي مي كني؟!
او از خجالت گونه اش سرخ شد و دوباره شيما گفت:
- باورم نمي شه! باورم نمي شه! يعني تو دلتو باختي؟! مگه مي شه؟!
- مي بيني كه شده، گفتم كه من به اين جوجه فوكلي ها بها نمي دم.
او همه چيز را براي شيما توضيح داد و شيما از او خواست بعد از تعطيل شدن دانشگاه به بهانه ي خريدن ادكلن به مغازه ي او بروند. به قول خودش برايش مهم بود اين مرد استثنايي را ببيند و درست در همان روز دامون تصميم گرفت خود را نشان دهد و به بهانه اي سر راه او قرار بگيرد.
در پايان كلاس شيما عجول تر از او كلاسورش را برداشت و گفت:
- چه قدر لفتش مي دي! بجنب ديگه.
هلنا با حوصله كتاب هايش را از روي ميز جمع كرد:
- اي بابا! نبايد وسايلم رو جمع كنم؟
با هم از كلاس خارج شدند. او نگران گفت:
- شيما! تو رو خدا كاري نكني متوجه شه. من اصلاً دوست ندارم اون بفهمه بهش علاقه دارم.
تا ايستگاه اتوبوس چند دقيقه اي راه بود و در اين اثنا شيما مدام سر به سر او مي گذاشت. هنوز به ايستگاه نرسيده بودند كه اتومبيل مدل بالاي دامون جلوي پاي آن دو پيچيد و دامون از آن پياده شد. رنگ از رخسار هلنا پريد.
شيما كه هنوز او را نمي شناخت قبل از اين كه دامون لب باز كند گفت:
- جناب! آيه نازل شده همين جا جلوي پاي ما پارك كنين، نزديك بود از وحشت غش كنيم. مي تونستيد يه كم آروم تر توقف كنيو
هلنا به خود آمد با آرنج به پهلوي او زد:
- شيما جون، ايشون آقا دامون دوست كامشاد هستن.
دامون سلام كوتاهي داد و گفت:
- عذر مي خوام، اگه بدجور توقف كردم تقصير ماشين پشت سري من بود كه خيلي عجله داشت. منزل تشريف مي بريد برسونمتون.
هلنا برخلاف آن چه در دلش مي گذشت گفت:
- ممنون، مزاحم شما نمي شم.
دامون با شتاب در عقب اتومبيل را باز كرد:
- اختيار دارين، مزاحم يعني چي! منتي نيست. مسير منم اون طرفيه. افتخار بدين در خدمتتون باشم.
او ناچار سوار شد. وقتي از شيما خواست سوارشود با چشمكي دوستانه گفت:
- خودت مي دوني كه مسير من اون طرفي نيست. خداحافظ، فردا توي دانشگاه مي بينمت.
هلنا با چشم غره اشاره كرد كه او سوار شود اما بي فايده بود. دامون به زبان آمد:
- خانم! هر جا كه مسيرتون هس، مي رسونيم.
شيما دستي به مقنعه اش كشيد و با تشكر از آن ها خداحافظي كرد و رفت. دامون پشت فرمان نشست. با ديدن چهره آرام او كمي از اضطرابش كاسته شد. تصميم گرفت حاشيه نرود و از علاقه ي خود به او بگويد اما لب كه باز كرد سخني ديگر بر لب راند:
- مادر اينا به حمدالله حالشون خوبه؟
هلنا نگاهش را معطوف به بيرون از پنجره كرد:
- الحمدالله، سلام دارن خدمتتون.
- كامشادم از وقتي درگير كارخونه شده ديگه ما رو پاك فراموش كرده.
- اين طور نيست. كارشون خيلي زياد شده. شب ها از بس دير مياد خونه تا شامش رو مي خوره آماده ي خواب مي شه. خود ما هم كم مي بينيمش.
دامون در دل به خود گفت: "خاك بر سرم كنن كه اين قدر پپه هستم. ببين مي تونم حرف دلم رو بهش بزنم."
بدون اين كه ديگر كلمه اي بين آن ها رد و بدل شود سر خيابان رسيدند كه هلنا از او خواست نگه دارد و از او تشكر كرد و پياده شد. او هم دوست نداشت او را تا دم در برساند، مي ترسيد خواهرش آن ها را ببيند و هزار سوژه ي جديد دست مادرش بدهد. هنگام خداحافظي حس كرد دوباره قلبش از جا كنده شد. هرگز تا اين حد خود را درمانده نديده بود. بوي عطر او را كه هنوز تو هوا بود با لذت استشمام كرد. به خانه كه بازگشت طبق معمول پدرش حضور نداشت. آبي به دست و رويش زد و با همان قيافه ي گرفته پشت ميز نشست. نگاهي به خواهرش انداخت كه روسريش را آن قدر جلو آورده بود كه به زور چشم هايش پيدا بود. مي دانست اين حجاب به اجبار مادرش است. با خود گفت: "اين آخرش كچلي مي گيره. آخه آدم از برادرش رو مي گيره؟" از ديس براي خود پلو كشيد و غرلند كنان گفت:
- بازم برنج! خسته نشدين از اين همه پلو خورش؟
خانم ملك ظرف خورش را وسط ميز گذاشت و گفت:
- تو بگو چي دلت مي خواد تا من همونو درست كنم.
- چي مي دونم؟ غير پلو خورش هر چي باشه مي خورم.
به جز صداي برخورد قاشق و چنگال با ظرف و ظروف صدايي ديگر به گوش نمي رسيد. خانم ملك از پارچ دوغ خالي كرد، جلو دست پسرش گذاشت و گفت:
- فردا شب خونه ي حسناء دعوتيم. يه پا زودتر برگرد با هم بريم. چون مي دونم به هواي حاجي بشينيم براي سحر اون جا مي رسيم.
او با چنگال تكه گوشتي را به دهان گذاشت و از دست آن كه خلاص شد گفت:
- چي شده حسناء خانم ولخرجي فرمودن دست به جيب شدن.
حنانه زودتر از مادرش جواب داد:
- تولد علي رضا ست.
- اوم! تعجب كردم حسناء شام مفت به كسي بده. پس بابت يه شام بايد كلي پياده شيم.
خانم ملك سعي كرد بر اعصابش كنترل داشته باشد، گفت:
- تو بازم راجع به خواهرت بد فكر كردي!
او دو دستش را بالا برد و گفت:
- ببخشيد، كه مثل هميشه حقيقت گويي من باعث آزارتون شد. حالا تموم اين حرفا به كنار، چند نفر دعوتي داره.
حنانه گفت:
- با خودمون پنجاه نفري.
- توي اون يه ذره جا چه طوري مي خواد پنجاه نفر آدمو جا بده، اونم زنونه مردونه. لابد ما بايد بريم توي حموم بشينيم، چون تعداد آقايون از خانما كمتره... خوب مي آورد اين جا مي گرفت.
خانم ملك گفت:
- منم بهش گفتم. مي گه فاميل هاي شوهرش اين جا نميان.
دامون ديس سالاد را برداشت و در حين خالي كردن گفت:
- خوب نيان بهتر.
- واه مادر جون! چرا اين طوري مي گي. فراموش نكن تولد نوه ي اونام هس.
دامون سكوت كرد كه به بحث خاتمه دهد. اما خانم ملك بحث ديگري را آغاز كرد:
- از دوست گراميت چه خبر؟
او از لحن گفتن مادرش فهميد كه منظورش كامشاد است. از عصبانيت خون به چهره اش دويد اما سعي كرد عصبانيت خود را بروز ندهد چون مي دانست فقط اوضاع را بدتر مي كند و مادرش نسبت به آن ها بدبين مي شود. آرام گفت:
- من اصلاً نمي فهمم شما چرا اين قدر با كامشاد لج هستين. اصلاً اون بيچاره تا حالا پاشو گذاشته توي اين خونه؟
- به جاش تو هر روز اون جايي.
- باز حسناء خانم خبر آوردن؟ اون كه اين قدر مواظب منه بايد اينم بدونه كه يك ماهي مي شه دم خونه شون هم نرفتم.
- طفلك حسناء! پسرم، چرا بهت بر مي خوره؟ ما كه بد تو رو نمي خوايم. اگه مي گم دوروبرشون نرو، مي ترسم آخرش تو رو گرفتار كنن.
از عصبانيت دلش مي خواست ميز را به هم بريزد. قاشق و چنگال را محكم روي ميز كوبيد.
- گرفتار چي مادر؟ مگه اون بيچاره ها چي كار مي كنن؟ مطمئن باش از ما، از همه نظر سالم ترن.
اين بار خانم ملك عصبي شد:

گند دختر کوچیکه با اون پسره بالا اومده،پسره هم مجبور شده بگیردش.حالا تو هی طرفداری اونا رو بکن.میترسم اخر سر این یکی دخترشون رو هم بندازن گردن تو.
دامون حس کرد دیگر نمیتواند نفس بکشد.بلند شد و بدون اینکه اراده ی داشته باشد تمام ظرفها و ظروف روی میز را یک دستی کفّ آشپزخانه ریخت.صدای شکستن ظرفها چنان وحشت انگیز بود که خانم ملک بهت زده به چهره ی غضبناک پسرش زل زده بود و حنانه هم از ترس جرات نگاه کردن به او را نداشت.او فریاد کشید:
-به خدا اون نمازی که تو میخونی قبول نیست.بهتره به جای سر به سجاده گذاشتن اول غیبت کردن و تهمت به ناموس دیگران زدن رو ترک کنی.
و با همان عصبانیت به اتاق خودش رفت و در اتاق را محکم به هم کوبید.حنانه با دیدن رنگ پریده ی مادرش برای او لیوانی آب آورد و گفت:
-آخه چرا هی بحث اونا رو پیش این میکنی؟میدونی که داداش روی اون حساسه.شما هم درست دست میذارین روی نقطه حساس اون.
خانم ملک بدون اینکه به آب لب لیوان را روی میز گذاشت و گفت:
-غلط کرده حساسه.دوستی با این پسره ی آاس و پاس غیر از آبروریزی برای خانواده ی ما چیزه دیگه ی نداره.به هر قیمتی که شده من باید این دوستی رو به هم بزنم.
حنانه صحبت کردن با مادرش را بی فایده دانست.او را به حال خود گذاشت و با جارو دستی شروع به جمع کردن خرده شکستههای روی زمین کرد.
می دانست همه ی این آتیشها از کنده ی حسنأ شعله میگیرد.فقط نمیدانست چرا حسنأ تا این حدً از خانواده ی کامشاد متنفر است و تا میتوانست از آنها پیش مادررش بدگویی میکرد.آنقدر از آنها پیش مادرش بد گفته بود که به کلی ذهنیت او را نسبت به آنها خراب کرده بود و فکر میکرد جز بی ایمانترین و خلاف کارترین آدمهای روی زمین هستند.در صورتی که هنوز رو در رو هیچکدام از آنها را ندیده بود.حنانه در سکوت سنگینی که حکمفرما بود آشپزخانه را به صورت اولش برگرداند و به اتاق خود آمد.
در اتاق را که پشت سر خود بست صدای زنگ موبایلش در اتاق پیچید.با شتاب گوشی را برداشت.با شنیدن صدای جمشید مضطرب گفت:
-فعلا نمیتونم حرف بزنم،داداشم خونه س.رفت،بهت زنگ میزنم.
به مدت یکسال بود که حنانه دلبستگی شدیدی به جمشید پیدا کرده بود.برای اولین بار در کتابخانه با او آشنا شد و از همان برخورد اوّل از او خوشش آمد.فکر میکرد دیدار آنها اتفاقی بوده غافل از اینکه جمشید از خدمتکارهای هتل پدرش بود و با درگیری که با کارمندهای هتل ایجاد کرده بود حاج ملک او را اخراج کرده و او درصدد انتقام بر آماده بود که کاری کند دختر ملک به او وابسته شود و با این طعمه هر طور شده دوباره به هتل برگردد،البته نه به عنوان خدمه بلکه به عنوان داماد صاحب هتل و در رویای مدیریت هتل مدام با خود نقشه میکشید.البته علاقه ی حنانه یک طرفه نبود و جمشید هم به مرور زمان به او علاقه مند شد و علاقهاش بیشتر از ثروت او نشأت میگرفت تا خود او .مطمئناً اگر او از لحاظ مالی هم سطح خودش بود حتی نیم نگاهی هم به او نمیانداخت.جمشید عاشق ثروت و قدرت بود و هزار بود به پستترین کارها تن بدهد تا به آنچه که میخواهد برسد.
دامون تا شب از اتاقش خارج نشد.حتی به مغازه هم نرفت و به در زدنهای مادرش هم اعتنایی نکرد.ساعت ده و نیم شب بود که لباس پوشید و از اتاق خارج شد.
با دیدن پدرش پا سست کرد.
حاجی به قیافه ی رنگ پریده ی پسرش نگاهی انداخت و نگران گفت:
-چی شده بابا؟مریضی؟
سرش را پائین انداخت:
-نه کمی سرم درد میکنه..
-هر وقت تو رو دیدم سر درد داشتی.چرا یه دکتر نمیری؟
-چشم دکترم میرم.اجازه میدین برم.
حاجی از جلوی راهش کنار رفت:
-کجا این وقت شب؟
-میخوام برم یه هوایی تازه کنم.
-مادرت میگفت شا م نخوردی.
-اشتها ندارم.
-مشکلی بین تو و مادرت به وجود آمده؟
-نه چه مشکلی؟
-سوییچ خودش را به طرف او گرفت:
-ماشین منو ببر.ماشینمو زدم پشت ماشین تو.هر جا میری زود برگرد.
سوییچ را از پدرش گرفت و گفت:
-چشم.
از منزل که خارج شد اول به یک ساندویچی رفت.ساندویچ سردی سفارش داد و بعد از حاضر شدن دوباره به داخل اتومبیل برگشت.گوشه ی پارک کرد و بی میل به ساندویچ گاز میزد.هر چه فکر میکرد به جایی نمیرسید.با این اوضأعی که حسنأ و مادرش درست کرده بودند هلنا را دست نیافتنی تر از همیشه میپنداشت و دلش از این میسوخت که مادرش بدون اینکه روی آنها شناخت داشته باشد در مورد آنها اینطور قضاوت نا عادلانه ی داشت.حدس میزد که حسنا این کارها را برای این میکند که خودش را پیش مادرش شیرین کند که بداند چقدر در مقابل دامون خود را مسئول میداند که بعدأ کم کم خواهر شوهر ترشیدهاش را به پیشنهاد شوهرش به دامون قالب کند.
تا به حال چندین دفعه از شوهر حسنأ شنیده بود که دختر خوبی است و میتواند او را خوشبخت کند.حسابی از خواهرش دلگیر بود که چرا بخاطر خود با آبروی کسی دیگری بازی میکند.
هنوز ساندویچاش را نخورده بود که با دیدن اتومبیل کامشاد که نزدیک اتومبیل او پارک شده همه چیز را فراموش نمود.
کامشاد هنوز متوجه او نشده بود،همراه آشور از اتومبیل پیاده شدند و از در عقب هم آلاله و هلنا پیاده شدند.با دیدن هلنا درنگ را جایز ندانست.با دستمال کاغذی دور دهانش را پاک کرد و از اتومبیل پیاده شد.
اول آلاله او را دید و با روی باز از او استقبال نمود.کامشاد با لبخند گفت:
-به به آقا دامون،ای ول بابا.دیگه با ماشین مدل بالا میپری.
او با کامشاد و آشور دست داد: و گفت:
-ماشین حاجیه.دو هفته ی میشه خریده.
آشور گفت:
-این موقع شب اینجا چه کار میکنی؟
-شا م خونه باب میلم نبود اومدم بیرون یه چیزی بخورم.
کامشاد گفت:
-پس به موقع اومدی.ما هم هم اومدیم بیرون شا م بخوریم،تا حالا سینما بودیم.نمی دونی چه فیلمی بود.
هلنا گفت:
-بخاطر همین از اول تا آخر فیلم خواب بودی.
کمشاد گفت:
-چی کار کنم از بس که خسته بودم.یه امروز دو ساعت اومدم خونه که اونم شما نذاشتین.
آشور گفت:
-بهتره بقیه ی حرفا رو ببریم توی ساندویچی بزنیم.الانه که تعطیل شه.
دامون صدایش را در نیاورد که ساندویچ خورده.خواست همه را مهمان کند که کامشاد اجازه نداد و همه مهمان او بودند.
دامون در کنار هلنا تمام غم و غصههایش را فراموش کرد و هر بار که آن نگاه آبی آرام به او دوخته میشد دل ضعفه میگرفت،بطوری که او با نگاه ذوب کنندهاش تا درون قلبش را ذوب میکرد.
***************************************
-هلنا اگه یه چیزی ازت بپرسم راستشو میگی؟
متعجب بسوی او چرخید:
-مگه تا حالا از من دروغ شنیدی؟
-نه راستش امشب پی به یه حقیقت شیرین بردم.فقط نگو که صحت نداره چون اصلا باورم نمیشه.....تو عاشق شدی.
هلنا اصلا فکر نمیکرد او اینطور به هدف بزند.خون به چهرهاش دوید و سکوت کرد.او جلو آمد،صورتش را بوسید و گفت:
-الهی دور خواهر خوشگلم بگردم،پس حقیقت داره،از کی؟
هلنا عاجزانه نگاهش کرد:-نمیدونم،فکر کنم از عروسی دایی شروع شد.
-بی معرفت،،از اون موقع شروع شده تازه الان به من میگی.فکر میکردم محرم اسرارتم،اما انگار اشتباه فکر میکردم.