نیمکت رنگی

و به سوي هلنا حمله ور شد. كاري از دست حميرا بر نمي آمد و حريف او نمي شد. او فحش مي داد و كتك مي زد، تا جايي كه هلنا سرش به لبه ي تخت خورد و از حال رفت. حميرا ديگر طاقت نياورد سيلي محكمي به صورت او زد و گفت:
- چي كار مي كني احمق! دخترم رو كشتي.
دستش را كه از شدت عصبانيت مي لرزيد در هوا چرخاند و با بغض گفت:
- براي كشتن خوبه، اون مايه ي ننگه! مي دوني چي كار كرده؟
حميرا كه سعي داشت دخترش را به هوش بياورد با گريه فرياد كشيد:
- هر كاري هم كرده باشه تو حق نداشتي اين كارو بكني. مگه تو خدايي كه براي كن حكم مي كني.
آلاله در چارچوب در قرار گرفت. با ديدن سر و وضع خواهرش و عصبانيت كامشاد، كيف از دستش رها شد و كف اتاق افتاد. به سوي خواهر و مادرش دويد:
- چي شده مامان!
حميرا خون گوشه ي لب هلنا را پاك كرد:
- برو يه ليوان آب بيار.
به يك دقيقه نكشيد كه ليوان آب برگشت. آب را به صورت هلنا پاشيد. شوكي كه آب به او وارد كرد چشم هايش را باز نمود. تمام بدنش درد مي كرد. مطمئن بود كه كامشاد دوستي با دامون را فهميده كه اين بلا را به سرش آورده. از ترس جرأت نداشت به او نگاه كند. نمي دانست كه از كجا متوجه شده.
وقتي كامشاد ديد هلنا به هوش آمده با داد و فرياد موضوع را گفت و دو تا از عكس ها را كه كنار گذاشته بود جلوي دست او انداخت:
- كتمان كردنش بي فايده اس، چون ديگه دستت برام رو شده. فقط اينو بگم ديگه خواهري به اسم هلنا ندارم. اي كاش كسي خونه نبود تو كثافت رو مي كشتم.
با رفتن كامشاد حميرا به گريه افتاد و سعي كرد دخترش را آرام كند. اما دلداري او نه دردي از هلنا دوا مي كرد و روحش را آرام.
آلاله آن قدر از دست حسناء و شوهرش عصباني بود كه مي خواست همان لحظه برود دم خانه ي آن ها. اما حميرا سد راهش شد و گفت:
- كارو بدتر نكن. فعلاً برگ برنده دست اوناست.
آلاله دكمه هاي مانتويش را با حرص باز كرد و گفت:
- چي چي رو برگ برنده دست اوناست. ببين به خاطر چرنديات اون مرتيكه چي به سر خواهرم اومده.
هلنا دستمال را گوشه ي لبش كه جر خورده بود گذاشت و گفت:
- مامان راست مي گه، فقط نمي دونم اين عكس ها رو چه جوري از ما گرفتن.
حميرا گفت:
- ساده س. شما رو تعقيب كردن با موبايل يا دوربين از دور ازنون عكس گرفتن. اشتباه شما اين بود كه با دو ماشين رفتين. بايد يه ماشين سوار مي شدين. گردن من بشكنه كه اون روز اجازه دادم برين.
هلنا با گريه گفت:
- مامان! تو رو خدا همه چيز رو به كامشاد بگين. دوست ندارم در مورد من جور ديگه اي فكر كنه. قضاوت اون در مورد من خيلي وحشتناكه.
- نگران نباش عزيزم، خودم همه چي رو براش توضيح مي دم. پاشو برو صورتت رو بشور.
دوباره به گريه افتاد و گفت:
- با اين سر و شكل كه نمي تونم برم دانشگاه.
آلاله هم به گريه افتاد. حميرا به سختي خود را كنترل كرد جلو دخترها به گريه نيفتد، گفت:
- كاريه كه شده. اگه كسي پرسيد بگو تصادف كردي يا از پله افتادي. امروز نرو بذار فردا برو.
- امروز امتحان دارم.
- پاشو دست و روت رو بشور، گوشه ي لبت رو چسب بزنم. دور چشمت رو هم با عينك آفتابي بپوشون.



دامون با آمدن اصغر مغازه را به او سپرد. او با ديدن صورت له و لورده ي دامون شوكه شد. هر چه از او مي پرسيد بي نتيجه بود. در آخر هم او گفت:
- تو دخالت نكن. اين چيزايي كه شكسته، زودتر از رو زمين همه رو جارو كن. خون كف مغازه رو هم پاك كن. فقط سريع عمل كن. هر كي هم سراغ منو گرفت بگو رفته جنس بياره.
منتظر جوابي از سوي اصغر نماند و از مغازه خارج شد. پشت فرمان اتومبيل كه نشست نگاهي در آيينه ي اتوميبل به خود انداخت. صورتش وحشتناك بود. لبخند محزوني به روي خود زد و زمزمه كرد: " هلن! كتك خوردن به خاطر تو مثل خودت شيرينه."
عكس ها را چندين بار نگاه كرد و با خود گفت: " اي كاش مي دونستم كار كدوم نامرديه."
در آن شرايط بيشتر از هميشه دلتنگ هلنا شده بود. تصميم گرفت هر جور شده برود او را ببيند و با اين نيت راهي دانشگاه او شد. دم دانشگاه كه رسيد با تلفن كارتي با كارخونه تماس گرفت و وقتي مطمئن شد كه كامشاد آن جاست خيالش راحت شد.
با ديدن هلنا كه با عينك درست و دستمالي از دور مي آمد از كيوسك تلفن فاصله گرفت و با شتاب خودش را به او رساند. هلنا با ديدنش يكه خورد و همان طور كه دستمال را روي صورتش داشت گفت:
- چي شده؟!
سعي كرد لبخند بزند، اما آن قدر لب و دماغش درد مي كرد كه نتوانست:
- بهت مي گم، مي توني يه دقيقه بياي توي ماشين؟
با ترس گفت:
- نه، تو رو خدا از اين جا برو. مي ترسم ما رو با هم ببينن.
- اگه منظورت كامشاده خيالت راحت باشه، اون الان كارخونه اس.
او ديگر چيزي نگفت و دنبال سر دامون راه افتاد. سوار اتومبيل كه شدند، گفت:
- نمي خواي بگي چي به سرت اومده؟
دامون نگاهش را به قرآن كوچك جلو اتومبيل انداخت:
- عينك و دستمالو از رو صورتت بردار.
اون بدون مكث عينك و دستمال را برداشت. دامون با ديدنش انگار كه دنيا را بر سرش خراب كردند. چشم هايش پر از اشك شد و با بغض گفت:
- كامي اين بلا رو سرت آورده؟
او براي كنترل اشك هايش تلاشي نكرد:
- آره، تو رو هم كامشاد به اين روز انداخته؟
دامون يك برگ دستمال برداشت و به دست او داد:
- الهي قربون اون چشاي آبيت برم، تو رو خدا گريه نكن.
او با دستمال اشك هايش را پاك كرد:
- دلم داره از غصه مي تركه، همه ي بدنم درد مي كنه. به زور تونستم بيام. آخه چه طور گريه نكنم؟ مگه ما چي كار كرديم كه بايد اين طور بلايي سرمون بياد.
دامون هم به گريه افتاد. صورتش را برگرداند:
- خدا از من نگذره كه همه چي تقصير من بود. كاش مي دونستم كدوم نامردي اين كارو كرده؟
او متعجب گفت:
- يعني تو هنوز نمي دوني اين عكس ها رو كي به كامشاد داده؟!
همان طور اشك مي ريخت و بيرون را نگاه مي كرد گفت:
- از كجا بدونم؟
او با تمام تنفري كه نسبت به حسناء و شوهرش داشت اما لب فرو بست و حقيقت را نگفت. دامون هم به هواي اين كه او نمي داند ديگر دنباله بحث را نگرفت:
- هلن! شب مي خوام بيام خونه تون خواستگاري.
او با وحشت نگاهش كرد:
- نه دامون! خواهش مي كنم اين كار نكن.
- آخه چرا عزيزم؟!
- بذار يه ذره كامشاد آروم بشه.
- نه، دوست ندارم نامرد خطابم كنه، نمي دوني من امروز چه زجري كشيدم.
او كه هنوز جرأت نداشت درست و حسابي به صورت له شده ي دامون نگاه كند گفت:
- بياي خواستگاري كه چي بشه؟ وقتي همه ي خانواده ات ناراضي هستن چي؟
- من اونا رو راضي مي كنم.
او ديگر چيزي نگفت. آن قدر سرش درد مي كرد كه حوصله ي هيچ بحثي را نداشت. مي خواست پياده شود كه دامون گفت:
- صبر كن هلن! من هنوز حرفم تموم نشده.
عينك اش را روي چشم گذاشت:
- ديرم مي شه.
با التماس گفت:
- خواهش مي كنم، فقط چند دقيقه. هلن! حالم خيلي بده. اصلاً برام مهم نيست كه كامي چه بلايي سرم آورده. من به خاطر تو حاضرم بميرم. ناراحتي من به خاطر توئه، اون حق نداشت با تو اين كارو بكنه. كاش من مي مردم تو رو اين طور نمي ديدم. دارم از غصه منفجر مي شم، من... من...
دامون با دست هاش صورتش را پوشاند و زد زير گريه. گريه اي تلخ و جانسوز بعد از لحظاتي با بغض گفت:
- هلن! تو اگه تنهام بذاري من مي ميرم. بذار با هم اين سختي هاي عشق رو پشت سر بذاريم كه به هدف شيرينمون برسيم. تو اگه توي اين راه همراهم نباشي من مي شكنم هلن!...
هلنا گريه اش گرفت اما خود را كنترل كرد. دستمال را روي صورتش گذاشت و با خداحافظي كوتاهي از اتومبيل پياده شد و با رفتن او دامون صداي گريه اش را بالا برد. در آن لحظات نياز به پدرش داشت اما از شانس او پدرش براي انجام كاري از تهران خارج شده بود.
*****
اميرحسين در اين مدت بي كار ننشست. تا از كارخانه به منزل برگشت جريان عكس ها را به حسناء گفت و از خواست هر طور شده مادرش را به آن جا كشاند و به يك ساعت نكشيد كه خانم ملك با حال خرابي كه داشت خودش را به آن جا رساند. اميرحسين با مظلوميت تمام داستان ساختگي را براي او تعريف كرد و گفت:
- مادر جون، من اگه اين موضوع رو به شما گفتم فقط به خاطر حفظ آبروي خونواده اس. شما كه نمي دونين اين دختر چه عفريته ايه! اگه فقط با دامون بود باز يه چيزي. دلم از اين مي سوزه كه دامون رو به بازي گرفته، مي خواد از اين طريق ثروت اونو بالا بكشه. شما نبايد بذارين كار به اون جا بكشه. بايد مانع بشين. بهتره الان با حسناء برين دم خونه شون به مادره بگين كه دخترش دست از سر پسر ما برداره.
خانم ملك حسابي با ديدن عكس ها عصباني شده بود و ديگر جاي شكي برايش باقي نمانده بود كه شايد دامادش دروغ بگويد. بدون ترديد به همراه حسناء به دم خانه ي آقاي اميريان رفتند. حميرا با ديدن آن ها دست و پايش را گم كرد اما به روي خود نياورد و تعارف گرمي به آن ها كرد. خانم ملك چادرش را كيپ صورتش گرفت و عصبي گفت:
- خانم! من نيومدم مهموني. اومدم بگم به اين دخترتون بگين دست از سر پسر ما برداره.
حميرا گفت:
- منظورتون چيه حاج خانم؟
حسناء به طعنه گفت:
- يعني شما منظور ما رو نمي دونين؟
خانم ملك گفت:
- حسناء! تو چيزي نگو. ببين خانم محترم، با زبون خوش مي گم كه به دخترتون بگين از سر راه پسرم بره كنار. مي دونم كه براي پولش كيسه دوخته، بهش بگو درسته پسرم رو هالو گير آورده ولي ما كه هلو نيستيم.
حميرا ديگر خويشتن داري را كنار گذاشت:
- اولاً اين پسر شماست كه دوروبر دختر منه و ازش خواستگاري...
خانم ملك ميان حرفش. دستش را در هوا چرخاند و گفت:
- گُه خورده خواستگاري كرده! مگه بي كس و كاره، تنهايي جلو اومده. مگه من احمقم بيام دختر از شماها بگيرم...
حرف هاي خانم ملك مثل كوبيدن پتك بر آهن گذاخته حميرا را داغان كرد:
- خانم! حرف دهنتون رو بفهمين، مگه ما چمونه اين طور مي گين؟ بايد از خداتونم باشه. دختر من از هر لحاظ از پسر شما سر داره، چه تحصيل، چه...
خانم ملك اين بار صدايش را بالاتر برد . فرياد كشيد:
- تحصيلات به رخ من مي كشين؟ برين آبروتون رو از تو كوچه ها جمع كنين. اون از دختر كوچيك تون كه با رسوايي كه به بار آورد شوهرش دادين، اينم از اين يكي كه دور افتاده تو كوچه ها دنبال شوهر گشتن كه يكي مثل پسر احمق منو گير آورده.
حميرا به خاطر ترس از آبرو سعي كرد كوتاه بيايد. دوست نداشت اهل محل بعد از اين همه سال با آبرو زندگي كردن صداي آن ها را بشنود. با گفتن: "خجالت بكشيد." محكم در را به روي آن ها بست و اعتنايي به در زدن آن ها نكرد.
حسناء به عادت هميشه قري به سر و گردنش داد و گفت:
- ديدي مادر، امير حسين بيچاره حق داشت. ببين چه طور در رو ما بست. اگه خطاكار نبودن كه ما رو قورت مي داد.
خانم ملك تمام بدنش مثل بيد مي لرزيد و رنگ به چهره نداشت. گفت:
- دانشگاه اين دختر ورپريده كجاست؟
- مي خواي چي كار؟
- بايد برم دم دانشگاه رو از اين ورپريده بگيرم. تا جند تا ليچار بارش نكنم دلم آروم نمي گيره. فكر كردن احمق گير آوردند!
حسناء از خدا خواسته دنبال مادرش راه افتادند و هلنا از همه جا بي خبر با اوضاع روحي و سردرد و بدن كه داشت از شيما خداحافظي كرد و تنها راه منزل را در پيش گرفت. هنوز از دانشگاه فاصله نگرفته بود كه با مادر و خواهر دامون روبه رو شد. با اين كه از دست حسناء ناراحت بود اما باز هم سلام كرد و خانم ملك با داد و فرياد گفت:
- چه سلامي؟ چه عليكي؟ دختره ي پررو...
خانم ملك و حسناء بدون اين كه ملاحظه ي اطراف را بكنند هر چه از دهانشان درآمد بار او كردند و بدترين افتراها را به او بستند. بيشتر بچه هاي دانشگاه دور آن ها جمع شده بودند و شاهد رفتار زشت و شرم آور آن ها بودند.
شيما كه هنوز سوار تاكسي نشده بود با شتاب خود را به آن ها رساند. جمعيت را كنار زد. دست هلنا را كه هق هق مي زد گرفت و خطاب به خانم ملك و حسناء گفت:
- هي خانم! چيه دور برداشتي؟ مثل چاله ميدوني ها دهنت رو بازكردي هر چي به زبونت مياد مي گي! اگه يه آدم پاك توي اين دنياي بي در و پيكر پيدا بشه هلناست. چاك دهنتون رو باز كردين هر چي دلتون مي خواد مي گين. اگه شما آبرو سرتون مي شد كه توي خيابون اين طور داد و هوار راه نمي انداختين. حداقل حرمت موي سفيد خودتون رو نگه دارين.
خانم ملك شيما را هل داد و گفت:
- واه، واه، واه! دوستاشم مثل خودش ورپريدن.
- الان زنگ مي زنم پليس بياد تا ببينم كدوم از ما ورپريده اس.
با شيدن اسم پليس هر دو كپ كردند. سرشان را پايين انداختند و رفتند.
هلنا قبل از اين كه بروند با گريه گفت:
- ازتون نمي گذرم؛ خدا هم ازتون نگذره.
شيما هم دنبال سرشان دويد:
- هوي! چي شد چرا كم آوردين؟ اسم پليس اومد وسط ماستتون رفت تو كيسه؟
آن ها بدون اين كه برگردند سوار اتومبيل امير حسين شدند و با سرعت آن جا را ترك كردند. شيما سنگ ريزه اي را كه جلوي پايش بود با لگد شوت كرد و گفت:
- اينا ديگه كي بودن؟!
برگشت و به هلنا چشم دوخت كه در محاصره ي بچه هاي دانشگاه بود. به سويش دويد و خطاب بچه هاي دانشگاه گفت:
- چيه؟ آدم نديدين؟ اِه... اِه! همين جوري دارين نگاه مي كنين كه چي؟ برين رد كارتون ديگه.
با پراكنده شدن بچه هاي دانشگاه رو به او كرد و گفت:
- تو كه هنوز در حال آبغوره گيري هستي! كاش زبونتم مثل اشكات روان بود.
هلنا بغضش را فرو داد:
- بس كن شيما! تو كه مي دوني چه بلايي سرم اومده. اون از كامشاد كه اون صبح منو له و لورده كرد، اينم از مادر و خواهر دامون كه توي دانشگاه برام آبرو نذاشتن.
شيما سعي كرد جلو او خونسرد باشد، گفت:
- خب حالا انگار آسمون به زمين اومده. كاريه كه شده، راه بيفت بريم. مي خواي بري خونه ي ما؟
- نه، مامان نگران مي شه.
- خب بهش زنگ بزن.
- نه شيما، حوصله ندارم. مي خوام برگردم خونه... شيما!
- جونم!
- حالا بايد چي كار كنم.
- به نظر من بايد قيد دامون رو بزني.
دوباره به گريه افتاد:
- برام سخته، خيلي دوستش دارم.
- عدات مي كني. خوبي ما آدما به اينه زود به همه چي عادت مي كنيم. يادته من چقدر به جليل وابسته بودم وقتي با نامردي منو ترك كرد تا يه هفته تب كردم. تو كه وضعت از من بهتره. جفت تون همديگه رو مي خواين. حداقل جيگرت نمي سوزه، غصه ي اينو نمي خوري كنارت گذاشتن، بهت بي وفايي شده. خيالت از اين بابت آسوده اس كه اونم داره غصه ي از دست رفتن تو رو مي خوره. اون وقت اين غصه يه جورايي شيرين مي شه. اصلاً قشنگي عشق به همينه؛ طعم تلخ غصه هاش يه جورايي ملسه. قلبت تير مي كشه اما خون به شيريني تو رگهات جريان داره. اگه واقعاً مي توني اين خواهر و مادر

شر بی پاسخ نمیمونه.
صدای زنگ در بلند شد.حمیرا گفت:
-خدا مرگم بده،نکنه باباتون باشه،لام تا کام پیش اون حرف بزنین خودمو میکشم و خلاص.
و خودش بسوی در رفت.هنگامی که در را توسط آیفون گشود دید کسی وارد نشد.ترسید بپرسد کی هستی.می ترسید دوباره خانواده ی ملک باشند و با وجود کامشاد خون به پا شود.خودش بسوی در دوید و با دیدن سر و وضع و قیافه ی درب و داغان دامون یکه خورد و غیر ارادی او را تعارف کرد داخل بیاید.هنگامی که در را پشت سر او بست تازه فهمید چه خطایی مرتکب شده،اما دیگر کار از کار گذشته بود.با هم وارد خانه شدند.دامون فهمید که جو خانه نامناسب است.چشمهای گریان حمیرا گویای همه چیز بود.
اما دیگر دیر شده بود.همه در سکوت نگاهش میکردند،مجبور شد خودش لب باز کند.سرش را پائین انداخت وگفت:
-من...اومدم که از هلنا خانم خواستگاری کنم.
جمله را با جان کندن عنوان کرد و بعد از گفتن نفس راحتی کشید.
کامشاد جلو دوید یقهاش را چسبید.حمیرا با جیغ و داد مانع شد او هم یقهاش را ول کرد اما گفت:
توئه احمق به چه حقی اومدی خواستگاری خواهر من؟تو اصلا میدونی امروز خانواده ات چی به سر ما آوردن؟
دامون جرات نکرد به چهره ی کامشاد نگاه کند،گفت:
-خانواده ی من؟
هلنا از دیدن قیافه و حال او گریهاش گرفت.کامشاد فریاد کشید:
-آره خانواده ی تو.....
و همه چیز را عنوان کرد.دامون مانند دیواری که پایهاش سست باشد فرو ریخت به طوری که دیگر نتوانست بأیستد.روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد.یک لحظه ی کوتاه نگاهش را به هلنا دوخت که داشت گریه میکرد.سریع نگاهش را دزدید.جگرش آتیش گرفت.دیگر چه میتوانست بگوید.امیر حسین همه چیز را خراب کرده بود و درست کردنش کار حاضرت فیل بود.دیگر تهدیدهای کامشاد را نمیشنید و اگر هم میشنید دیگر برایش مهم نبود.انگار دنیا برایش به آخر رسیده بود.به سختی از جایش برخاست و بسوی در رفت.دوست داشت هلنا مانعاش شود اما نشد و کسی هم چیزی نگفت.انگار همه منتظر بودند او زودتر برود.
مانند مستان تلو تلو میخورد.به سختی خودش را به اتوموبیلش رساند.چه فکر کرده بود چه از آب در آمد بود.با دیدن چراغهای خاموش خانه ی خواهرش مطمئن بود که منزل نیستند.
نمی دانست از کجا شروع کند.از مادرش یا امیر حسین.با به یاد آوردن اسم امیر حسین دندانهایش را از حرص به هم ساید و قدرتش را بر سر گاز اتومبیل خالی کرد.صدای دور زدن و ترمز اتوموبیلش تا فاصله ی دور هم به گوش میرسید.وقتی به منزل رسید مادرش با دیدن سر و وضع او به صورتش کوبید و گفت:
-خدا مرگم بده چی شده؟
فریاد کشید:
-خدا منو مرگ بده که از دست شما خلاص شم.تازه میپرسی چی شده؟این دست کرم دوماد گرامیته.حالا کجاشو دیدی.اون مرتیکه ی عوضی تا زندگی ما رو نابود نکنه خیالش راحت نمیشه.
خانم ملک با دیدن جگر گوشهاش همه ی اتفاقات را فراموش کرد بود از حنانه خواست برایش پنبه و بتادین بیاورد و سعی داشت او را آرام کند.اما او مانند آتشفشان تازه فوران کرده بود و آنچه در دل داشت بار مادرش کرد.برای اولین بار بود که تا این حد با مادرش با خشونت رفتار میکرد و مادرش فقط در جواب سکوت کرده بود.با این که از کار خود پشیمان بود ولی هنوز حق را به خود میداد و هر چه پسرش از او خواست بداند حسنأ و شوهترش کجا هستند جواب سر بالا به او میداد،گفت:
-باشه نگو مادر،می رم دم خونشون میشینم تا وقتی برگرده خونه.هر جهنم دره ی که رفته باشه بالاخره میاد خونه.اونوقت من میدونم با اون.باید تلافی تمام این ضربههایی که به من وارد شده سر اون در بیارم.
سوییچاش را با عصبانیت بسویی پرت کرده بود برداشت و از خانه خارج شد.
خانم ملک با رفتن او قرص زیر زبانیش را از حنانه طلب کرد و بسوی تلفن رفت.به سختی توانست به حسنأ بگوید که به هیچ عنوان به خانه برنگردد.حنانه قرص را که به مادرش داد گفت:
-مادر همش تقصیر امیر حسینه.شما نه باید تحت تاثیر حرفای امیر حسین هم چین اشتباهی میکردین.خوبه یه نفر بیاید دم خونه ی ما و این حرفا رو در مورده من بزنه؟
خانم ملک جلد قرص را بسویش پرت کرد: