نیمکت رنگی

مثبت دادم چون خونواده ام مي خواستن. مطمئن باش مادر تو هم وقتي بفهمه من ازدواج كردم خوشحال مي شه. فقط از طرف من بهش بگو، من تو رو به خاطر پولت نخواستم. آدم پولدار زياد بود، نمونه اش همين كسي كه قراره زنش بشم با يه اشاره مي تونه دنيا رو برام جا به جا كنه و هزاران برابر پولش از شما بيشتره. اما اين چيزي نبود كه من مي خواستم، من تو رو فقط به خاطر خودت مي خواستم نه چيز ديگه اي.
دامون با دستمال كاغذي، رطوبت اشك را از چشمانش گرفت و نگاه اشك آلودش را به او دوخت. انگار مي خواست اين لحظه هاي آخر را با دقت بيشتري نگاهش كند، هنوز باورش نمي شد او اين كار را كرده باشد:
- هلن! بگو كه همه رو دروغ گفتي.
ديگر تحمل ديدن دامون را در آن وضع اسف بار نداشت، بلند شد:
- من ديرم شده بايد برم. متأسفم! متأسفم!
و با گريه از كافي شاپ خارج شد. او پشت سرش دويد. كيفش را از پشت گرفت:
- صبر كن هلن! تو نمي توني اين همه عشق منو ناديده بگيري. تو نمي توني هم چين كاري با من بكني. تو نمي توني تا اين حد با من بي رحم باشي.
همان طور كه پشت به او داشت مثل ابر بهار گريه مي كرد:
- برو دامون! خواهش مي كنم برو! برو بذار با درد خودم باشم.
دامون بي اختيار روي زمين زانو زد و كفش هاي او را بوسيد:
- هلن! التماست مي كنم منو رها نكن. هلن! من بدون عشق تو چه كنم؟
هلنا به هق هق افتاد. اصلاً توجه اي به اطراف نداشت كه مردم به آن ها چپ چپ نگاه مي كردند. حركات او قلبش را به آتش كشيد. ديگر ايستادن را جايز ندانست. پاهايش را از زير صورت او بيرون كشيد و به دو سر خيابان رفت. در همان لحظه تاكسي هم از راه رسيد و سريع سوار شد. از پنجره تاكسي به او نگاه كرد كه هنوز روي زمين زانو زده بود و با صداي بلند گريه مي كرد. براي يك لحظه تحت تأثير قرار گرفت و خواست كه پياده شود اما حرف هاي مادرش كه در ذهنش پيچيد او را بازداشت.

ساعت از دوازده نيمه شب مي گذشت و او هم چنان سرگردان در خيابان ها راه مي رفت. هنوز هم نتوانسته بود باور كند هلناي محبوبش او را ترك كرده. تمام حرف هايش مانند ناقوس كليسا توي سرش صدا مي زد. اصلاً نمي توانست تصور كند كه هلن محبوبش را با كس ديگري ببيند.
ديگر ناي راه رفتن نداشت. خودش را به اتومبيلش رساند و راه منزل را در پيش گرفت. وقتي وارد شد مادرش نگران در انتظار او بود. نگاهي به چهره ي خسته ي مادرش انداخت و گفت:
- شما هنوز نخوابيدين؟
خانم ملك به قيافه ي گرفته ي پسرش نگاه كرد. دلش لرزيد. حس شومي به او دست داد:
- چه خوابي؟ داشتم از نگراني و دلشوره مي مردم. كجا بودي؟ چرا به موبايلت جواب نمي دادي؟
بي تفاوت به سؤال هاي مادرش از كنار او گذشت:
- راحتم بذارين مادر.
و تنها جايي كه به او آرامش مي داد كنج اتاق كوچكش بود. در را قفل كرد و با لبتس خود را روي تخت ولو كرد. با بغض گفت: " بيچاره شدي دامون! عشقت از دست رفت، زندگيت از دست رفت، اميدت از دست رفت، حالا چه جوري مي خواي دوام بياري؟ تو اين آشفته بازار خفقان مي گيري! كاش مي دونستم اون خوشبخت كيه يه شبه عشق منو دزديده."

- هلنا تو داري از روي لجبازي اين تصميم رو مي گيري.
او به بلوز و دامن شيك خود در آيينه نگاهي كرد و گفت:
- چرا فكر مي كني دارم لجبازي مي كنم؟
آلاله از روي صندلي بلند شد و بلوز او را كه از پشت بالا رفته بود صاف كرد:
- هلنا! تو آدمي نبودي كه اين طور تيپ هايي رو بپسندي.
بي حوصله از حرف هاي خواهرش موهايش را مرتب كرد:
- مگه اين بيچاره چشه؟ ببين آلاله، قصد من ازدواج كردنه. برام فرقي نمي كنه اون طرف چه شكليه، چه اين چه يه آدم ديگه. حالا كه دامون نيست ديگر چه اهميتي داره كي باشه.
حرص آلاله درآمد:
- تو يه عالمه خواستگار داري. حداقل يكي خوش تيپ شو انتخاب كن، نه اين كه پيشونيش يه متر بلنده. قد و قوارش مثل گودزيلا مي مونه. سينه اش مثل زنا يه متر جلو اومده. قربونش برم طاس هم كه هست. بازم بگم از وجناتشون؟ نكنه چشمت دنبال پول اونو گرفته.
بي تفاوت به خواهرش نگاه كرد:
- تو اين طور فكر كن. حالا بهتره ديگه خفه شي، چون داري حوصله مو سر مي بري. يه بار به حرف شما گوش كردم برا هفت پشتم بس بود. ديگه نمي خوام شماها برام تصميم بگيرين. اصلاً من عاشق اين مرد هستم. حالا دست از سرم بر مي دارين؟ در ضمن ديگه خوش ندارم پشت سر اون چيزي بشنوم. از امشب من رسماً همسر اون مي شم.
هلنا با گفتن جمله ي آخر ته دلش خالي شد اما چاره اي نداشت. راهي را كه انتخاب كرده بود بايد تا انتها مي رفت.

چند ماه از نامزدي هلنا با محسن مي گذشت و او در اين مدت هيچ رفتار بدي از محسن نديده بود و برايش عجيب تر از همه اين بود كه محسن تا به حال حتي سعي نكرده بود دستش را بگيرد و هيچ ميلي به نزديك شدن به او را از خود نشان نمي داد. او هم از خدا خواسته اعتراضي نمي كرد. اوائل از محسن متنفر و بيزار بود اما كم كم عادت كرد و وقتي با او بيرون مي رفت كمتر عذاب مي كشيد.
محسن مرد بسيار متمولي بود و هر چيزي را كه او اراده مي كرد برايش فراهم بود. در اين مدت كوچكترين خبري از دامون نداشت، حتي وقتي مادرش براي عذرخواهي به خانه ي آن ها آمده بود از اتاقش بيرون نيامد كه او را ببيند. اما در اين مدت حتي نتوانسته بود ذره اي از عشق دامون را فراموش كند و حتي گردنبند و حلقه را كه اسم دامون روش حك شده، از خود دور كند.
آخرين امتحانش را كه داد به اتفاق آلاله و محسن براي انتخاب لباس عروس رفتند. هر كدام از لباس ها را كه مي ديد خون به صورتش مي دويد و ياد گفته ي دامون مي افتاد:
" واي هلن! وقتي تو رو با لباس عروس كنار خودم مجسم مي كنم از شادي دوست دارم بال در بيارم پرواز كنم. نمي دوني هر وقت لباس عروسي رو پشت ويترين مي بينم تو رو تو اون لباس مجسم مي كنم چه حالي مي شم."
و به سليقه ي آلاله زيباترين لباس عروس و گرانقيمت ترين لباس عروسي را كه تازه از پاريس رسيده بود خريداري كردند.
آلاله خوب مي دانست كه خواهرش چه زجري مي كشد و بيشتر از اين ناراحت بود كه چرا دامون ديگر اقدامي نكرد و چرا گذاشت به همين راحتي هلنا از او جدا شود. هر بار كه اين مسئله را با آشور در ميان مي گذاشت او سرنوشت را وسط مي كشيد و هيچ كدام نمي دانستند دامون با روحيه اي بيمار گوشه اي از بيمارستان بستري است و روز به روز حالش وخيم تر مي شود. او در اين مدت حتي يك كلمه با كسي حرف نزده بود و نه به گريه هاي التماس آميز مادرش توجه داشت و نه به گريه هاي مردانه ي پدرش. خودش مي دانست كه هنوز ديوانه نشده. فقط نمي خواست ديگر كلامي بر زبان بياورد. صحبت هاي دكتر را به ظاهر گوش مي داد اما فقط لب هاي او را مي ديد كه حركت مي كند و بعد از ماه ها دكتر او را مرخص كرد و به خانواده اش اطمينان داد كه سالم است فقط نمي توانست بفهمد كه دليل حرف نزدن و به گوشه اي خيره شدن او براي چيست. و او با خود در دل مي گفت: " تو چه طور دكتري هستي كه بعد از اين همه مدت نتوانستي بفهمي درد من از جداييه."
او را كه به خانه آوردند خانم ملك سعي مي كرد با غذاهاي مقوي جاني دوباره به او بخشد. وقتي حسناء مادرش را ديد كه اشكش براي دامون خشك نمي شود گفت:
- همش زير سر اون دختره ي عوضيه كه دامون رو به اين روز انداخت.
خانم ملك براي اولين بار به او توپيد:
- خفه شو حسناء! چي كار به مردم داري؟
او از عصبانيت مادرش جا خورد ولي كوتاه نيامد:
- دروغ مي گم؟ اگه دامون رو دوست داشت كه تنهاش نمي ذاشت، ولش نمي كرد. تازه اين روزا هم عروسي شه.
سيني برنج از دست خانم ملك روي زمين و دانه هاي برنج هر كدام يك طرف ولو شد. خودش را روي صندلي آشپزخانه انداخت:
- مطمئني؟!
- آره، خودم پسره رو ديدم. اين قدر زشت و بدتركيبه. ولي تا دلت بخواد پولدار، فكر كنم كل جهان رو بخره بازم پولش اضافه مياد. به قول امير حسين با كون افتاد تو فسنجون.
خانم ملك روي دست خود كوبيد:
- خدا براي تو و اميرحسين نسازه كه اين آتيش رو به پا كردين. ببين پسر مثل گلم چه طور روز به روز داره آب مي شه. من بيچاره از بس درگير مريضي اين بودم كه به كلي از اين دختر غافل شدم. نبايد بذارم ازدواج كنه. اون بايد عروس من بشه.
حسناء متعجب از رفتار مادرش شروع به جمع كردن برنج هاي روي ميز كرد:
- حالا كه خدا خواسته از دستش خلاص بشيم شما ول كن قضيه نيستين.
خانم ملك عصباني تر از قبل شد:
- پاشو برو خونه ات حسناء، اگه به خاطر علي رضا نبود اين سقف رو رو سرت خراب مي كردم. بس كن ديگه. ابليس بودن هم حدي داره. بترس از عذاب و آتش جهنم.
حسناء چادرش را سر كرد، دست بچه اش را گرفت و از در بيرون رفت. خانم ملك هم كوچك ترين توجه اي به او نكرد. تازه داشت مي فهميد كه آن روز كه دامون حالش بد شد و او را در بيمارستان رساندند از قضيه ي ازدواج دختره مطلع شده و اين همه غصه خوردن و ذوب شدن به خاطر اوست. با خود گفت: " نبايد بذارم اين دختر شوهر كنه. حتي اگه شده به دست و پاش مي افتم. اين جوري بدون اون پسرم از بين مي ره."
با اين فكر و خيال جارو دستي را برداشت. برنج كف آشپزخانه را كه حسناء نصف آن را جمع كرده بود جمع كرد وبعد به سراغ پسرش رفت. وقتي او را پشت سه پايه ديد كه مشغول نقاشي است خوشحال شد و اين را نشانه ي سلامتي او دانست. آبيموه را به دست او داد و به چهره ي رنگ پريده ي او خيره شد. جگرش براي او آتش گرفت. چه قدر صورتش تكيده و لاغر شده بود. از آن هيكل رشيد يك مشت استخوان بر جاي مانده بود. خانم ملك در اين بين خود را مقصر مي دانست كه خام حرف هاي حسناء و اميرحسين شده بود.

اضافه شده

خانم ملك وقتي تحقيق كرد متوجه شد كه هلنا هنوز به عقد طرف در نيامده، از اين بابت خوشحال شد. اما دير رسيده بود چون همان روز مراسم عقد كنان در يكي از بهترين هتل هاي تهران برگزار بود. وقتي فهميد كدام هتل است فرصت را از دست نداد و با آژانس به آن جا رفت و درست لحظه اي رسيد كه او را از اتومبيل بنز شش در تشريفاتي پياده كردند. خانم ملك با ديدن آن همه زيبايي و جاه و جلال پاهايش به زمين چسبيد. اصلاً فراموش كرد براي چه آمده. او در آن لباس سپيد شاهانه با دنباله اي به طول شش متر كه انتهاي آن را دو دختر بچه ي زيبا با لباس عروس به يك شكل گرفته بودند و هم چون ملكه اي آسماني در آن لباس فاخر كه برازنده اش بود مي درخشيد. گردن بلند و قو مانندش در آن لباس دكلته جلب توجه مي كرد. موهاي زيبايش به طرز زيبايي بالاي سرش جمع شده و چشمان آبي درشتش بيشتر از قبل نمايان بود. زيبايي نفس گيري كه حاضران را به حيرت وا داشته بود و در عوض نقطه ي مقابل او داماد همچون وصله اي نامتناسب با كت فراگ مشكي و پاپيون و آن شكم برآمده در كنار اين قوي زيبا جلب توجه مي كرد.
خانم ملك با ديدن قيافه ي كريه داماد به خود آمد و به سوي آن ها دويد. هلنا بلافاصله متوجه اش شد و پا سست كرد. دستش را از ميان دستان محسن بيرون كشيد و به سوي خانم ملك آمد. همه از دور آن ها را نگاه مي كردند. اما كسي به آن ها نزديك نشد. خانم ملك گفت:
- دخترم، من اومدم كه مانع ازدواج شما بشم.
هلنا چشم هاي آسماني رنگش را پايين و بالا كرد:
- متأسفم! دير اومدين.
خاننژم ملك لب به التماس گشود:
- مي شه همه چي رو جبران كنم.
او سعي كرد بغض خود را فرو دهد. اشاره به محسن كرد:
- من نمي تونم آبروي اينا رو به مسخره بگيرم. براي دامون آرزوي خوشبختي مي كنم.
- اما اون فقط با تو خوشبخت مي شه... اون مريضه، داره از دوري تو دق مي كنه.
هلنا مي خواست جواب بدهد كه محسن جلو آمد. نگاهي به سر تا پاي خانم ملك انداخت:
- اين خانم كي هستن؟
هلنا آهسته گفت:
- نمي شناسم، گفتند از دوستان ما هستن، اما من نمي شناسم.
محسن تعارفي به خانم ملك كرد كه جزء مهمانان آن ها باشد و خود دست عروس زيبايش را گرفت و با تشريفات خاص وارد هتل شدند.
خانم ملك از آن همه تشريفات حيرت كرد، خودش را در مقابل آن جمع يك گداي سر خيابان تصور كرد. به سرعت از ميان آن همه اتومبيل بنز تشريفاتي عبور كرد و درست سر كوچه با پسرش سينه به سينه شد:
- ديدي مادر، چه قدر خوشگل شده بود! درست مثل يه قوي زيبا ديدني بود.
خانم ملك خوشحال از اين كه بالاخره پسرش لب باز كرده بود و نگران از اين كه حالش بدتر شود گفت:
- بيا برگرديم خونه پسرم.
دامون به گريه افتاد:
- چطوري مي تونم بدون هلن بيام خونه؟ مادر! اون همه چيز و همه كس من بود. حالا اون غريبه داره اونو از من مي گيره. مادر! ديدي اون غريبه چه شكلي بود؟ هلن با من و خودش لج كرد. مي دونم سر لجبازي اين كارو كرد.
خانم ملك دست پسرش را كشيد:
- دورت بگردم مادر! بيا برگرديم. توي اين سرما بموني مي چاي.
دست مادرش را پس زد:
- راحتم بذار مادر، شما برگردين. نترسين من هيچم نمي شه. پوست كلفت تر از اين حرفام. ديدي مادر! دير بران رفتي خواستگاري! وقتي رفتي جلو كه اون عروس يكي ديگه شده بود...
دامون ديگر تاب نياورد و روي دست هاي مادرش از هوش رفت. در اين هنگام آشور و كامشاد به قصد كاري از هتل خارج شدند. وقتي با اتومبيل خود از كنار آن ها گذشتند كامشاد به آشور گفت:
- نگه دار، نگه دار.
و وقتي دامون را در آن حال و روز ديدند به كمك او شتافتند و سريع او را به بيمارستان رساندند. دكتر ها عامل بيهوشي او را شوك عصبي تشخيص دادند. خانم ملك با تشكر زياد از كامشاد و آشور خواست كه به مجلس بگردند. آن ها هم ناگزير شدند به هتل برگردند. اما صبح روز بعد هر دو به بيمارستان رفتند. او به هوش آمده بود. نگاه غمگينش را به آن ها دوخت و بغض كرد:
- چه قدر دير اومدين!
هر دو روي او را بوسيدند و كامشاد گله مند گفت:
- تو كه اين قدر هلنا را مي خواستي چرا اين مدت هيچ تلاشي نكردي؟
دامون نتوانست خوددار باشد، اشك هايش سرازير شد:
- اون انتخاب خودش رو كرده بود، كاري از دست من بر نمي اومد.
آشور گفت:
- از كجا مطمئني انتخابش اون بود؟
- اگه اون نبود چرا منو رها كرد با اون رفت. حتي به التماس هاي من توجه اي نكرد.
كامشاد به سرم او نگاه كرد كه آرام آرام قطرات سرم وارد بدن او مي شدند، گفت:
- تو كه نمي دوني اون تو چه شرايط سختي بود. ما از اون خواستيم از تو ببره چون فكر نمي كرديم هرگز خانواده ات راضي به اين وصلت بشن. تو هم هيچ كاري نكردي.حتي يه تلاش كوچولو. حداقل مي اومدي پيش خودم. ما هم فكر مي كرديم واقعاً ديگه اونو نمي خواي.
دامون اشك هايش را پاك كرد:
- شما از من بي خبر بودين. اون روز كه هلن منو از خودش روند مردم. تو اين مدت من بيمارستان بودم و تحت نظر چندين دكتر روانشناس. شما هم احوالي از من نگرفتين شايد اگه مي فهميدين چه بلايي سر من اومده برام يه اقدامي مي كردين.
آشور با تأسف به بدن نحيف او نگاه كرد:
- مطمئن باش قسمت اين طور خواسته. ديگه كاري نمي شه كرد. هر چه بود گذشت، تموم شد. تو هم بهتره سعي كني زودتر حالت خوب شه بچسبي به زندگيت و به اميد خدا زندگي جديدي رو شروع كني.

آخرهاي شب عروس و داماد را در ميان هلهله و شادي تا خانه ي ويلايي بزرگشان در شمال شهر همراهي كردند. داماد جز يك خواهر ديگر كسي را نداشت و همه ي مهمانان او از دوستانش بودند.
آقاي ميريان دست آن ها را در دست هم گذاشت و برايشان آرزوي سعادت و خوشبختي كرد. حميرا و آلاله از او جدا شدند. اما او هم چون سنگ ماتش برده بود، انگار هنوز باور نداشت عروس كس ديگري شده بود. با رفتن پدر و مادر و خانواده اش تازه پي به تنهایی خود برد.به کمک محسن از پلههای شیک و اشرافی بالا رفت و وارد اتاق خواب مجلل خود شد.بی هدف روی تخت خواب نشست و منتظر ماند که ببیند محسن چه میکند و او حولهاش را برداشت و گفت:
-من میرم از حموم پائین استفاده کنم.تو هم بهتره یه دوش بگیری،امروز حسابی خسته شدی.
با رفتن محسن شروع کرد به باز کردن شینیونهای موهایش.هر چه گیره ی مویی بود از روی موهایش برداشت.حق با محسن بود نیاز به حمام داشت.تافتی که برای موهایش استفاده کرده بودند موهایش را زبر و خشن کرده بود.حسابی از دست ارایشگرش عصبانی شد که او را به این حالت در آورده بود.
هنوز فکرش پیش مادر دامون بود و دلش از این میسوخت که چقدر دیر آمده بود.حتی اگر آن روز که برای عذر خواهی آماده بود از او خواستگاری میکرد با جان و دل میپذیرفت و نامزدیش را با محسن به هم میزد.مدام با خود فکر میکرد چرا اینقدر دیر؟چرا در این مدت دامون حالی از او نپرسیده.از روی تخت بلند شد.به سختی توانست تنهایی لباس عروس را از تن خارج کند.لباس خوابش را از کشو برداشت و به حمام رفت.
انتظار داشت از حمام که بیرون میآید محسن را در اتاق ببیند اما از او خبری نبود.چون سردش بود آب موهایش را با سشوار گرفت و ربدو شامبر را روی لباس خواب نازکش پوشید و از پلهها پائین رفت.
او را در حال قهوه خوردن دید.به سختی لبخندی بر لب آورد:
-انگار نمیخوای بخوابی.
محسن بی تفاوت نگاهش کرد:
-چرا قهوهام را بخورم میام.تو قهوه نمیخوری؟(با سر جواب منفی داد)دوش گرفتی سبک شدی ها.چه آرایش مسخره ی،درست عین دلقک.
هلنا وا رفت،ولی به روی خود نیاورد.در طول آن مدت جشن،همه از زیبایی او میگفتند و اظهار داشتند که تا به حال عروسی به این زیبایی ندیدند و حال محسن او را دلقک خطاب میکرد.آرام گفت:
من خوابم میاد،رفتم بخوابم،شب بخیر.
-خوش بخواب عروسک.
وارد اتاق که شد دلش خواست بزند زیر گریه اما این کار را نکرد.ربوشامبراش را از تن خارج نمود و آباژور کنار تخت را روشن کرد و به آرامی زیر لحاف پر قویش خزید و بر خلاف آنچه که فکر میکرد زود به خواب رفت.
صبح که بیدار شد متوجه شد که محسن توی اتاق نخوابیده و اصلا به اتاق نیامده.نگران شد و دوباره به سراغش رفت،دید روی کاناپه ی سالن خوابش برده.
برای اولین بار دلش به حال او سوخت و پتویی روی او انداخت.خواست صبحانه آماده کند اما ترسید با سر و صدا او را بیدار کند.دوباره به اتاق خوابش برگشت.تصمیم گرفت به مادرش زنگ بزند.می دانست که او الان چقدر نگران است.با این که هیچ اتفاقی بین او و محسن نیفتاده بود اما خیال او را راحت کرد که عروس شده.و وقتی که فهمید که مادرش و آلاله به راسم خانوادگی با سینی کاچی و صبحانه میآیاند به شتاب پائین رفت و محسن را بیدار کرد.می دانست که امروز به خاطر مراسم باتختی سرش شلوغ است.
محسن با خوش رویی بلند شد.تا دست و رویش را شست،حمیرا و آلاله هم از راه رسیدند.صبحانهاش را خورد و از آنها جدا شد و به بهانه ی کار از خانه خارج شد.به هلنا سپرد اگر کاری داشت با همراهش تماس بگیرد و گفت که تا پایان مراسم پاتختی نمیآید.
با رفتن محسن حمیرا سوالاتی از هلنا پرسید که او هم مجبور شد به دروغ متوسل شود و کلی از مهربان بودن محسن گفت،آلاله خوب خواهرش را میشناخت و میدانست که او دروغ میگوید اما لب فرو بست و چیزی نگفت.خیلی نگران خواهرش بود.دلش مثل سیر و سرکه میجوشید اما کاری از دستش بر نمیآمد.
هر شب که میگذشت بر تعجب هلنا افزوده میشد که چرا محسن هیچ کششی نسبت به او ندارد،حتی به او دست هم نمیزند و هنگام خوابیدن پشتاش را به او میکند و همیشه فاصله را حفظ میکرد.با این که خودش هم هیچ کششی نسبت به انداشت اما این وضع برایش عجیب بود چون میدانست از همه لحاظ بر زنان دیگر ارجحیت دارد و نکته ی منفی در او نیست که محسن از آن حذر کند.
رفتار محسن بیشتر شبیه به یک دوست مهربان بود تا یک شوهر.اغلب شبها دیر به خانه میآمد و کار را بهانه میکرد.او هم هرگز لب به شکایت باز نمیکرد و چیزی که برایش عجیب تر بود خواهر محسن بود که هرگز با اها مراوده نداشت و بعد از روز پاتختی هیچ گونه تماسی با آنها نگرفته بود.
کم کم مسافرتهای آنها به شهرها و کشورهای مختلف شروع شد و در همه ی سفرها هلنا بیشتر وقت خود را تنها در هتل سر میکرد و یا به تنهایی به گردش میپرداخت چون محسن کار را بهانه میکرد و او هم میدانست اگر به سفر آمده به خاطر کار بود که او را همراه خود آورده.
چند بار خواست رفتن به سفر سر باز زند اما محسن قبول نمیکرد و به اجبار با او راهی میشد.
در یکی از سفرهای کوتاه که در اطراف تهران بود هلنا را به یک ویلای خیلی بزرگ و مجلل برد و گفت که متعلق به خودش است و هنگام خارج شدن به او سپرد داخل ویلا بماند و فقط از امکانات داخل ویلا استفاده کند و کاری به جأهای دیگر نداشته باشد.بعد از رفتن محسن کنجکاوی مثل خوره به جان او افتاد.
حس میکرد محسن بخاطر نگرانی نبود که از او خواسته از ویلا خارج نشود،احتمال میداد باید خبری باشد.وقتی خیالش از بابت رفتن محسن راحت شد از ویلا بیرون آمد و در آن وقت روز باغ وهم انگیز بود،سکوتی مطلق و رعب آور.
انگار که باغ در هم فرو رفته بود.درختان عظیم لجثه او را به وحشت انداخت.دلش شور میزد و حس میکرد اتفاق بدی در شرف وقوع است.
صدا ی نا مأنوس چند کلاغ به وحشت او دامن زد بطوری که از سایه ی خودش هم میترسید.تا وسطهای باغ پیش رفته بود اما پشیمان شد حتی از صدا ی برگهای خشک زیر پایش دچار ترس میشد.از آمدن به آن باغ مرموز حسابی پشیمان شده بود.
راه آمده را به سرعت برگشت اما ناخود آگاه حس مرموزی او را به طبقه ی پائین،در واقع زیر زمین ویلا کشاند.با دیدن قفل بزرگی که روی در آهنی آن بود اه از نهادش برخاست.می خواست پلهها را به طرف بالا برگرد که صدا ی وحشتناکی رعشه بر اندامش انداخت.حس کرد آن اتفاق که میترسید در حال وقوع است.
صدا از زیر زمین میآمد اما آنقدر واضح نبود که صدا ی زن است یا مرد.صدای دو رگه ی بود که به سختی شنیده میشد.دستش را روی قلبش گذاشت که به تندی میزد.
با صدای لرزان گفت:
-کسی اون پایین؟
و صدا با همان فریاد به او پاسخ داد:
-کمک،کمک.
گوشش را به در چسباند و با دست به در ضربه زد:
-شما کی هستین؟
جوابی نشنید،گفت:
-این در قفله.من نمیتونم براتون بازش کنم.
و با سرعت پلهها را بالا آمد.هنوز از ترس میلرزید و هزار جور فکر و خیال به ذهنش راه پیدا کرد.تصمیم گرفت دیگر از ویلا خارج نشود اما یک حس به جانش افتاده بود که با تمام ترسی که داشت سر از این باغ و ویلای مرموز در بیاورد.بلند شد و با شتاب به دنبال جاهایی را که میدانست شاید کلید قفل باشد گشت و روی اپن آشپزخانه داخل شکلات خوری چند دسته کلید پیدا کرد.
حالا باید از نیامدن محسن مطمئن میشد.به موبایلش زنگ زد و از او اجازه خواست بیرون از ویلا در اطراف چرخی بزند.او هم بدون اعتراض پذیرفت و گفت برای ناهار بر میگردد که با هم بیرون بروند.
هلنا از دروغی که به او گفته بود دچار عذاب وجدان شد اما حق خود میدانست که سر از کار این مرد مرموز که مانند عروسک او را به همه جا به دنبال خود میکشاند در بیاورد.دوباره با سرعت پلهها را پائین رفت و تک به تک کلیدها را امتحان کرد.با باز شدن قفل بزرگ تپش قلبش بالا رفت.در با صدای خشک و زنگ داری باز شد.
تاریکی مطلق بیشتر به وحشتاش انداخت.دستش را برای فشار دادن دکمههای برق روی دیوار کشید و با پیدا کردن پریز برق نفس راحتی کشید و کلید را فشار داد.برق روشن شد و زریزمین بزرگ و پر از آشغال نمایان شد.اما کسی را ندید.
با دیدن در آهنی که بی شباهت به میلههای زندان نبود با ترس جلو رفت.با دیدن قفل دیگر روی در آهنی کمی از ترسش ریخت،چون میدانست هنوز خطری تهدیدش نمیکند.
با چشم از لای میلههای داخل را نگاه کرد،اما از بس تاریک بود چشمش جایی را نمیدید.لرزان گفت:
-کسی اونجاست؟
صدای خنده ی کریه ای او را شوکه کرد و یک قدم به عقب گذاشت و با ترس گفت:
-تو کی هستی؟
با دیدن موجود عجیب و غریبی که به میلهها نزدیک شد یک قدم دیگر به عقب برداشت.از ترس آب دهانش خشک شده و قلبش هم چون پرنده ی اسیر در قفس در سینهاش بالا و پائین میپرید.
زنی با موهای وزوزی و ژنده پوش نمایان شد.تمام صورتش آثار چنگ بود.دوباره خندید و دندانهای کرم خورده و سیاهش را به نمایش گذاشت.بوی نا مطبوع که از او بر میخواست در هوا پیچید.
هلنا حسابی ترسیده بود و پشیمان از اینکه چرا آمده بود خواست برگردد که او با صدای دورگه و خش دار گفت:
-تو زن محسنی؟
فقط توانست با سر به او جواب دهد و او دوباره خندید و لحظه ی که هلنا خواست برود گفت:
-منم زنش بودم.
پاهای هلنا به زمین چسبید.حتی قدرت تکلّم نداشت.او ادامه داد:
-اما اون مرد نیست.تو هنوز نفهمیدی؟
و دوباره زد زیر خنده.با شنیدن سر و صدائی که از بیرون میآمد بر وحشت هلنا افزوده شد.با شتاب از زیر زمین خارج شد.نگاهی به اطراف انداخت اما خبری نبود.نفس راحتی کشید و به سرعت در را بست و قفل را روی آن زد و با شتاب به ویلا برگشت.کلیدها را سر جایش گذاشت و مانتویش را به تن کرد و از ویلا خارج شد.
با دیدن زن و مردی که توی باغ بودند ترسید که نکند هنگام پائین رفتن او را دیده باشن.ظاهراً هنوز متوجهاش نشده بودند.به هر حال سعی کرد دزدکی خارج شود و تا آن جایی که توانست دوید.از هرچه ویلا و باغ در آن اطراف بود میترسید،هنوز بدنش مثل بید میلرزید.حتی توی فیلم ها هم با چنین صحنه ی رو به رو نشده بود.
نفسهای عمیقی پشت سر هم میکشید بلکه بر اعصابش مسلط شود اما انگار بی فایده بود.بیشتر ترس او از این بود که محسن پی به ترسش ببرد و او را مورد استنطاق قرار بدهد و در آخر با او هم همین کار را بکند.البته باور نمیکرد که آن زن راست گفته باشد و هنوزم منظور او را از این که او مرد نیست را نفهمیده بود.
با صدای زنگ موبایلش به خود آمد.محسن تعجب کرده بود چرا هنوز بر نگشته و از او خواست که زودتر برگردد.
هلنا وقتی در نرده ی ویلا را باز دید نفس راحتی کشید.محسن را توی باغ در انتظار خود دید که در کنار زن و مرد باغبان ایستاده بود.
محسن او را به زن و مرد باغبان معرفی کرد و مهربان رو به او کرد و گفت:
-عروسک،چرا رنگت پریده؟
هلنا دست و پایش،اما بر آن سر پوش گذاشت.
خودش را لوس کرد و گفت:
-وای محسن،یه سگ دنبالم کرد.نمی دونی چه سگ بزرگی بود.به اندازه ی یه گاو.اگه صاحبش به موقع نرسیده بود منو تیکه تیکه میکرد.
محسن بدون اینکه شک کند با صدای بلند خندید و گفت:
-من پدر اون سگ رو در میارم که عروسک منو ترسونده.نگاش کن تو رو خدا،داره مثل بید میلرزه.
هلنا خیالش راحت شد که باغبان و زنش او را ندیده اند.محسن از زن باغبان خواست برای او یک لیوان شربت قند درست کند.
بعد از خوردن شربت قند کمی حالش بهتر شد اما بدجوری ذهنش درگیر آن زن ژنده پوش وحشتناک بود.
به همراه محسن به یک رستوران خوب رفتند و بعد چرخی در اطراف زدند و به ویلا برگشتند.به پیشنهاد محسن دوری در باغ بزرگ زدند.وقتی از کنار زیرزمین رًد شدند او گفت:
-حتما این زیرزمین پر از وسایل قدیمیه.محسن منو میبری زیر زمین رو ببینم؟
-نه عروسک چیز به درد بخوری نداره،اون پائین پر از موش و سوسک و مارمولکه،همین به اندازه ی کافی امروز ترسیدی.
او دیگر اصراری نکرد و با تاریک شدن هوا به داخل ویلا برگشتند.هوا ابری شده بود و گاهی رعدی در آسمان نمایان میشد.سکوت وهم انگیز ویلا حسابی او را ترسانده بود.مخصوصاً که تلویزیون آن جا از کار افتاده و سکوتی سنگین بر همه جا حاکم بود.
صدای باغبان از پشت در شنیده شد که محسن را صدا میزد.و وقتی او برگشت دستهایش پر بود.هلنا گفت:
-تو کی سفارش غذا دادی که من نفهمیدم؟
محسن خندید و گفت:
-همون موقع که سگه دنبال تو کرده بود.
او به زور لبخندی بر لب راند.محسن به آشپزخانه رفت،غذا را روی میز گذاشت و گفت:
-بدو بیا الان یخ میزنه.
هیچ اشتهایی به غذا نداشت اما مجبور شد به خاطر او چند لقمه به دهان بگذرد.در همین حین صدای رعّد و برق وحشتناکی در ویلا پیچید و متعاقب آن صدای جیغهای پی در پی زن ژنده پوش در ویلا طنین انداخت.هلنا دیگر طاقت نیاورد و با گریه خودش را به آغوش محسن انداخت.برای اولین بار بود که جسم او را لمس میکرد.هیچ احساسی به او دست نداد حتی آرامش.
محسن آرام دستی به موهایش کشید و سعی کرد او را از خود جدا کند:
-نترس عروسک،بشین برم برات یه لیوان آب بیارم.
از محسن فاصله گرفت و نه گذاشت آب برایش بیارد.وحشت زده گفت:
-صدای جیغ یک زن بود.
محسن بی تفاوت گفت:
-وهم برت داشته.
-محسن.
-چرا اینجوری نگاه میکنی؟خوب منم مثل تو،چه میدونم صدای کی بود،حتما مال ویلاهای اطرافه.
از خشونت خود حیرت کرد.تأملّی کرد و گفت:
-اما صدا از ویلای خودمون بود.
-اه،از دست تو،بابا شاید یه چیزایی باشه که تو نباید بدونی.چرا انقدر فضولی.توی اون زیرزمین یه دیوانه ی بیچاره زندونیه.
سعی کرد خود را متعجب نشان دهد.
-کی؟
-دختره بیچاره ی باغبون.
-خوب چرا نمیبرن بستریش کنند.
-چه میدونم،برو از خودشون بپرس.
-خوب تو از اونا بخواه.صاحب اینجا توی.
-من سالی یه بارم گذارم به اینجا نمیخوره.چی کارشون دارم.
هلنا به ظاهر مجاب شد اما هنوز ته دلش باور نکرد.محسن که او را در فکر دید گفت:
-اگه میترسی برگردیم تهران،چون من دیگه اینجا کاری ندارم.
در آن موقعیت بهترین پیشنهاد بود برای او:
-واقعا؟
-تو تا حالا دروغ از من شنیدی؟
-نه.
-خوب بدو برو حاضر شو دیگه.منم میرم ماشین رو از پارکینگ بیرون میارم.کیف دستی منم با خودت بیار.تو همون اتاق بالاست.
او با شتاب از ویلا خارج شد.دوست داشت هر چه زود تر از آن ویلای نفرین شده برود.وقتی با اتومبیل از ویلا خارج شدند،گفت:
-دیگه هیچ وقت منو نیار اینجا.
-چشم عروسک.
-محسن؟
-دیگه چیه عروسک؟
-چرا همیشه منو عروسک صدا میزنی.
-خوب عروسک منی دیگه.
-یعنی من برای تو فقط حکم یه عروسک رو دارم.
-تو درست مثل عروسکهای پشت ویترین مغازههای اسباب بازی فروشی میمونی که فقط باید....
صدای اتومبیلی که از پشت سر به آنها کوبید جملهاش را فراموش کرد و حواسش را به رانندگی داد.هلنا که تکان اتومبیل او را شوکه کرد بود مضطرب گفت:
-فکر کنم ماشین داغون شد.
محسن بی خیال گفت:
-فدای سرت،تقصیر پشت سری ما بود نه ما.
از اتومبیل پیاده شد.ظاهراً اتومبیل سالم بود.فقط به اتومبیل پشت سری گفت بیشتر احتیاط کند و دوباره به راه ادامه دادند.هلنا دیگر سکوت کرد و خودش را به خواب زد اما تمام فکر و ذهنش درگیر آن ویلای مرموز و آن زن ژنده پوش وگفتههایش بود.
تصمیم گرفت صبح با رفتن محسن نزد مادرش برود و با او یا آلاله در این مورد صحبت کند.با این فکر آرام شد و این بار به راستی به خواب رفت.

***********************************************
فرمانده ی ناجا امیر فیروز خانی با به شهادت رسیدن بهترین افسر ستوان یکم آشور حکیمی اشک به دیده آورد.خوب میدانست که این افسر نمونه علی رغم میل باطنیش به این ماموریت تن در داده،زیرا درگیری با قاچاقچیان مرزی با روحیه ی حساس و لطیف او سازگاری نبود و این را هم میدانست که در روز پنجشنبه که درست مصادف با هفتم شهادت آن مرحوم میشد قرار بود مراسم عروسی او برگزار شود و کارت دعوت عروسی بین تمام همکارهای اداریش پخش کرده بود.
برایش سخت و درد ناک بود که چگونه خبر شهادت او را به خانوادهاش برساند.به هر حال وظیفه بود و باید اجرای دستور میکرد.

فصل ۱۰