نیمکت رنگی

فصل 7
هومن پشت تلفن گفت :
امروز بهترین فرصت برای توئه ، تا هم با مردم محله ی فقیر نشین آشنا بشی هم برای اولین بار خودت رو به عنوان یه پرستار محک بزنی .
ذوق زده گفتم :
می خواهید منو به حلبی آباد ببرید ؟
بله ، متاسفانه تعداد زیادی از بچه های حلبی آباد به سرخک مبتلا شدند ، ما داریم می رویم اونجحا اگر مایلی می تونی همراهمون بیای .
البته که می یام .
ساعت چهار و نیم بعد از ظهر آمد پریشان به نظر می رسید . اتومبیل را که به حرکت در آورد ، گفتم :
خیلی آشفته اید !
سری تکان داد و گفت :
این سرمای اسفند خودش برای مردم اونجا بزرگترین مصیبته چه برسه به شیوع یه همچین بیماری ، فاجعه اس !
اتومبیل خیابن چهلوی را پایین می رفت . ساعتی بعد رشته ی افکارم را تماشای صحنه هغایی که تند و تند از مقابل چشمانم می گذشتند از هم گسیخت .
از مقابل محله هایی عبور می کردیم که برای من یاد آور محله های فقیر نشین اهواز بودند . خیابانها تنگ و باریک بود و کوچه ها باریک تر و بلند و پر از بچه های قاد و نیم قد . وارد جاده خاکی که شدیم شیشه ها را بالا کشیدیم و میان گرد و غباری که بیرون بر پا شده بود محله ای به نام حلبی آباد را جستجو کردم . بالاخره اتومبیل متوقف شد . وقتی پیاده شدم تا چند لحظه مات و مبهوت اطرافم بودم . همه آشفته به این سو و آن سو می رفتند در حالی که فقر و فلاکت از سر و رویشان می بارید .
خانه هایی که واقعا با قوطی هایی درست شده بودند و یا از چادرهایی با هزاران وصله رنگ رنگ . هومن گفت :
همین جا باش تا من برگردم .
اما قبل از اینکه برود چشمش به زن جوانی افتاد و صدایش کرد :
پونه !
زن سرش را برگرداند و به دیدن هومن سلانه سلانه به سویمان آمد .
سلام هومن خان .
از ذهنم گذشت هومن به این مکان رفت و آمد داشته است ... هومن حالش را پرسید ، زن دستانش را به طرفین گشود و گفت :
چی بگم ؟ می بینید بد بخت که بودیم ، بیچاره هم که شدیم .
بغش ترکید و ادامه داد :
بچه ام داره می میره و ما هیچ کاری نمی تونیم بکنیم .
هومن از در دلجویی در آمد .
گریه که مشکلی رو حل نمی کنه دختر خوب ارامشت رو حفظ کن .
آخه دردم که یکی دو تا نیست . چقدر دکتر منصور گفت با این مامورها درگیر نشید ، کو گوش شنوا ؟ دیشب چند نفر رو با شوهر من گرفتند بردند حالا چند روز باید تو پاسگاه بمونند خدا می دونه ... من موندم و یه بچه ی مریض .
درست می شه . دلیلی برای نگه داشتنشون ندارند ، فقط می خوان زهر چشم بگیرند ... دکتر منصور رو ندیدی ؟
چرا ، تو آلونک طرلانه ، پیر زن داره نفس های آخر رو می کشه .
او رفت و ما راه افتادیم و باز از ذهنم گذشت یعنی منصور هم اینجاست ؟! آن منصور عبوس کجا و اینجا کجا ؟ اما در میان راه به او برخوریدم . چشمان خسته و پف کرده اش حکایت از بی خوابی داشت .
سلام .
سلام اومدین .
تنهایی ؟
نه ، پیمانم هست ، اوضاع بدی پیش اومده .
پونه برام گفت .
پونه ؟! هنوز فرصت نکردم سری به دخترش بزنم ، اول برو پیش اون .
الساعه .
یگانه تو با من بیا .
هومن که رفت همراه منصور وارد چادری شدیم مردی زخمی و دو کودک بیمار هر یک گوشه ای افتاده بودند . زن بی نوایی یکی از دو کودک را در آغوش داشت و چنان در اندوه خود غرق بود که حضور ما را ندیده گرفت . منصور به سراغ مرد مجروح رفت که همچنان از جریان درگیری شب قبل عصبانی بود و آنقدر حرف زد که بالاخره منصور با عتاب گفت :
بهتره دست از دعوا و درگیری بردارید این طوری کاری از پیش نمی برید .
زخم هایش را شستشو داده و پانسمان کردیم . بعد نوبت بچه ها بود که یک به یک معاینه شدند . منصور ضمن خوراندن دارو به زن درمورد ساعت مصرف داروها توضیح داد . هوا کاملا تاریک شده بود و من در آلونک پونه بودم . به او که پاک خودش را باخته بود کمک کردم تا کودکش را بشوید . تمام بدن طفل معصوم قرمز شده بود و آثار بیماری به خوبی مشهود بود . دلم ریش شد . کتم را در آوردم و دخترک را در آن پیچیدم در این حال زنی وارد شد و رو به من گفت :
خانم شما اینجایید ؟! دکتر منصور دنبالتون می گشت .
از جا برخاستم کودک را به مادرش سپردم نگاه زن بیچاره گویای درد و رنجی جانکاه بود .
حالش خوب می شه پونه .
خدا از دهانتون بشنوه خانم .
از چادر که بیرون آمدم آن سه در حال گفتگو با اهالی بودند .
سفارشات لازم را کردند و به سمت اتوموبیل ها به راه افتادیم . پیمان با هومن همراه شد و من با منصور به محض این که اتومبیل به حرکت در آمد سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمان خسته ام را روی هم گذاشتم .
... وسط حیاطی شلوغ و پر از سر و صداب بچه های قد و نیم قد ایستاده بودم خانه ای که دور تا دورش اتاق بود و اتاق . پونه را دیدم که در درگاه یکی از اتاق ها ایستاده بود و گفت :
با من بیاید .
برای فرار از آن ازدحام به سویش رفتم . اتاق تاریک تاریک بود و راه پله های مخفی تاریک تر . پله های زیادی را طی کردم اما رسیدنی در کار نبود فکر کردم ؛ حتما جایی در انتهای این تونل تاریک همایون به انتظار است . این بار هرگز گریه نخواهم کرد به هن ه8ن افتادم . پونه ایستاد و به سویم برگشت . (( یگانه دستم رو بگیر )) اما او زن نبود مرد بود . پونه نبود ، بلکه هومن بود دستم را گرفت و فریاد زد . (( بیا ، عجله کن )) و من وحشتزده از سایه هایی که به دنبالمان بودند باز هم دویدم دری از هم گشوده شد کسی مرا از پشت به سوی خود کشید دستم از دست هومن رها شد . فریاد زدم اما صدایی از من در نمی آمد کسی گفت : (( یگانه ، این کتی یه ؛ کتایون آریا مهر )) ، کجا بودم ؟ چهره ی کتی را نمی دیدم اما صدای منصور را شناختم . گفتم : (( من می ترسم ... )) اما او در حال حرف زدن با کتی بود هر چقدر فریاد زدم و کمک خواستم توجهی نکرد . عاجزانه به گریه افتادم چرا صدایم را نمی شنید ؟
یگانه ... یگانه ...
چشم گشودم و چشمم به منصور افتاد . بی اختیار گفتم :
کمکم کنید ، خواهش می کنم .
دستم را رها کرد و پرسید :
کابوس می دیدی ؟
منگ نگاهش کردم و تازه متوجه موقعیت خود شدم . گفت :
بچه ها تصمیمشون عوض شده برای شام با ما هستند .
شام ؟
تو گرسنه نیستی ؟
در میدان پهلوی بودیم نزدیک به یک ساعت و نیم خوابیده بودم . برف ارام آرام می بارید و زمین را سپید پوش می کرد .
یگانه کتت کو ؟
منصور کاپشنش را از ماشین بیرون آورد و به دستم داد و گفت :
خودت رو خوب بپوشون امروز به اندازه ی کافی در معرض ابتلا به ویروس بودی .
وارد کافه تریا شدیم . سر میز غذا همه ی توجه من به خوابی بود که دیده بودم . چنان تحت تاثیرم قرار داده بود که حتی میلی به غذا هم نداشتم . انقدر با غذا بازی کردن که بالاهره پیمان گفت :
یگانه فکر می کنم بیشتر از غذا به لستراحت نیاز داری .
سری تکان دادم و گفتم :
بله ، همین طوره .
منصور این بار با سرعت به سمت خانه راند . با تردید گفتم :
منصور خان من می تونم فردا هم با شما بیام .
امروز به اندازه ی کافی کمک کردی ، گذشته از این دانشگاه رو چه می کنی ؟
اوضاع دانشگاه تق و لقه و چند روز غیبت تاثیر خاصی نداره .
با تامل گفت :
بسیار خب ، فردا ساعت ده صح بیا درمانگاه .
نفس راحتی کشیدم و زمزمه کردم :
ممنونم .
روزهای بعد عده ای دیگر واکسیناسیون شدند . بیشتر وقتم را صرف رسیدگی ب8ه بچه های کوچکتر می کردم روز سوم مرگ نوزادی شش ماهه و دختری دو ساله مردم را در اندوه و نا امیدی فرو برد . خدای من ! سیاه روزی تا بدان حد ؟ به همه امید می دادم ولی خوب که فکر می کردم جز سیاهی در آینده آنها چیزی نمی دیدم . کم کم داشتم به این باور می رسیدم که همیشه هم پایان شب سیاه ، سپید نیست .
پونه بی حال تر از روزهای قبل بود . عذابی که لحظه به لحظه به خاطر بیماری دخترش می کشید همه انرژی اش را به تحلیل برده بود و از من هیچ کاری ساخته نبود جز تکرار حرفهایی که در آن سه روز ورد زبانم بودند وقتی می خواستم از چادرش خارج شوم گفت :
می خوای بری ؟
ناچارم ، تو هم اینقدر نا امید نباش ، خدا بزرگه ، خیلی بزرگ !
لبخند تلخی بر لبانش نشست دوباره محله به قوت آتش روشن شده بود ، کاپشنم را به خود پیچیدم . هوا سوز داشت آن روز هومن زودتر رفته بود و پیمان هم در درمانگاه مانده بود .
درمانگاه تقریبا بیمارستانی کوچک و مجهز بود
شامل سه طبقه ، حتی اتاق جراحی نیز داشت . البته مختص جراحی های ساده و سرپایی . مرجان برایم گفته بود تا دو سال دیگر منصور بیمارستانش را هم تاسیس خواهد کرد . این بهایی که خان پرداخته بود تا نام کتایون را از ضمیر منصور پاک کند .
خانم دکتر ، دنبال دکتر منصور می گردید ؟
پسر بچه ای بود . گفتم :
آره عزیزم ، تو می دونی کجاست ؟
با من بیایید .
به چادر طرلان رفتیم پیر زنی که محبوب همه ی اهالی محل بود . منصور که مشغول تزریق مسکنی به او بود با دیدنم گفت :
الان تموم می شه .
پیر زن چشمانش را لحظه ای گشود و دوباره بست از چادر که بیرون آمدیم منصور با چند تا از زنهای ابادی در مورد بچه ها صحبت کرد و گفت که فردا چند تا چادر برزنتی برایشان خواهد آورد . بعد به سویم برگشت و پرسید :
آماده ای ؟
بله .
از پونه خداحافظی کردم و در حالی که دلم پیش تک تک اهالی تیره روز محله مانده بود آنجا را ترک کردم . آن شب بی اختیار گفتم چرا سهم آدم ها از زندگی باید تا این حد با هم فرق داشته باشد ؟ چرا یکی باید اونقدر داشته باشد که حسابش از دستش دربره و یکی مثل مردم اینجا ...
هیجان زده شده بودم . منصور با لبخند گفت :
آرامشت رو حفظ کن ، تو الآن تحت تاثیر قرار گرفتی .
ولی این یه حقیقته ، غیر از اینه ؟
اون چه تو می بینی ظاهر قضیه اس ، هیچ کس خوشبختی کامل رو نداره ، کار هر کس از یه جایی می لنگه ... گذشته از این شاید خیلی از اونایی که من و تو حس می کنیم زندگی بدی دارند خیلی بیشتر از ما احساس خوشبختی می کنند .
مگه می شه ... یکی مثل اهالی اینجا ... ؟
البته که می شه ، اونها هم زندگی خودشون رو دارند ، سعادتمندی توی ذهن ماست نه تو اون چه داریم یا توی اطرافمون می گذره ...
شاید حق با منصور بود ولی برای من آن همه بد بختی قابل درک نبود . ای کاش می شد برایشان کاری کرد ! ... ای کاش ! ...

شب چهارشنبه سوری وقتی به باغ رسیدم همه در بیرون عمارت بودند و در خیابان میان باغ در چند قسمت اتش به پا کرده بودند خانوم بزرگ و فتح ا... خان و امیر خان روی صندلی های فلزی در تراس نشسته بودند اما بقیه در شور و هیجان شعله ورتر کردن آتش بودند و مدام دست در دست هم از روی آتش می پریدند .
تازه از راه رسیده بودم و به تماشای بقیه ایستاده بودم بالاخره تاب نیاوردم به اتاق برگشتم تا تعویض لباس کنم . با آن دامن تنگ مشکی نمی شد از روی آتش پرید . دامن چین داری بهتن کردم و موهایم را نیز دم اسبی بستم تا مزاحم نباشند . وقتی دوباره به باغ برگشتم خبری از منصور نبود اما هومن آمده بود دیدمش که یکی دوبار دست در دست مرجان از روی آتش پرید با دیدنم گفت :
پرنسس افتخار می دن ؟
در حالی که دستم را به سویش دراز می کردم با لبخندی گفتم :
البته .
چند بار از روی اتش پریدم و بعد او در حالی که سیگاری آتش می زد به سوی نیمکتی رفت . اما من دوباره با بچه ها و چند بار هم با دختران ساختمان خدمتکاران همراه شدم وقتی بالاخره از تب و تاب افتادم به سوی هومن رفتم .
هومن خان .
بله .
منصور امشب نمی یاد ؟
نه !
نشستم و مردد پرسیدم :
می تونم یه سوالی ازتون بپرسم .
البته !
با تامل گفتم :
می دونید یه چیزی برای من خیلی عجیبه ! ... شما ها تو این عمارت رابطه صمیمی و نزدیکی با هم دارید ، تو همه ی مسائل حامی هم هستید و به هم کمک می کنید پس چرا درمورد جریان منصور خان ... چرا ازشون حمایت نکردید ؟!
چهره اش درهم رفت بی انکه نگاهم کند پرسید :
تو از جریان منصور با خبری ؟
بله ، مرجان برام گفت .
و با نگرانی پرسیدم :
ناراحتتون کردم ؟
نه ، ناراحت نشدم ، تو درست می گی ، خودمم خیلی وقت ها فکر می کنم ما حامی خوبی نبودیم . هر چند هر کاری ازمون بر می اومد کردیم اما نتیجه نگرفتیم تا جایی که منصور تصمیم گرفت به تنهایی پیشقدم بشه اما در نهایت پدر کتی مخالفت کرد آقای آریامهر منصور رو با خونواده اش قبول داشت البته اگر می تونست اون همه اهانتی رو که از جانب شمسایی ها متحمل شده بود ببخشه !
هومن ناگهان سکوت کرد و این بار وقتی دوباره دهان باز کرد مسیر صحبت ها را با مهارت تغییر داد .