نیمکت رنگی

- آخر دخترم چرا اینقدر وراجی می کنی . احمد طفلک در هفته یک روز تعطیلی دارد آن روز را هم تو با پرگوییت سر او را درد می آوری ؟

احمد به عنوان احترام از جا بلند شد . مادر رضیه پیش آمد و از احمد پرسید :
- می توانم بپرسم تلگراف مالک از دهلی نرسیده است ؟
احمد گفت :
- چرا ، دیروز غروب تلگراف ایشان به دستم رسید . چنانکه نوشته بودند مسکنشان پیش مشتاق احمد است .
مادر رضیه به دنبال یک آه طولانی گفت :
- مشتاق احمد اگر برادر حقیقی مالک نیست درست مثل یک برادر واقعی به او محبت دارد ، حتی او حاضر است دختر خود ثریا را به سلیم بدهد .
در اینجا مکث کرد و سپس گفت :
- اما نمی دانم چرا سلیم حاضر به گرفتن همسر نیست . . . آه که من از کار او سر در نمی آورم .
احمد تبسمی کرد :
- بدون شک او را نمی پسندد .
مادر رضیه گفت : - فرزندم نمی دانم سلیم چه خیال دارد . خوب اگر او را نمی پسندد دخترهای خوشگل که در این شهر کم نیست ، دلش به سراغ یکی که باید برود ؟ آن را هم هنوز نگفته ، اگر از ما شرم دارد ، به خواهرش که می تواند همه چیز را بگوید .
رضیه با حالتی منزجر گفت :
- به خدا آدم نمی تواند بفهمد این پسر چه موقع می آید و چه موقع می رود . درست مثل مسافرها . نصف شب می آید و صبح زود هم می رود . اصلا علاقه ای به خانه و خانواده اش ندارد . ما را درست مثل همسایه و بدتر از آن مثل غریبه ها می داند .
احمد گفت :
- طفلک کارش زیاد است .
مادر رضیه گفت :
- باز هر چه باشد او هم یک جوان بزرگ است . کار زیاد که نباید موجب سردی و نابودی احساس جوانها بشود !
احمد گفت :
- باز نمی توان در غیاب کسی درباره او قضاوت کرد .
بار دیگر مادر رضیه جواب داد :
- تو دیگر یکی از افراد خانواده ما و بع قول مالک پسر دوم ما هستی . خدا شاهد است من و مالک تو را مثل سلیم دوست داریم . حالا اگر تو با او صحبت کنی شاید برایت چیزهایی بگوید . ثریا از او بدش نمی آید . باید از احساس او نیز مطلع شد تا پس از وقوف از حالش فورا برای مالک تلگراف کنیم و او هم با پدر ثریا کار را یکسره کند .
احمد با تبسمی شیرین گفت :
- البته . این کار چندان مهمی نیست ، حتما از حال او جویا خواهم شد .
مادر رضیه به او دعا کرد و اظهار داشت :
- هر چند سلیم اخلاق عصبی و خشنی دارد ولی امکان دارد در برابر کلمات رام کننده و لحن گرم و محبت آمیز تو راز دلش را برایت بگوید . برایت موفقیت آرزو می کنم .
پایان فصل ششم