نیمکت رنگی

 اما این تازه آغاز کار بود، چون باید عرض جاده را هم می دویدیم و خودمان را به آن طرف جاده می رساندیم. به هاشم گفتم:
_ اگر مارو ببینند چی؟
هاشم به ساعتش نگاه کرد و گفت:
_ طبق زمان بندی من اگر خوب بدویم طی سه دقیقه می رسیم به اون طرف جاده.
سیامک گفت:
_ اون طرف خالیه. کجا باید قایم بشیم؟
هاشم گفت:
_ یک گودال اون طرفه که باید هر سه تامون بپریم توش. مکث هم نباید بکنید. ممکنه بیفتید روی هم، اما قیل و قال نکنید. اول من میرم، شما هم دنبالم کنید.
تمام بدنم می لرزید، با این وجود با علامت او شروع کردیم به دویدن. درست آخرین لحظه هاشم پرید داخل گودال، بعد من و بعد نوبت سیامک بود. منتهی مشکل آن بود که او از بلندی می ترسید. داشت دست دست می کرد که هاشم پای راستش را پایین کشید و من بلافاصله دست جلوی دهانش گرفتم، تا از شدت درد، سر و صدا نکند. مدتی را در آن گودال استراحت کردیم و عاقبت به دستور هاشم دوباره به راه افتادیم. بعد از مدتی راه پیمایی به کوه رسیدیم، همان کوهی که باید از آن میان بر می زدیم. جاده ای که از دل این کوه می گذشت، به قدری باریک بود، که باید یک نفر یک نفر عبور می کردیم، وگرنه احتمال سقوط درون دره زیاد بود. حتی چند بار سیامک و یک بار من نزدیک بود لیز بخوریم که هاشم به موقع با چوب دستی کلفتش به دادمان رسید. هوا کاملا تاریک بود ما به سختی جلوی پای خود را می دیدیم. به هاشم پیشنهاد دادم کمی استراحت کنیم و او دستور داد لب جاده بشینیم و پاهایمان را به سمت دره آویزان کنیم. سیامک از خدا خواسته با احتیاط کنار من قرار گرفت. هاشم همان طور ایستاده بود و اطرافش را بررسی می کرد. باد سردی می وزید و بدنمان به سختی خراشیده و خسته بود. ناگهان بوی بدی به مشامم رسید. بویی مثل بوی لاشه یا خون مانده. کمی که چشمم به تاریکی عادت کرد، در اعماق دره منظره فجیعی را به سختی دیدم. اجساد بو گرفته و پیکر خون آلود انسانهای بی شماری به زحمت قابل تشخیص بود که احتمالا از آن بالا سقوط کرده و یا به هر دلیلی مرده بودند. سیامک هم با دیدن آن صحنه با حالت بدی بالا آورد و در آغوش من گریه کرد. هاشم گفت:
_ آروم باشید.
همان طور که می لرزیدم و گریه می کردم و سیامک را نوازش می کردم پرسیدم:
_ اون هارو کشته اند؟
هاشم گفت:
_ بعضی هاشون رو کشته اند و بعضی ها هم بدون راهنما و بلد، به این روز افتاده اند.
پرسیدم:
_ اجسادشون را چرا نمی برند؟
هاشم گفت:
_ اولا رفتن توی این دره کار سختیه، بعد هم اینجا یک مکان متروکه است. هر کی قراره از اینجا رد بشه، باید وصیتش رو بکنه!
عصبی گفتم:
_ حالا میگین؟!
هاشم با خونسردی گفت:
_ فرض کن زودتر می گفتم. فایده اش چی بود؟ باعث می شدم بترسید.
کمی به سیامک دلداری دادم. انگار میان گریه منطقش را از یاد برده بود. دایم می گفت:
_ من می خوام برگردم خونه! من باید برگردم خونه!
هاشم با لحنی پر محبت گفت:
_ بهتره این قدر احساستی نباشید! ما قسمت سخت راه رو پشت سر گذاشتیم. دیگه چیزی نمونده. بیا بگیر از این آب به برادرت بده، حالش جا بیاد!
به زور چند قطره آب به سیامک دادم و متقاعدش کردم راه بیفتیم، در حالی که خودم هم بعد از دیدن آن صحنه، اصلا حال درستی نداشتم.
***************************
وقتی به نقطه صفر مرزی رسیدیم، هاشم با چوب دستی اش سیم های خاردار را بالا زد تا هرسه از آن عبور کنیم. بعد از گذشت یک کیلومتر، هاشم گفت:« الان توی خاک ترکیه ایم». هر دوی ما به عقب برگشتیم، گریه مان گرفته بود، انگار تازه داشتیم معنی مرزها را می فهمیدیم. ناگهان به یاد خانواده ام و الهام افتادم. فقط سه ، چهار شب از سفرمان می گذشت، اما انگار سالها گذشته بود. خیلی ناگهانی باران تندی شروع به باریدن کرد و ما در حالی که به خاطر زنده بودن خودمان، بعد از آن حوادث وحشتناک، به شدت ناباور بودیم، حوالی ساعت چهار صبح به دنبال هاشم وارد یک روستای مرزی در ترکیه شدیم که هاشم حرفی از اسمش به ما نزد. او ما را به خانه ای برد که دیوارش از نی بود. قلاب گرفت و دستور داد درون خانه بپریم. اول سیامک رفت و بعد بلافاصله من پریدم که درست کمر سیامک را لگد کردم و فریاد او به آسمان برخاست.
هاشم ما را به یک اتاق در همان خانه برد و خودش به مدت ده دقیقه ما راتنها گذاشت. آن وقت با مردی ترک تبار به نام شریعت برگشت. آنها مدتی با هم صحبت کردند و بعد شریعت به ما بعد از چند روز طاقت فرسا بالش و متکا داد. هاشم گفت:
_ من دیگه کارم تموم شد. از اینجا به بعد، کار با شریعته. به او اعتماد کنید. اون فردا شمارو می بره استانبول. آن وقت با هر دوی ما دست داد و رفت. آن شب ما مثل سنگ افتادیم و آن قدر خسته بودیم که تقریبا هیچ چیز نفهمیدیم. صبح که از خواب بیدار شدیم با روستای سرسبز و خوش آب و هوایی مواجه شدیم و چون شب به آن روستا قدم گذاشته بودیمف از دیدن آنچه که پیش رویمان بود، خیلی جا خوردیم.
شریعت ترتیبی داد تا به سر و وضع و ظاهر نابسامانمان، صورت رضایت بخشی بدهیم ولباس عوض کنیم و آن وقت خودش برای بردن ما به استانبول حاضر شد. او ما را با اتوبوس به استانبول برد و در آنجا به جوانی به نام احمد تحویل داد تا ما را به هتل ببرد. طبق قرار آقا جان و سارا و سیروس ، از یک شب قبل در ترکیه بودند و احمد مسئول تحویل ما بود. او ما را طبق قرار قبلی به اسکله، جایی که آقا جان و بقیه منتظرمان بودند، برد و بقیه پول را تحویل گرفت. من و سیامک هر دو با دیدن آن قیافه های آشنا به گریه افتادیم. سارا و سیروس هم گریه می کردند. زنده بودن ما یک معجزه بود اما چه کسی باور می کرد چه ساعاتی را پشت سر گذاشته ایم؟ هفت هشت روز بعد مدارک ما آماده شد و بعد از آن به مدت یک ماه ترکیه بودیم تا ویزایمان آماده شود. آن روزها، در کنار خانواده بهترین روزهایی بود که بعد از آن شرایط سخت پشت سر گذاشتیم. بخصوص که توانستیم با عزیز و بقیه صحبت کنیم. نمی دانم چرا شنیدن صدای عزیز، بغضم را ترکاند. سیامک هم گریه می کرد. گویی هنوز باور نداشتیم که زنده و سلامتیم. سارا و سیروس از قبل ترتیب کارهای حقوقی ما را در اروپا داده بودند. طبق قرار، می باید من با سیروس به آلمان می رفتم و سیامک با سارا به سوئد می رفت. با اینکه گاهی اوقات سیامک دربارهء خودش و رفتارش طی سفر، لاف می زد و لجم را در می آورد، ولی بدون شک تحمل چنان شرایطی هر دوی ما، علی الخصوص سیامک را ساخت و این همان انتظاریست که باید از سفر داشت.
********************************
فصل 12
از قبل سیروس برایم توضیح داده بود که به محض ورود به آلمان باید خودم را برای رفتن به کمپ یا همان اردوگاه آماده کنم. در واقع این روال کار بود که هر مهاجری باید پشت سر می گذاشت. کمپ یا همان هایم « Haim« به قرنطینه شباهت داشت. یک شهرک کوچک با حداقل امکانات! در بدو ورود برای هر مهاجری وکیلی تسخیری در نظر می گرفتند که عهده دار مسائل حقوقی آن شخص می شد و روند کار، چیزی در حدود شش ماه طول می کشید. البته بعد از گذشت چهل روز افراد اجازه داشتند به مدت چند ساعت از کمپ خارج شوند و مجددا خود را راس ساعت مقرر به کمپ یا همان « هایم» معرفی کنند. در مدت این شش ماه، دادگاههای مکرری برای بررسی علت مهاجرت برگزار می شد و چنانچه فرد دلایل منطقی و قابل قبولی به دادگاه ارائه نمی داد و یا واجد شرایط نبود، موظف می شد هرچه زودتر به موطن خود بازگردد. در چنین شرایطی، خیلی از ایرانیان مال باخته که روی هست و نیست خود قمار کرده بودند، به محض شنیدن رای منفی دادگاه، یا به طرز فجیعی خود کشی می کردند، یا دچار بحران های روحی می شدند، یا مجددا درخواست تجدید نظر می دادند که این خود اقامتشان را در هایم طولانی تر از زمان مقرر می کرد. در این بین هر بار با سیروس ملاقات می کردم، به من اطمینان می داد که به هر ترتیبی شده بیرونم خواهد آورد و تاکید می کرد در هایم خوش رفتار باشم و از فرصت برای فراگیری زبان آلمانی نهایت استفاده را ببرم که این خود در رای دادگاه تاثیر به سزایی داشت. البته وجه تمایز من با سایر ساکنین هایم، که نقش موثری در رای دادگاه داشت، این بود که سیروس خود را قیم من معرفی کرده و بحران های روحی اش، بعد از جدایی از زن و فرزندش را بهانهء این امر کرده بود و چون شهروندی قدیمی به حساب می آمد، بازوی مهمی در دادگاه محسوب می شد، علی الخصوص که طی آن سالها، با تاسیس شرکت تجاری واردات و صادرات قطعات خودرو در هامبورگ، وضعیت مالی خوبی به هم زده بود و این امتیاز بزرگی برای من به شمار می آمد. برادرم در دادگاه مکررا اعلام کرد به وجود من در کنار خودش نیاز دارد و به این ترتیب با تلاش وکیلم، توانستم در کمتر از شش ماه، رای مثبت به دادگاه را جلب کنم و متعاقبا از هایم خارج شدم.
*************************************
منزل برادرم در هامبورگ در خیابان آیدینا که محله ای متوسط رو به بالا بود، واقع بود. خانه ای لوکس و دو طبقه که برای زندگی یک نفر به تنهایی زیادی بزرگ به نظر می رسید. سیروس به محض اینکه وارد خانه اش شدم اتاقی در اختیارم گذاشت و دربارهء شرایط زندگی توضیح داد:
_ ببین سعید جان، تو تازه از ایران اومدی پس طبیعیه که به اوضاع و شزایط زندگی در اینجا واقف نباشی. من هم نمی تونم در یکی دو روز برات شرح بدم. خودت به مرور یاد می گیری. فقط تا وقتی زبانت رو کامل نکردی، زیاد نباید از خونه دور بشی، علاوه بر اون، در ساعاتی که در خونه تنها هستی، در رو به روی هر کسی باز نکن، با همسایه ها هم زیاد قاطی نشو. باور کن من حتی همسایهء دیوار به دیوارم رو درست نمی شناسم. گاهی برای هم سری به علامت احترام از دور تکون میدیم، ولی اگه ازم بپرسی که کیه و چه کاره است و چندتا بچه داره، جوابی برات ندارم. تعجب نکن!
اینجا این جوریه! به مرور عادت می کنی! هیچ کس کاری به کار اون یکی نداره و پیرامونش کنجکاوی نمی کنه!
با پوزخندی گفتم:
_ بگو زندانی ام دیگه!
سیروس با محبت گفت:
_ می دونم توی هایم شرایط سختی رو گذروندی، اما حوصله کن سعید جان. تو اینجا امانتی. اگه بلایی سرت بیاد، به عزیز چی بگم؟ فعلا هم که آقا جون داره مرتب برات پول می فرسته. دیگه چی می خوای؟
_ نمی فهمم! اگه قرار بود بیام اینجا زندانی باشم، اصلا واسهء چی اومدم؟
سیروس که فردی منطقی بود شانه ام را با محبت فشرد و گفت:
_ صبر داشته باش سعید جان. همه چیز به مرور درست میشه، اما تا اون موقع به حرفهام گوش کن.
لحنش آن قدر ملایم و گرم بود که ساکت نگاهش کردم. به ساعتش نگاه کرد و گفت:
_ من دیگه باید برم. تا وقتی که بر می گردم همین جا باش. در خانه را هم به روی کسی باز نکن. شب برات سورپریز دارم. از آنا و کریستوفر دعوت کردم بیان اینجا! امشب باید جشن بگیریم.
داشتم از تعجب شاخ در می آوردم. ناباور گفتم:
_ تو که گفتی از زنت جدا شدی!
سیروس با لبخند گفت:
_ دروغ نگفتم.
بعد خندید و گفت:
_اینجا همه چیزش عجیبه سعید جان! به مرور عادت می کنی. حالا من و آنا دو تا دوستیم و رشتهء ارتباطمون هم کریستوفره!
هیجان زده پرسیدم:
_ کریستوفر چند سالشه؟
سیروس به عکسش روی شومینه اشاره کرد و گفت:
_ هفت سال. من اغلب پویا صداش می کنم، ولی آنا اصرار داره کریستوفر صداش کنم.
به خودم اجازه دادم و پرسیدم:
_ چرا از هم جدا شدید؟
سیروس مکث بلندی کرد. بلافاصله گفتم:
_ معذرت می خوام. انگار سوالم خیلی خصوصی بود.
با لبخندی زورکی گفت:
_ گاهی اوقات آدمها بعد از سالها زندگی به نتیجهء مشترکی می رسند که به درد هم نمی خورند. نه اینکه من یا آنا آدم های بدی باشیم، ما برای هم ساخته نشد بودیم، بنابراین دلیلی وجد نداشت که خودمون رو به هم تحمیل کنیم. گاهی می شنوم توی ایران زن و شوهرها سالها با هم کشمکش می کنند تا طلاق بگیرند، یا حتی خیلی هاشون بعد از آن همه کشمکش، دوباره با هم زیر یک سقف زندگی می کنند. اما اینجا برای روزهای خوش گذشته ارزش قائلند و ترجیح میدن با بحث و کشمکش های بی معنا خاطرات شیرین گذشته رو خراب نکنند. نه ما، اکثر طلاق ها در اینجا با همان ارامش ازدواج صورت می گیره و زن و شوهر تا سالها باز هم مثل دو تا دوست با هم معاشرت می کنند. علی الخصوص اگر بین شان پیوندی مثل کریستوفر باشه! شاید به نظرت غریب باشه! اما اینجا، بچه، اول بچهء مادره، بعد بچهء دولته، بعد بچهء پدر!
با دهان باز به حرفهای برادرم گوش می دادم. جدا که چقدر فرهنگ هر مملکت با ممالک دیگر متفاوت بود. در حالی که در دادگاههای ما زن ها و شوهرها برای گرفتن طلاق سرگردان بودند.آنجا مثل آب خوردن از هم جدا می شدند و عجیب تر اینکه باز هم با هم معاشرت می کردند!
سیروس که مرا ساکت دید گفت:
_ دوستی داشتم که از همسرش جدا شده بود و نه تنها با همسرش، بلکه با مردی هم که قرار بود با همسرش ازدواج کند معاشرت داشت. گفتم که! نباید تعجب کنی سعید جان، چنین چیزهایی اینجا تعریف شده است. آنا هم زن بدی نیست. امشب باهاش آشنا میشی. می گفت خوشحال میشه تو رو از نزدیک ببینه!
زبانم به کلی بند آمده بود. در حقیقت هضم خیلی از آن چیزها برایم کمی سخت بود و بعید می دانستم بقول سیروس روزی بتوانم آنها را به عنوان واقعیت بپذیرم.
***************************************
هفتهء اول اقامتم در خانه سیروس با دنیایی ازعجایب و شگفتی ها سپری شد. تلاش می کردم در کنار آموزش زبان آلمانی، محیط اطرافم را بهتر بشناسم. یکی از معمول ترین تفریحاتم در ساعات تنهایی قرار گرفتن کنار پنجره رو به خیابان و کنترل عبور و مرور مردم و ماشین ها بود، ولی دیری نگذشت که از انجام این کار هم خسته شدم. یکی از روزها که تنهایی تا مغز استخوانم کلافه ام کرده بود، وقتی مامور نظافت شهری برای بردن زباله ها آمده بود، به بهانهء خوردن قهوه با زبان دست و پا شکسته به داخل دعوتش کردم. این در حقیقت اولین تجربهء گفتگوی من به زبان آلمانی بعد از ماهها به شمار می آمد. بیچاره آن مرد! چقدر از سوالهای من تعجب کرده بود. به نظرم قدری هم ترسیده بود که مودبانه معذرت خواست و قبل از خوردن قهوه ترکم کرد. خودم هم بعدا از کاری که کردم پشیمان شدم، اما تقصیری نداشتم. پسری جوان و ایرانی بودم با روحیات شرقی که عزلت و تنهایی داشت دیوانه ام می کرد. انگار تازه داشتم معنی غربت را درک می فهمیدم، آن قدر که وقتی از ایران تلفن می زدند.، مثل بچه ها یکبند گریه می کردم. یکی از آخرین روزهای ژوئن در حالی که به شدت کلافه بودم، تصمیم گرفتم توی شهر گردش کنم. آن روز را خوب به خاطر دارم. لباس مرتبی پوشیدم و بعد از مدتها از خانه بیرون زدم. البته تا آن روز با برادرم به نقاط مختلف شهر رفته بودم، ولی اولا چون اغلب در شب بود، چیزی در ذهن نداشتم و در ثانی همیشه به همراه برادرم سوار اتومبیل بودم و نام خیابانها را نمی دانستم. طفلک سیروس هم تقصیری نداشت. آن قدر گرفتار بود که فقط شنبه، یکشنبه ها فرصت داشت به من و خواسته هایم بپردازد. تازه اکثر شنبه، یکشنبه ها هم یا مهمان داشت یا به مهمانی می رفت. البته به من هم برای رفتن به مهمانی اصرار می کرد، اما من تمایلی به همراهی نشان نمی دادم و وقتی هم مهمان داشت در اتاقم می ماندم.
آن روز بعد از اینکه از خانه خارج شدم ، هوا را با لذت به ریه کشیدم و همان طور که پیش می رفتم نام خیابانها را به خاطر می سپردم یا چیزی را به عنوان علامت در ذهنم ثبت می کردم تا هنگام برگشتن دچار مشکل نشوم. همه چیز برایم در روز تازگی داشت. حالت آدمی را داشتم که از کرهء دیگری پا به آنجا گذاشته! آدمها چنان بی اعتنا از کنار هم می گذشتند که گویی جز خودشان کسی را نمی دیدند و قتی که نگاه کنجکاو مرا متوجه خودشان می دیدند، بر سرعتشان می افزودند. گاهی مقابل ویترینها به تماشا می ایستادم و گاهی برای رفع خستگی بر روی اولین نیمکتی که می دیدم می نشستم. احساس خوبی داشتم. حسی شبیه استقلال! به نظرم آمد تا آن روز به خاطر حبس کردن خودم در خانه مرتکب گناه بزرگی شده ام. کمی که پیش رفتم تازه متوجه گذشت زمان شدم. چیزی به غروب نمانده بود، عن قریب سیروس به خانه برمی گشت. تصمیم گرفتم با کمک علامتهایی که در ذهن سپرده بودم به خانه برگردم، اما انگار مغزم قفل کرده بود. دایم دور خودم می چرخیدم و متاسفانه چیزی به یاد نمی آوردم. بعد از ساعتی بی هدف راه رفتن، از پلیس کمک خواستم و اسم خیابان محل سکونتم را تکرار کردم. آنها به سرعت مرا سوار اتومبیل کردند و به خیابان آیدینا بردند. قطعا برادرم تا ان موقع به خانه برگشته و حسابی نگران شده بود، زیرا وقتی از اتومبیل پلیس پیاده می شدم هوا کاملا تاریک شده بود. پلیس ها به محض دیدن برادرم، مدتی به سوال و جواب پرداختند و مدارک مرا طلب کردند و وقتی که از هویتم اطمینان حاصل کردند، با خوشرویی با من و برادرم دست دادند و رفتند. بعد از رفتن پلیس سیروس خیلی جدی به سرزنشم پرداخت. در واقع او به قدری عصبانی بود که نه تنها به من مهلت حرف زدن نمی داد، بلکه عجول و مسلسل وار با قاطعیت جمله ها را قطار می کرد.
_ خیال می کردم به حد کافی دربارهء زندگی در اینجا برایت توضیح داده ام. تو که بچه نیستی سعید. هیچ می دونی من وقتی اومدم خونه و دیدم نیستی چه حالی پیدا کردم؟ تو اصلا چطور تونستی من و خودت رو به درد سر بیندازی؟ هیچ می دونی اگه پلیس متقاعد نمی شد، چقدر باید دردسر می کشیدیم تا ثابت کنیم؟ اگه بلایی سرت می اومد چی؟ هیچ. وقتی داشتی از خونه بیرون می رفتی به این چیزها فکر کردی؟ اینجا اروپاست سعید. اروپا! ...
جملات آخرش را نمی شنیدم فقط حس می کردم یک آدم مکانیکی رو به رویم ایستاده و مثل یک نوار ضبط شده یک سری جملات تکراری را در مغزم فرو می کند. عصبی داد زدم:
_ بسه دیگه داداش! شما جوری حرف می زنید که انگار من آدم دست و پا چلفتی و بی مصرفی هستم. طوری رفتار می کنید که انگار مرتکب قتل شدم. به چه زبونی بگم؟ من هم آدمم! دیگه خسته شدم. شما یک مشت تئوری فرو کردین توی مغز من و از صبح تا غروب تنهام می گذارید میرین، بی اونکه براتون مهم باشه چی به سرم میاد و چه کار می کنم. امروز داشتم دیوونه می شدم. یک آن خیال کردم اگه از خونه نرم بیرون خفه میشم. دیگه حالم داره از اینجا به هم می خوره. حالم داره از خودم هم به هم می خوره ...
دیگر نتوانستم ادامه بدهم. یک آن به خودم آمدم که با چشمان خیس از اشک در آغوش برادرم بودم و او با محبت شانه ام را ماساژ می داد و می کوشید آرامم کند.
_ می دونم سعید جان. بحثی نیست که داری شرایط سختی رو می گذرونی. تو در ایران لااقل روزی چند ساعت می رفتی بیرون و حالا تو برزخی هستی که خیلی برات عذاب آوره. من هم که در این مدت برای تو برادر خوبی نبودم. دایم سرم به کار خودم بوده و بس. تقصیرمنه! باید بیشتر به تو می رسیدم. باید بیشتر درکت می کردم. باور کن من هم تحت فشارم. از این طرف کارم، از اون طرف تلفن های عزیز، برای اینکه بیشتر مواظبت باشم. خودت که عزیز رو می شناسی. خدا نکنه که یک تار مو از سرت کم بشه! آسمون رو به زمین می دوزه! شاید باور نکنی خود من بعد از این همه سال، هنوز هم گاهی اوقات خیال می کنم سایه اش روی زندگی ام پهنه!
میان گریه گفتم:
_ عزیز چه می دونه من اینجا چه وضعی دارم؟ اون هنوز خیال می کنه که من بچه ام. داداش! من از این همه باید و نباید، و، بکن و نکن خسته شدم. دلم نمی خواد صبح تا غروب کنج خونه بخوابم. می خوام برم بیرون. برم سرکار. می خوام مفید باشم. نه اینکه مثل یک دسته علف هرز قد بکشم و برم بالا. کم کم دارم خیالاتی میشم. به نظرم انگار افسرده شدم.
سیروس با محبتی برادرانه گفت:
_ بس کن سعید! هیچ می دونی اگه کسی توی این شرایط تو رو ببینه درباره ات چی فکر می کنه؟ تو دیگه واسه خودت مردی شدی. نباید میدون رو این قدر زود خالی کنی!
ناگهان به یاد ایران افتادم. به یاد عزیز و سیما و الهام. به یاد آقا جان. چند بار خیلی خصوصی حال الهام را از سیما پرسیده بودم، اما با این حال، حاضر بودم زندگی ام را بدهم تا یکبار دیگر صدایش را بشنوم. نمی دانم او چقدر به یاد من می افتاد، ولی من اکثر شبها تا ساعتها با عکسش خلوت می کردم. به یاد کیان و لودگی هایش می افتادم و ناخودآگاه خنده ام می گرفت. چقدر دلم برایش تنگ شده بود.
از سیروس معذرت خواستم و به اتاقم رفتم. هوس کرده بودم تنها باشم. حال غریبی داشتم انگار درست میان زمین و آسمان معلق بودم.
****************************
بعد از آن اتفاق، سیروس سعی می کرد بیشتر از معمول مرا به گردش ببرد و ضمن با خیابانها و نقاط مهم شهر، از جمله ایستگاه مترو یا به قول آلمانی ها، اوبان«oban» آشنا کند، تا چناچه لازم شد تنها از خانه خارج شوم، مثل بار قبل گم نشوم. حدود هفت ماه بعد، توسط یکی از دوستان برادرم، برای کار به یک اغذیه فروشی سیار معرفی شدم. برادرم چندان موافق شغلم نبود و می کوشید منصرفم کند اما من که از خانه نشینی خسته شده بودم، از پیشنهاد دوست برادرم استقبال کردم. محل کار من در یکی از خیابانهای اصلی هامبورگ بود. در آنجا کانتینرهایی وجود داشت که افراد از شهرداری اجاره می کردند و با فروختن غذاهای سبک یا سرد امرار معاش می کردند. کانتینری که من در آن مشغول به کار شدم، رشن«shenoR» نام داشت و توسط شخصی بنام رشن اداره می شد، مردی دو رگه که از مادر آلمانی و از پدر لهستانی بود. ولی با این وصف، شخصیت گرم و مهربانی داشت و به من تا مسلط شدن به کار کمک زیادی کرد. کار من از ساعت نه صبح آغاز می شد و تا حوالی یازده شب ادامه داشت. درآمدش کاملا کفاف خرج و مخارجم را می داد. به نحوی که پس از گذشت هشت ماه، به آقا جان پیغام دادم دیگر به پولی که برایم می فرستد نیازی ندارم. پس از اینکه کاملا به زبان آلمانی مسلط شدم به اصرار مادرم تصمیم به ادامهء تحصیل گرفتم. آن زمان در حدود یک سال و نیم از اقامتم در آلمان می گذشت. پدرم مدارکم را برایم پست کرد و من به زودی تحصیلاتم را در دانشکدهء فنی فرانکفورت، در رشتهء مکانیک، شاخهء طراحی خودرو، از سر گرفتم.
**********************************
فصل13
بندر هامبورگ، به بندر انبار فرش شهرت داشت که این انبارها را به نام هافن می شناختند و من که در دوران نوجوانی هنگام تعطیلات تابستان به توصیهء پدرم نزد فرش فروشی معتبری می رفتم و با این کار تا حدودی آشنا بودم، دیری نگذشت که به فکر خرید فرش دست دوم از هافن و ترمیم و فروختن آنها به فرش فروشهای ایرانی مقیم آلمان افتادم. اوایل فعالیت سطحی و محدودی داشتم، اما رفته رفته به کارم وسعت دادم و توانستم به دلیل خوش حسابی با عده ای از انباردارها ارتباط نزدیک تری برقرار کنم و به واسطهء شغلم به دیگر نقاط اروپا سفر کنم. انگار تازه داشتم معنای دور اندیشی آقا جان را درک می کردم. او همیشه در تعطیلات تابستان تشویقمان می کرد حرفه ای را دنبال کنیم و بیاموزیم، اما آن زمان، من هیچ وقت نمی فهمیدم با وجود وضعیت مالی خوبی که آقا جان داشت، چه اصراری به انجام این کار بود و حالا در غربت یواش یواش به عمق حرفهایش پی می بردم. مدتی بعد، نه تنها اتومبیل نسبتا خوبی خریدم، بلکه به همراه دو تن از همکلاسی هایم خانه ای اجاره کردم، و از برادرم جدا شدم. خانه ای که اجاره کرده بودیم در محلهء سطح بالایی نبود، اما برای سه نفر جوان، به سن ما، رضایت بخش و کافی به نظر می رسید. خانهء ما در محله در خیابان کلسمن واقع شده بود و همخانه های من عبارت بودند از «ادی» که جوانی ایرانی بود و« هریش » که اصلیتش آلمانی بود. ما سه نفر در اندک زمانی به دوستانی نزدیکی مبدل شدیم و این در بهبود روحیات من بی تاثیر نبود. ما حتی در تفریحات روزهای تعطیل در کنار هم بودیم. با هم به سینما، پارک ، استخر و دیدن مسابقات فوتبال، کاباره یا دیسکو می رفتیم، ولی به هر حال بهترین اوقاتمان در دانشگاه سپری می شد. هر روز با مترو، در کمتر از دو ساعت، به فرانکفورت می رفتیم و ساعات به یاد ماندنی را در دانشگاه سپری می کردیم.
************************
با ادی سرگرم سر و کله زدن برای تهیهء شام بودم که هریش گفت تلفن از ایران دارم و می خواهند با من صحبت کنند. داشتم از خوشحالی بال در می آوردم. فکر کردم صدای آقا جون یا عزیز را خواهم شنید، ولی از شنیدن صدای کیان، آن قدر ذوق زده شدم که تقریبا جیغ زدم:
_ کیان خودتی؟
با لودگی خاص خودش جواب داد:
_ نه! پسر خاله است!
صدایش را میان یک میلیون آدم می شناختم. از خوشحالی زبانم بند آمده بود. به شوخی گفت:
_ هر چی چشمهامون رو می مالیدیم، گفتیم زنگ می زنی خبری نشد، عاقبت مارو از رو بردی. هر کی میره خارج این قدر بی معرفت و بی مرام میشه؟
خندیدم و گفتم:
_ هنوز هم زبانت مثل نیش عقربه؟ زهرمارمون نکن، بعد از چند وقت که صداتو رو شنیدم.
_ روت رو برم هی! دست پیش بگیر پس نیفتی!
_ به جون خودت من همیشه یادت می کنم. منتهی آن قدر کار سرم ریخته که بعضی وقتها اسم خودم هم یادم میره!
_ صدات که غیر از این میگه! خلاصه هر شب ... می زنی تو رگ و با رفقا میری کیف و حال! الهی کوفتت بشه!
از لحنش خنده ام گرفت، گفتم:
_ به خدا این جورها هم نیست. اینجا باید از صبح تا شب جون بکنی! شماره رو از عزیز گرفتی؟
_ آره! گفتم بگذار با چوب بی صدا بزنمش!
_ حالت چطوره؟ بقیه چطورند؟
_ همه خوبند. تو چی؟ اوضاع رو به راست! مامانت می گفت داری غلط های زیادی می کنی و درس می خونی!
_ ای بابا دست بردار کیان، تو هم که شنیدم یکی از بهترین رشته های دانشگاه تهران قبول شدی.
_ پس همچین بی خبر هم نیستی از ما! مرده شور برده، من باید از اینجا بهت زنگ بزنم؟ آدم نیستی هر چند وقت یکبار سراغی از رفقای قدیمی بگیری؟
_ راست میگی! بگذار به حساب گرفتاریهام. هیچ کس نمی دونه تو این دو سال چی به من گذشته!
_ تو غلط کردی! حاجی که مرتب برات پول می فرستاد و تو هم کیف و حال می کردی.
_ کیان به قرآن، آواز دهل شنیدن از دور خوش است.
_ حالا زبانت رو کامل کردی؟
_ ای بد نیست!
_ یک کم بلغور کن ببینم؟
_بابا دست بردار. تو هم مارو گرفتی ها!
_ ای بابا کی بود گوشی رو برداشت؟
_ یکی از رفقاست. با هم زندگی می کنیم. بهتر از خودت نباشه. بچهء خوبیه.
_ بله دیگه سرت شلوغه که یادی از فقیر فقرا نمی کنی!
_ به خدا اگه بگم باور نمی کنی. از عزیز بپرس. چند بار سراغت رو گرفتم. حتی یکی دو بار می خواستم بهت تلفن کنم، اما روم نشد.
_ تو این قدر کم رو بودی و ما نمی دونستیم؟! دست بردار سعید. بگو ترسیدم بار سوغاتی هام سنگین بشه!
_ گم شو! من همچین آدمی هستم؟ باور کن توی ذهنم بود که برات یک شلوار خوشگل بفرستم.
_ حتما عین اون شلوار نیمداره که واسه سهیل فرستادی! آره؟
خنده ام گرفت.
_ کی؟ من؟ بابا اون شلوار خارجی اصله!
_ تو غلط کردی! معلوم نیست از کدوم گورستونی که جنس های حراجی بنجل داشتند خریدی و فرستادی واسه بچه، به عنوان جنس نوی خارجی!
میان خنده گفتم:
_ حیا کن کیان. حالا اگه کسی ندونه خیال می کنه تو داری جدی میگی! خودت بگو، چی دوست داری واست بفرستم؟
_ اونی که نفرسته!
_ تو بگو، کاریت نباشه! امشب آن قدر شارژم کردی که حاضرم برات جون بدم.
_ جونت مال خودت! فکر می کنم، دفعه دیگه پوست از سرت می کنم.
یاد الهام تمام بدنم را داغ کرد، ولی کوشیدم خونسرد باشم.
_ بقیه چطورند؟
برای خودم این سوال هزار معنا داشت. کیان گفت:
_ همه خوبند. خیلی هم بهت سلام می رسونند.
یکی یکی شروع کردم به اسم بردن و در عین حال به عکس الهام روی میز خیره ماندم.
_ مادرت، بابات، داداش ها ...
بیشتر نتوانستم پیش بروم. کیان که از دل من خبر نداشت با آرامش گفت:
_ مامانم که خوبه، بابام هم طبق معمول در چارچوب قانون و قواعد خودش زندگی می کنه. داداش هام، ای! بد نیستند.
از اصل کاری حرفی نزد. کمی خودم را پیچاندم تا سوال کنم. به نظرم ده سال طول کشید تا بگوید:
_ الهام هم، داره خودکشی می کنه واسه کنکور! خیال می کنه لیسانس بگیره فتح می کنه!
باقی حرفها را نمی شنیدم. چقدر مشغلهء زندگی در اروپا مرا از فکر و خیال او دور کرده بود. انگار دوباره یک حس دیر آشنا به وجودم برگشته بود. کیان پرسید:
_ حالا چرا از خانه سیروس اومدی بیرون؟
صادقانه گفتم:
_ نمی خواستم سر بارش باشم. می خواستم مستقل باشم.
خندید و گفت:
_ برو! خودت رو رنگ کن! بگو این جوری آزاد ترم که هر غلطی می خوام بکنم...
خودم هم خنده ام گرفت.
_ ای بابا تو هم انگار منو نمی شناسی! از اون گذشته، سیروس سالهاست که توی آلمانه و من باهاش کاملا راحت بودم.
_ حتی وقتی آمارت رو به عزیزت می داد؟
باز هم خنده ام گرفت.
_ حالا چی به تو می رسه که گزک از من بگیری!؟
_ آخ چه حالی می داد می اومدم اون جا و می شدم میرغضبت! آخه رواست ما اینجا از ترس خدمت مثل خر درس بخونیم و بریم دانشگاه، اون وقت تو ول بچرخی و کیف کنی؟
با به یاد آوردن عبور معجزه آسایمان از مرز گفتم:
_ واسه رسیدن به اینجا روزها و شبهایی رو گذروندم که وحشتناک تر از ده دفعه خدمت رفتن بود. باید بعدا مفصل برات تعریف کنم.
_ آره! همون بعدا بگو! باز تلفن مفت دیدی؟
میان خنده گفتم:
_ آن قدر تلفن می زنم که اشکت در بیاد!
_ از شوخی گذشته مراقب خودت باش، زیاده روی نکنی! در ضمن نگران عزیزت نباش هفته ای یکی دو بار بهش سر می زنم.
_ قربون مرامت! ان شاالله یک روزی بتوانم جبران کنم.
_ حالا فعلا تو اون سر کوهی و ما این سر کوه. وعدهء سر خرمن نده!
_ چه می دونی فردا چه اتفاقی می افته؟ شاید یک روز باز هم برگشتم ایران.
دوباره یاد الهام افتادم. البته از طریق سیما احوالش را می پرسیدم اما تلفن کیان برایم حال و هوای دیگری داشت. مثل نسیم لطیفی بود سوغات بوی یار! نمی دانم چرا دایم حس می کردم الهام همان نزدیکی هاست؟ جدا تا آن شب نمی دانستم چقدر دلتنگ شنیدن صدایش هستم.
****************
کریسمس سومین سالی که در هامبورگ اقامت داشتم، یکی از به یادماندنی ترین روزهای عمرم بود، چون عزیز و آقا جان به دیدنمان آمدند و سارا و سیامک هم به بهانهء دیدن آنها به آلمان آمدند و ما دوباره بعد از مدتها گرد هم جمع شدیم. چقدر آن روزها که در منزل سیروس جمع بودیم بابت شوخ طبعی آقا جان می خندیدیم. بیچاره عزیز چقدر از لحظه ای که ما را در فرودگاه دید اشک ریخت. من و سیروس کوشیدیم طی آن چند روز آنها را به نقاط دیدنی شهر ببریم ولی طبیعت سرمایی آقا جان در آن فصل سال نمی گذاشت. چقدر جای سیما و سهیل، آن روزها خالی بود. ساعتها مثل پسر بچه ای خردسال سر بر زانوان عزیز می گذاشتم و نوازش سر انگشتان پر مهرش را با همهء وجودم حس می کردم و چه قدر هم توسط بقیه مسخره می شدم. ولی حقیقت آن بود که من از خواهر و برادرانم احساساتی تر بودم، چه اگر غیر از این بود، باید بعد از گذشت دو سال و اندی به زندگی در اروپا خو می گرفتم. اما باز هم اتفاق می افتاد که بعد از گذشت این مدت به محض شنیدن صدایی آشنا از ایران، بغض گلویم را می فشرد و ناخودآگاه سرازیر می شد. هیچ وقت اولین سال نوی دور از ایران را فراموش نمی کنم. من و سیروس کنار سفرهء مختصر هفت سین نشسته بودیم که عزیز تلفن زد. سیروس چند دقیقه با عزیز و بقیه صحبت کرد، اما وقتی نوبت به من رسید، از شدت بغضی که در گلو داشتم، زبانم بند آمده بود و اشک همان طور بی اراده از چشمانم فرو می چکید، آن قدر حالم نامساعد بود که از عزیز معذرت خواستم و سیروس به جای من قول داد فردا تماس بگیرم، اما فردای آن روز هم حالی بهتر از روز گذشته نداشتم و به محض شنیدن صدای عزیز، به یاد سال تحویل در ایران افتادم و جز چند کلمه نتوانستم به زبان بیاورم. در واقع من داشتم تاوان دوری از وطن را، خیلی سنگین تر از آنچه که باید، پس می دادم.
*******************************
فصل 14
بعد از آخرین باری که کیات تماس گرفت، هر چند وقت یکبار، به امید شنیدن صدای الهام و به بهانهء صحبت با کیان، به منزل آقای کیمیایی تلفن می زدم و هر با با برقراری ارتباط، دعا می کردم الهام خودش گوشی را بر دارد، ولی مشکل این بود که نمی دانستم الهام حدودا چه ساعتی خانه است، که البته دانستن این موضوع هم برای من از طریق سیما کار سختی نبود. از این رو تلاش می کردم غروب به بعد زنگ بزنم. نمی دانم چندمین با بود، ولی درست زمانی که ناامید ناامید بودم، بعد از مدتها صدا، صدای خودش بود. نرم و گرم و آرام. صدای او را میان یک میلیون آدم تشخیص می دادم. فقط او بود که با آن لحن می توانست بگوید:« بله؟ بفرمایید ...»
صدای ضربان قلبم را می شنیدم، کم کم داشت ناامید می شد.
_ حرف نمی زنید؟
انگار دنبالم کرده بودند که آن طور بی مقدمه گفتم:
_ الهام! سعیدم.
حالا او بود که حرف نمی زد. صدایم آشکارا می لرزید.
_ گوشی دستته؟ الو؟ الهام ...
_نفس هایم به شماره افتاده بود. بیتاب گفتم:
_ الهام! خودتی؟
صدایش لرزان و مرتعش، اما حساب شده بود:
_ حال شما چطوره آقا سعید؟
آقا سعید؟ از کی برایش آن قدر بیگانه شده بودم؟ انگار حواسم درست کار نمی کرد اما او به کمکم آمد و گفت:
_ همه خوبند! ممنون!
این جمله نوعی علامت بود. شاید علامت به خاطر شرایط نامناسب گفتگو یا حضور سایرین!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
_ فهمیدم عزیز من. شنیدن صدات هم غنیمته! دوستت دارم الهام!
جوابش هم همان قدر حساب شده بود:
_ تشکر! همیشه جویای احوالتون هستم!
از پشت تلفن بوسیدمش و گفتم:
_ جون سعید لااقل شبها که تلفن می زنم، خودت گوشی رو بردار. من رو نصف عمر کردی.
صدایش می لرزید. انگار بیشتر از آن نمی توانست صحبت کند.
_ کیان؟ بله. چند لحظه گوشی!
عجولانه گفنم:
_ حالا نه عشق من! لااقل واسه چند دقیقه به من گوش کن. اینجا امروز « ولن تاینه » روز عشق. همه به کسی که دوستش دارن هدیه میدن. به سیما میگم چهل تا شاخه گل سرخ برات بگیره. ازش قبول کن.
آرام گفت:
_ممنون! من خداحافظی می کنم.
با عجله گفتم:
_ هنوز سر قرارتی؟
یکدفعه صدای کیان توی گوشم پپیچید:
_ تو چی؟
قلبم ریخت. تقریبا لال شده بودم. چقدر از حرفهای ما را شنیده بود؟ لحنش که چیز دیگری می گفت. مثل همیشه شوخ بود و سرحال! با صدای بلند خندید و گفت:
_ الو؟ قطع شد؟
با صدای لرزانی گفتم:
_ سلام.
به شوخی گفت:
_ هیچ معلومه با کی هستی؟
نفسم را رها کردم و به دروغ گفتم:
_ با یکی از بچه ها بودم. حالت چطوره؟
_ تو که باید بهتر باشی! چه عجب!
_ بابا تو دیگه کی هستی؟ من دو هفته پیش بهت زنگ زدم. نمکم شورت کنه!
_ داره یک چیزهایی یادم میاد! حالا چی شده یاد فقیر فقرا افتادی؟
خندیدم و به شوخی گفتم:
_ چه می دونی؟ شاید کارم پیشت گیره! وقتی زنگ نمی زنم لیچار بارم می کنی وقتی هم زنگ می زنم کلفت و باریک میگی، بالاخره به چه سازت برقصم:
خندید و گفت:
_ تو همون دیسکو که می رقصی کافیه؟
خنده ام گرفت.
_ خیال می کنی همه مثل تو بیکارند؟ اینجا صبح تا شب باید جون بکنی!
_ چشمت کور، می خواستی نری! کارت دعوت که نداده بودند!
با لحنی حسرت بار به یاد گذشته گفتم:
_ آره والله! آواز دهل شنیدن از دور خوش است.
با حالتی میان شوخی و جدی گفت:
_ اگه دم دستم بودی خفه ات می کردم. چطور هر وقت به من زنگ می زنی یاد ناله هات می افتی؟ مرتیکه! از سر شب تا صبح تو دیسکو با دخترهای خوشگل خوش می گذرونی، به ما که میرسی فیلم بازی می کنی؟
با خنده گفتم:
_ خاک بر سرت که از هر چیزی فقط به بخش های منفی اش فکر می کنی! الاغ هیچ جا وطن نمیشه!
_ پاشو جمع کن ببینم بابا! شعار نده! حالا اینجا بودی می خواستی چه غلطی کنی؟ تو اگه خودت رو می کشتی ، فوقش یه دیپلم کوفتی می گرفتی!
_ مرده شورت ببرند! این قدر من به نظرت خنگ بودم؟ انگار یادت رفته سر امتحان چقدر لایی می کشیدی!
_ می بینی که! الان توی یکی از معتبرترین دانشگاههای تهران درس می خونم!
_ خانواده چطورند؟
_ همه سلام می رسونند. تهران هم امن وامانه! حداقل دیگه شبها سر آسوده می گذاریم روی بالین.
_ آره مامانم می گفت حمله های شبانه تموم شده!
_ خب تو تعریف کن ببینم.
_ از چی؟
_ از جاهای خوبش!
_ باز زدی جاده خاکی؟ ببینم، هدیهء من به دستت رسید؟
_ تو جدا چطور روت میشه درباره اش با من حرف بزنی؟ چشم و چراغ بازار رو کور کردی! احمق این همه مدت با من بودی سایز من رو نمی دونی؟ اون چه پیرهنی بود فرستادی؟ دکمه هاش بسته نمی شد! دادمش به کامی!
با تعجب گفتم:
_ با خودت چیکار کردی؟ تو که سایز من بودی!
خندید و گفت:
_ یعنی میخوای بگی، تو هنوز با خوردن اون کوفت و زهرمارها، همون اندازه ای؟
گفتم:
_ خاک بر سرت! من کی اهل کوفت و زهرمار بودم؟ حالا هر کی ندونه میگه من آخر پدر سوخته بازی بودم!
_ ببخشید بچهء خوب! اگه یکبار دیگه همچین چیزهایی واسم بفرستی از پشت تلفن خفه ات می کنم. مرتیکه ی وطن فروش!
از خنده مرده بودم. به زحمت گفتم:
_ بابا اینجا لباس های تنگ مده!
_ گم شو! قرتی شده پدر صلواتی! حالا خوبه تا چند وقت پیش آب دماغت تا پر شالت آویزون بود.
با خنده گفتم:
_ تا من باشم دیگه این قدر زود به زود زنگ نزنم.
_ همین رو بگو! نه به اون موقع که ماه به ماه از خودت خبر نمی دادی، نه به حالا، بچه اگه پولت مفته، بفرست ما خرجش کنیم.
نمی دانست دلم جای دیگر است! به شوخی گفتم:
_ می دونم دلت برام پر می زنه خدا را چه دیدی؟
_ ما که توی خواب هم اون جارو نمی بینیم، تو هم اگه پات برسه به فرودگاه به خواب ابدی میری! پس واسهء من روزه شب جمعه نخون! همون جا سنگین و رنگین تری! این قدر هم مارو هوایی نکن رفیق!
حق با او بود. کم کم وطن داشت برایم رویای دور از دسترس می شد. کاملا جدی گفتم:
_ می دونی کیان، مشکل من اینه که بعد از گذشت دو سال سه ، چهار ماه، هنوز هم نتونستم اون جارو فراموش کنم. باور کن گاهی وقتها، همون طور که توی کوچه پس کوچه های اینجا قدم می زنم، کوچه مون رو تصور می کنم با تمام خاطراتی که پشت سر گذاشتم و این درد کوچکی نیست، کیان!
با خنده گفت:
_ بسه! بسه! اشکم رو در آوردی! دو دقیقهء دیگه صبر کنم، سخنرانی ات رو در باب خاک وطن شروع می کنی! آخه تو چه مرگته؟ خواهر و دو تا از برادرات که اون جا هستند! هر وقت هم اراده کنی مامان و بابات میان دیدنت!
واقعا او چه می دانست؟ آیا او هرگز عاشق شده بود؟ یکدفعه قلبم اشوب شد! کاش کیان تا این اندازه همه چیز را به شوخی نمی گرفت! این هم بخشی از بدبختی من بود که می باید در غربت و دوری از بزرگترین عشق زندگی ام، می سوختم و می ساختم. مثلا روز عشاق یا ولنتاین «entainelaV» بود. بی مقدمه با کیان خداحافظی کردم و فورا قطع کردم. من کجای دنیا ایستاده بودم؟
ادی گفت:
_ چته رفیق؟ شام حاضره!
هریش همان طور که میز را می چید گفت:
_ اخلاقش مثل دریاست. یک وقت آرومه، یک وقت طوفانی!
آلمانی خونگرمی بود. به زحمت لبخند زدم و گفتم:
_ من میل ندارم بچه ها!
ادی به عکس الهام اشاره کرد و گفت:
_ گفتی باید بهش تبریک بگی!
زمزمه کردم:
_ اون باید بدونه که من چقدر دوستش دارم!
ادی شانه ام را فشرد و حرفی نزد. تاب قرار گرفتن در آن حال و هوا را نداشتم. هریش و ادی با خنده و شوخی شام می خوردند. به بهانهء هواخوری از خانه خارج شدم و ساعتها پیاده روی کردم.
*******************
سیما با تعجب از پشت تلفن حرفم را قطع کرد و پرسید:
_ حالا چرا چهل تا شاخه؟
دلیلش برای خودم هم روشن نبود. جدا چه علتی داشت؟ مستاصل گفتم:
_ نمی دونم. همین جوری!
سیما پرسید:
_ اگر دلیلش رو پرسید یا خونواده اش ازش بپرسند؟
بی حوصله گفتم:
_ چه می دونم! بگو به خونواده اش بگه تو بهش دادی!
سیما با بدجنسی گفت:
_ ای مارمولک! پس قرارمدارت رو گذاشتی!
با کنجکاوی پرسیدم:
_ اون این روزها چه کار می کنه؟
سیماگفت:
_ شکر خدا! مطمئنا حالش از تو بهتره! مصمم درس می خونه!
پرسیدم:
_ چیزی دربارهء من می پرسه؟
سیما با صداقت گفت:
_ اگه منظورت افکارشه، من بی اطلاعم. ولی اگه فرصتی پیش بیاد سراغت رو می گیره!
حرفش در لفافه بود. با حالتی دقیق تر گفتم:
_ چرا پس پرده حرف می زنی؟
سیما مکثی کرد و گفت:
_ ببین سعید جان، به نظر من، اون از تو واقع بین تره! تو دیگه زیادی رویایی هستی!
پرسیدم:
_ منظورت چیه؟
سیما گفت:
_ اون فکر می کنه نباید روی این علایق، حساب جدی باز کنه، چون تو که برگشتنت غیر ممکنه، اون هم که تک دختره و خونواده اش محاله با دوری اش موافقت کنند. به خصوص آقای کیمیایی. تو هم اگه یک ذره منطقی باشی، بایذ سعی کنی که با احساساتش بازی نکنی!
عصبی گفتم:
_ با احساساتش بازی نکنم؟ مقصودت چیه؟ وقتی تو درباره من این جوری فکر کنی، من از بقیه چه توقعی دارم؟
سیما با ملایمت گفت:
_ باز دوباره آمپر چسبوندی؟ برادر من، دو دو تا، میشه چهار تا! چرا بیخود میخوای دختر مردم رو امیدوار کنی؟
_ واقعا که! نمی دونم تو من رو چه جوری شناختی، تا حال خیال می کردم تو بیشتر از هر کسی به روحیات من آشنایی!
سیما گفت:
_ اتفاقا چون دقیقا می شناسمت، رک و پوست کنده باهات حرف زدم. آخه چرا می خوای خودت رو گول بزنی؟ آدم باید واقع بین باشه، آخه فایدهء این علاقه چیه؟
با تحکم گفتم:
_ نکنه فکر می کنی علاقهء من یک علاقه کودکانه است؟ بگذار راحتت کنم سیما، من به هر ترتیبی شده الهام رو به دست میارم.
سیما میان خنده گفت:
_ اوه! اوه! چه هیجان انگیز! باید به الهام بگم، سوپرمن جوان! حتما سوار یک اسب سفید هم میای!
حال و حوصلهء یکی به دو نداشتم. مختصر گفتم:
_ تو فقط کاری رو که گفتم بکن.
سیما با تردید گفت:
_ اما من باز هم میگم کار درستی نیست. تو الان الاغی!
وقتی مرا ساکت و کلافه دید. گفت:
_ چهل شاخه زیاد نیست؟ خیلیه ها!
گفتم:
_ فقط تاکید می کنم که یادت نره! بهش بگو لااقل برام نامه بنویسه! بهش بگو فکر نمی کردم به این زودی قول و قرارمون رو از یاد ببره! باز هم وفای مردها!
سیما گفت:
_ من نمی تونم مجبورش کنم مثل تو خیال پرداز و رویایی باشه! الهام دختر عاقلیه، با این وجود، پیغامت رو بهش میدم.
انگار با حرفهای سیما، بعد از مدتها، آن آتش زیر خاکستر باز هم شعله ور شده بود.
************************
فصل 15
در سایهء تلاش و پشتکار، بعد از مدتی نه چندان طولانی، توانستم از طریق خرید و فروش فرش، آپارتمان مستقلی در هامبورگ بخرم و از دوستانم جدا شوم، ولی کماکان به رغم فعالیت و مشغلهء زیاد، برای دوری از وطن دلتنگ بودم و دوری از خانواده و به ویژه الهام، به این دلتنگی عمیقا دامن می زد. حالا یکی از مهم ترین اهدافم رسیدن به الهام بود. البته خواهرم سیما خیلی تلاش می کرد به نوعی متقاعدم کند که امید عبثی دارم، اما من حتی در خواب و خیال هم با او بودم. در واقع فکر کردن به او مثل سرکشیدن جرعه ای سرکهء داغ بود. نمی دانم! شاید هم به دلیل وجود چنین خلا سنگینی بود که تابستان آن سال درگیر ماجرای عاشقانهء تازه ای شدم.
اسمش« هلنا » بود، یک دختر موبور رومانیایی. آرام، خونگرم و دلنشین بود و با آن لبخند همیشگی نمکینش به طرز عجیبی مرا به یاد الهام می انداخت. در واقع من او را دورادور در دانشکده می شناختم، ولی بعدا در پارتی دوستانه ای که تا مدتها زندگی بی روحم را دستخوش تحول کرد، به هم رسما معرفی شدیم.
هنوز آن شب را به یاد دارم. تا پاسی از نیمه شب گذشته، خوش گذراندیم و بعد نفهمیدم چطور شد که اصرار کردم او را برسانم. زمانی به خود آمدم که در کنار او توی ماشین رانندگی می کردم. نمی دانم! شاید هم به نوعی، به آن