نیمکت رنگی

در سکوت چشم از او برداشتم و با نارضایتی سرم را به تاییدی از سر ناچاری تکان دادم.

"همراهی با ربایندگان"
در بی دستگیره را به اشاره ای باز کرد و از اتاقک خارج شدیم.
این بار مسیرمان به سوی انتهای سالن بود؛ جایی که یک جوان ریشوی دیگر به انتظار ما ایستاده بود. جلوتر که رسیدیم جوان با لبخند گفت: خیلی که در آلاچیق معطل نشدید؟!
همان کسی بود که در را به سویم گشوده بود!
بهمن زمزمه کرد: ایشان «اَشا» هستند...
با بی حوصلگی رو به اَشا گفتم: باید پیغام را به شما می دادم تا خودتان به این آقا می رساندید و... کار ما به اینجا نکشد!
اشا و بهمن زیر چشمی نگاهی به همدیکر کردند و بعد اشا بازوی مرا فشرد و دلجویانه گفت: صبح می فهمید که اشتباه می کرده اید... هیچ چیز آنجور نیست که حالا فکرش را...
با خشم میان حرفش دویدم: بله... دوست دوقلو یتان همه ی این حف ها را برایم گفته... لطفاً دست از نصیحت کردن بردارید عالیجناب دوم!
اشا سکوت کرد و در اتاقی را که مقابلش بود گشود و من و بهمن داخل شدیم.
بهمن به ریف لباسهای آویزان شده به رگال ها اشاره کرد و گفت: لطفاً یکی را انتخاب کنید و بپوشید. تا شبیه ما بشوید... لباس های خودتان را هم لطفاً اینجا بگذارید.
سپس یکی از لبخند های همیشکی اش را تحویلم داد و از اتاق بیرون رفت.
لباسهای منظم و آویزان شده را که همه سپید و شیری و سفید و باز هم سپید بودند، تورّقی کردم و به سوی در بی دستگیره رفتم و بر آن کوبیدم.
بهمن بی درنگ در را گشود و پرسید: مشکلی شده؟!
- من دلم نمی خواهد هیچ کدام از این لَبّاده ها را بپوشم!
- برای امنیت خودتان لازم است.
- ولی شما گفتی که خطری در کار نیست!
- بله نیست! ولی از سوی ما... نه آنها!
-آنها؟... ما؟! این دیگر چه مزخرف تازه ای است؟!
لبخند زنان زمزمه کرد: ما قرار هایمان را گذاشتیم؛ نه؟!
و انگشت اشاره اش را به سوی اتاقک بی دستگیره اش که در آن سوگند خورده بود تکان داد.
در را بهم کوبیدم و به میان اتاق جامه ها برگشتم. ناگهان چشمم به پنجره افتاد که رو به سوی باغ پشتی داشت. به سرعت اطرا را پاییدم ولی دوربینی در کار نبود. به سوی پنجره شتافتم و آن را فشار دادم ولی شیشه اش دوجداره و بی حرکت بود. با مشت بر آن کوبیدم ولی حتی نلرزید!
پشتش را بررسی کردم. دیوار صاف و بلندی بود که به اندازه ی طبقه دوم تا زمین ارتفاع داشت و راه فراری نداشت!
با نا امیدی به سوی ردیف لباسها برگشتم و یکی که شیری رنگ بود و آستین های دراز داشت برداشتم. پیراهنم را از سرم بیرون کشیدم و روی یک صندلی پرت کردم.
سرم را توی لباده ی شیری رنگ چپاندم و دستهایم به آسانی از میان آن عبور کرد... و حس کردم خون در بدنم گرم و جاری شد. احساس بسیار خوشایند و از لذتی آرام بخش و مداوم!
رو به روی آینه ی قدی ایستادم و به خود نگریستم. حالا من هم شبیه به مردان انجمنی بودم؛ با ریش و مویی کوتاهتر و چشمانی کم فروغ تر...
بدن ام خنکایی دلچسب و گرمایی روح بخش، هر دو را در یک
آن به دست آورده بود... گویی در چشمه از آب گرم نعنایی فرو رفته و بیرون آمدم!
بهمن در زد و داخل شد و پرسید: آماده اید؟!
سر به تایید تکان دادم در حالی که از همه ی خشمی که قبل از من سرریز می کرد تهی شده بودم!
از اتاق بیرون آمدیم در حالی که دیگر اشا در برابر آن نبود و یک سره از طبقه ی دوم به اول و سرانجام به راه پله های ورودی زیر زمین وارد شدیم.
بهمن در میانه ی راه پله ها مرا متوقف کرد و گفت لطفاً به نگاه ها توجه نکن. در این مراسم تو یکی از ما هستی. در طول جلسه فقط به چشم های مردی که رو به روی تو خواهد نشست چشم بدوز . او یکی از ما نیست!... آنها از ما نیستند!
سر به تاییدجنباندم و او ادامه داد: هر وقت که در اثر نگاه های آن مرد حس زجر و رنج داشتی نام «هیبل زیوا» را در دلت تکرار کن. او در جلسه حاضر است و نهانی دلت را آرام می کند...
اجازه ی پرسش به من نداد و دوباره با هم سرازیر شدیم.
در زیر زمین جمعیت بسیاری از سپید پوشان انجمنی در سوی راست یک میز، در سکوت و انتظار نشسته بودند ولی سوی چپ میز بزرک، به تمامی خالی بود!
این بار هیچ کس به من نگاه نکرد و ما بر دو جای خالی در میانه های ردیف سوی راست قرار گرفتیم طوری که اشا در سمت چپ من بود.
او به احترام من کمی در صندلی اش نیم خیز شد و لبخند زد من نیز برای اولین بار لبخندی صادر کردم!
سپس همگی در خاموشی و سکوت رو به صندلی های خالی آن سوی میز انتظار کشیدیم.
آن صدا این بار از درون آیفونی که بر میانه ی میز بزرگ بود برخاست: آمدند و از دروازه گذشتند... آماده باشید...
آیفون با خش خشی کوتاه قطع شد و من حس کردم که اظطرابی پنهان در جمعیت حاضران افتاد!
به بهمن نیم نگاهی کردم و دیدم که او نیز فکور و ملتهب است؛ اشا هم همین طور بود!
زیر گوش اشا غرّیدم: چه کسانی آمدند؟!
اشا با تعجب نگاهم کرد و بعد در حالی که زیر چشمی بهمن را می نگریست گفت: نمی دانی؟!
شانه بالا انداختم و بهمن تیغه ی انگشتانش را بر میانه ی بینی اش نهاد که سکوت کنیم!

5."زمان به کندی می گذرد"
صدای پای وارد شوندگان در راه پله ی زیر زمین عمارت، همه چیز را ملتهب تر کرد و ناگهان یک جمعیت انبوه ازمردان سرخ پوش، با نظمی خاص وارد شدند!
مردانی جوان و خوشپوش که تنها یکی در میان آنها سیاه پوشیده بود و من در میان ازدحامی که بر اثر ورود سرخپوشان پدید آمده بود نتوانستم چهره ی او را درست تشخیص دهم.
در هر حال هیچیک از مردان سپید پوش و منتظر، برای خوشامدگویی از جا بر نخواست و تازه آمدگان نیز هیچ واژه یا حالت دوستانه ای را با ورودشان همراه نکردند.
آنها بی درنگ- گویی بار ها چنین کرده اند – بر صندلی های خالی نشستند و یک لحظه ی بعد ردیف سوی چپ از مردان سرخپوش آبی چشم پر شد!
همه چیز در سکوت رخ می داد و من هیچ درکی از ماجرایی که در آن بودم نداشتم!
یک به یک تازه واردان به یک به یک منتظران رو به رویشان چشم دوختند و مرد سرخپوش آبی چشم رو به روی مکن نیز با کینه ای سوزان و غریب به من زل زد!
بخاطر گفته های بهمن من نیز در چهره ی او خیره و در کسزی از ثانیه دچار درد های پیچیده ی فکری شدم... بی درنگ نام"هیبل زیوا" – که نمی دانستم که نام کیست و چیست را در دل تکرار کردم. به راستی که این واژه اثر بخش بود و بی درنگ زجری را که در وجودم پراکنده می شد پس زد! هر چه بیشتر در چهره ی مرد رو در رویم می نگریستم بیشتر در میافتم که هیچ نشانه ای از دوستی یا حیات یا حتی امید در او نیست! صورتش تراشیده و مویش تراشیده و چشمانش درشت و آبی بود. پیراهنش همچون بقیه ی همراهانش تنگ و براق و سرخ بود که به مرور چشم را می زد.
زیر چشمی در ردیف آنها نگاهی به مرد سیاه خرقه ای که در بدو ورودشان دیده بودم، انداختم و متوجه شدم که جای رو به روی او در ردیف ما خالی است!
دقایقی کوتاه و به همین قرار و در سکوت سپری شد تا بار دیگر صدای پا در زیر زمین پیچید ولی این بار نه از راه پله که از انتهای تالار...
سپس مردی تنومند و سپز پوش با گام های شمرده و مطمئن تا جای خالی ردیف ما پیش آمد و بعد همه ی سپید پوشان برایش از جا برخاستند. من نیز بی اختیار برخاستم اما سرخپوشان و آن مرد سیاهپوش هیچ حرکتی نکردند و فقط یک لایه ی کینه آلود بر تیرگی خصومت آمیز چهره هایشان افزوده شد. مرد سبزپوش به طرز عجیبی آرام و مطمئن بود و در میان جمعیت، او بود که حسی از التهاب از خود نمی پراکند...
موهایش بلند و جو گندمی تا روی موهایش بود و ریش کوتاهی همرنگ موهایش داشت. چشمهایش پیدا نبود چرا که بر روی آنها پارچه ای سپید بسته بود و به طرز غریبی با این که می بایست چیزی را نبیند، نسبت به همه چیز واکنش نشان می داد و عصایی همچون نابینایان در دست نداشت! از همه ی حاضران بلند قد تر و مشخص تر بود و به راحتی پیدا بود که سرکرده ی انجمنیان سفیدپوش است.
یکی از سپید پوشان، صندلی را برایش کنار کشید تا بنشیند و او نشست.
سپس همه ی سپید جامگان نشستند و من نیز!
سبز پوش بی درنگ سینه ای صاف کرد و با همان صدایی که چند بار از آیفون های مختلف شنیده بودم زمزمه کرد: به نام یکتا خدا... جلسه ی ماهیانه را آغاز می کنم.
سیاهپوش خرقه دار که درست رو به رو ی او بود ناگهان دستش را بر میز چوبی بزرگ کوبید و غرید: با این نوع آغاز کردن مخالفم...!
و ناگهان همه ی سرخپوشان، دست های چپشان را بر میز کوبیدند!
سبزپوش خندید و گفت: هر بار این را تکرار می کنی «گنّا»!...
سیاهپوش بی درنگ گفت: و تو دست بردار نیستی... او چه فایده ای جز استثمار برای تو و قبیله ت داشته که اینطور سنگش را به سینه میزنی؟!
و یک بار دیگر دستش را بر میز کوبید و سرخپوشان نیز یکصدا کوبیدند. اما هیچ کس از فرد رو به رویش چشم بر نداشت و من نیز مدام در دل می گفتم: هیبل زیوا!
سپس سکوتی بر پا شد و سبز پوش گفت: این یعنی که باز هم... همچون همیشه هیچ چیز در شما تغییر نکرده است.
گنّا با صدای تو دماغی و بمی که از میان لب های باریکش بیرون می داد زمزمه کرد: و این یعنی که در شما هم هیچ چیز عاقلانه نشده و چشم هایتان هنوز بر حقیقت دنیا... نابیناست، سپنتا!
سبزپوش یا سپنتا بی آن که در دام مشاجره ای که پیدا بود خرقه پوش سیاه، دوستدار بپا کردن آن است بیفتد زمزمه کرد: هیچ چیز در هیچیک از ما تغییری نکرده است و این، مکتوب خواهد شد!
سیاه پوش با حالتی رقابت جویانه پاسخ داد: مکتوب کن! ما نیز مکتوب می کنیم!
سپنتا گفت: بیا هرچه زودتر این جلسه ی ماهیانه ی بی ثمر را تمام کنیم... آیا گزارشی هست؟
گنّا پیش دستانه تکرار کرد: مال ما چه طور... محموله ی ما آماده است؟!
سپنتا به سپید پوش کناری اش اشاره کرد و مرد جوان یک کیفسیاه رنگ رمز دار را از زیر میز بیرون کشید. آن آن را بر میز قهوه ای خواباند و به سوی گنّا سراند.
نّا هم به یکی از سرخپوشان همراهش نشانه ای داد تا او نیز یک کیف زرد رنگ را به سوی سپنتا هل داد.
هر دو طرف اندکی لای کیف ها را باز و درونش را بررسی کردند و بعد سپنتا در کیف زرد را بست و گفت: هنوز هم چیز دیگری جز دشمنی نداری گنّا!
سیاهپو غرّید: باز هم یک شاهد در بین شماست! کدام یکی است؟!
سپنتا حرفی نزد تا گنا دوباره گفت: او را ندیده بودم... خودش است؛ نه؟!
و با انگشت های بسیار پیرش به من اشاره کرد!
سپنتا پاسخ داد: او مهمان بهمن است.
و به بهمن اشاره کرد اما سیاهپوش نیشخندی زد و گفت: فرق ما با شما همیشه در تعبیر ظریف میان «دروغ» و«مَکر» بوده است...
سپنتا زمزمه کرد: حرف دیگری نیست؟
گنّا سر به نه تکان داد و سبز پوش با صدایی غرّا ادامه داد: پایان جلسه ی هفتادم را... به نام یکتا خدا اعلام می کنم.
گنّا دوباره بر میز کوبید و همه ی یارانش نیز پس از او یکصدا بر میز بزرگ کوبیدند. سپس همگی برخواستند و با شتاب بدنبال مرد سیاه پوش، به سوی راه پله رفتند تا تالار زیر زمینی را ترک کنند... ولی من هنوز تلخی چهره ی جوان سرخ پوش آبی چشمی را که رو به رویم نشسته بود در اعماق جانم احساس می کردم!