نیمکت رنگی

فراتر... فراتر."

11. "شب هزار ها"
از اتاق خارج شدیم و پرده را انداختیم و دیگر سپنتامینو را ندیدم...
با این چیز ها که دیده و شنیده بودم، دیگر سخت بر پاهایم راه می رفتم.
با این چیز ها که چشیده و با عمق جانم شناخته بودم در افسردگی دور افتادگی ام غوطه می خوردم و همه چیز، جایگاه راستین خود را در نگاهم یافته بود.
جهان، دیگر نه خواستنی بود و نه نخواستنی!
و من دیگر نه من بودم و نه آن چیز ها که پیشتر بودم... من ِ راستینم جوانه زده بود!
این چگونه شبی بود؟!
آیا خواب بودم؟ آیا مرده بودم؟ زنده بودم؟
آیا رویایی سنگین بود که تمام می شد و یا ذاتی بود که تازه در من پدیدار گشته و تا انتها ی هستی بی انتها در من بود؟!
همراه با وهومن، طبقه ای پایین رفتیم و به اتاقکش داخل شدیم.
نشستیم و گفت: چیزی تا صبح نمانده است... تو می روی و ما نیز...
گنگ وار تماشایش کردم و ادامه داد: ما نیز فردا خواهیم رفت. ما هیچ وقت بیشتر از یک ماه در هیچ خانه باغی نمی مانیم!
با صدایی ضعیف پرسیدم: کجا میروید؟...
گفت: یک خانه باغ دیگر... در یک شهر دیگر!...ما تصمیم گیرنده نیستیم.
عالی جناب فردا خواهند گفت مقصد بعدی کجاست.
گفتم: چرا باید جا به جا شوید؟!...
لبخند زنان زمزمه کرد: چون بیرون از اینجا همه چیز تغییر کرده است و ما باید همیشه در پایتخت سرزمین ها باشیم... در حالیکه این شهر، دیگر پایتخت سرزمین تو نیست!
با تعجب نگاهش کردم و ادامه داد: تو باید می آمدی و آمدی! پیش از تو نیز مردمان دیگری آمده بودند و پس از تو نیز تا روزگار مقرر، جلسات ما ادامه خواهند داشت. ولی سرنوشت تو این بود که بمانی و هم نسلانت و شهرت...
نگاهش را در چشمان گنگ من عمیق کرد و ادامه داد: ... بروند!
- کجا بروند؟!
- آیا تو نمی دانی که شب های ما درازند؟ و شب های ویژه ی ما درازتر؟ ... شبی که بر ما در این باغ گذشت، هزارماه بود و اندکی بیشتر! (توجه کنید به سوره قدر- آیه3)
نایی برای شگفت زده شدن، گریستن و فریاد کردنم نمانده بود... پس تنها زیر لب پرسیدم: هزارماه و بیشتر؟!... هزارماه؟!
سری به تایید تکان داد و گفت: آیا پیش تر نشنیده بودی که شب های مات صد سال شمایند و اندکی کمتر؟!... بیرون از این باغ همه چیز تغییر کرده است. پایتخت ها جا به جا شده اند و شاهان مرده اند... می دانستی که مردمان رفتنی اند!
هیچ نگفتم و آرام به یاد شب پیش، به یاد کمند و شب های بی خبری در دل گریستم!
به یاد نوشته هایم، دا بستگی هایم، باور های کوچکم و زمانی که "انسان وار" بر من سپری می شد و هیچ چیز "فرشته وار" نبود!
وهومن گفت: بیرون از باغ ما... دیشب؛ سه نسل از مردمان تو رفته اند و تو شاهد زمانه ات بودی!... تاسف می خوری؟!
سر به نه تکان دادم و آهسته اشک ریختم.
گفت: دیگر «زمان » را باور نکن و فریب «زمانه» را نخور. آنها طوری طراحی شده اند که باور کنی حقیقتی جز آنها نیست!... ولی تو که دیدی ماجرا چیز دیگریست؟!
سر به تایید تکان دادم و بعد آنقدر اشک ریختم تا جانم آرام شد. او با تعجب اندکی نگاهم کرد و بعد سرش را به سوی پنجره ای که پدیدار شدن باریکه های نور در دوردست شب، در آن پیدا بود چرخاند و گفت: راستش را بخواهی آنقدر ها هم عجیب نیست!
گفتم: پیش تر داستان «اصحاب غار»(نگاه کنید به قرآن کریم- سوره کهف- آیات 9تا22... برای ارجاعات قرآنی این داستان، به همین چند پانویس اکتفا شد؛ که تعداد آنها بسیار بیشتر، پر رنگ تر و اساسی تر از آن بودند که برای همگی شان مجال پانویس باشد. ) را بارها شنیده بودم. بارها قصه ی خواب صد ساله ی«عُزَیز» را خوانده بودم... واینک خود در خواب و در غار هستم!
وهومن لبخند زد و سکوت کرد؛ گویی با حرف های من نگاهش به دور ها خزیده بود و چیز هایی را به یاد می آورد...
گفتم: وقتی که صبح رسید... من در شهری که از آن من نیست چه باید بکنم؟!
ناگهان صدایی از آیفون قدیمی روی میز بلند شد که گفت: بنویس! برو و همه ی دیده هایت را مکتوب کن!... سپس تنها و تنها یک آرزو کن... برآورده خواهد شد!
و پیش از آنکه چیزی بگویم، صدا برید و آیفون خاموش شد. وهومن نگاهم کرد و با تعجب گفت: تا به حال هیچوقت به چهار سوال کسی پاسخ نداده بودند!
زمزمه کردم: پس فرشته ها هم تعجب می کنند... اگر فرصتش بشود!
و به هم لبخند زدیم.