نیمکت رنگی

از جایش بر خواست و گفت: همان عالیجناب سبزپوش که دیدی و یکبار دیگر نیز ایشان را در نیم شب خواهی دید؛ سپنتا مینو که نام های مشهورترشان در بین شما، جبرئیل یا روح القُدُس است.(در دین صابئی(ماندانایی)نیز به این فرشته ی بزرگوار «هیبل زیوا» می گویند.)

9. "سپنتا مینو"
به عمارت بازگشتیم...
و همه چیز در عمارت همان بود که بود جز این که این بار بر پشت تمامی رفت و آمدکنندگان، بال های بلند دوتایی یا چهارتایی روییده بود!
وهومن زیر گوشم زمزمه کرد: آن اتاق ها که در سوی راستند برای مهار آب ها و اتاق های سوی چپ برای مهار باد ها و آتش هایند... آنها را آناهیتا و واتَ و آذر اداره می کنند و بر هر سه شان مهرِ ناظر است.
مرا که گویی در خواب راه می رفتم به سوی طبقات بالا هدایت کرد تا به طبقه ی سوم رسیدیم؛ جایی که کاملا" خلوت و آرام بود و تنها یک اتاق در برابرمان قرار داشت.
وهومن برای لحظه ای درنگ کرد و چشم های درشت و میشی رنگش را به من دوخت و زمزمه کرد: ایشان طبق یک رسم قدیمی، برای چند دقیقه شما را خواهند دید و پاسخگوی پرسش های شما خواهند بود... مقدار این چند دقیقه هم به عمق پرسش های شما مربوط است.
سر به نشانه ی تایید تکان دادم و او با انگشتش پرده ی مقابل در اتاق را لمس کرد؛ پرده ی زمخت مخملی و سنگین، ناگهان خود را از هر دو سو بالا کشید و گشوده شد!
هر دو وارد شدیم و من دیدم که مرد تنومند و سبزپوش در اتاقکی ساده و نه چندان بزرگ پشت میز کارش نشسته است و لبخند می زند.
اتاق بسیار خلوت و کم اثاث و سرتاسر سپید بود؛ نه از آن سپید ها که چشم را بزند و نه آنقدر قدیمی که چرک به نظر برسد.
سپیدی اش میانه و آرام بخش و یک ضلع آن سراسر شیشه و رو به باغ بود.
رو به رو ی او بر دو صندلی ساده و چوبین نشستیم و مرد صاحب اتاق زمزمه کرد: می خواستیم که امشب زیاد اذیت نشوید و از سختی های کارتان کاسته شود... آیا موفق بودیم؟!
حس کردم بند آمدگی بی اختیار زبانم که از باغ تا بدینجا به طول انجامیده بود، در این اتاق آهسته آهسته سست می شود و واژه ها دوباره به مهارم در می آیند.
پس با صدایی گرفته گفتم: من تا به حال چیزی دیگر بودم و امشب همه چیز را... یعنی باور نمی کردم که...
لبخند زنان در حالی که چشم هایش در پس پارچه ی سپید، پنهان بود گفت: ما همیشه با شما همراه بوده ایم و هیچوقت دور نبوده ایم و نخواهیم بود تا آن روز که فرمان برسد... و فرمان همیشه فقط یکی ست!
از تنگ روی میزش لیوانی برایم ریخت و در برابرم گذاشت و ادامه داد: شاید شما همیشه تعجب کنید ولی ما هرگز!... ما فرمان بریم و طغیان در ما نیست... بنوشید. آرامتان می کند.
لاجرعه نوشیدم و عطر و طعمی در وجودم پیچید که پیش از آن نظیرش را درک نکرده بودم!
پیش از آن که لب به سخن بگشایم وهومن گفت: آب چشمه ی چهارم است. ما اینجا فقط از آن چهار چشمه می نوشیم و زنده ایم!
مرد سبز پوش در این فرصت سرش را بر میکروفونی که روی میز بود خم کرد و گفت: خرداد برگشته... لطفا" شهریور و اَمرداد برای انجام مورد «الف.لام.را» حرکت کنند
و بعد رو به سوی من کرد و گفت: سه پرسش شما را پاسخ خواهم داد؛ هرچه ژرف تر باشند؛ من نیز قانع کننده تر خواهم بود...
نگاهی به وهومن و او انداختم و پرسیدم: هر پرسشی؟!
سبز پوش زمزمه کرد: در دایره ی دانش هایم... بله!
لیوان خالی ام را دوباره پر کرد و من بی دزنگ آن را نوشیدم و دلگرم شدم و گفتم: دنیا برای چه به وجود آمده؟... دنیا و من و شما... همه ی ما اصلا" برای چه آمده ایم و خواهیم رفت؟!
سپنتا مینوی سبزپوش کمی در صندلی اش جا به جا شد و لبخند زنان، زیر لب زمزمه کرد: پاسخ می دهم!
سپس به آرامی نوار سپیدی را که بر چشم هایش بسته بود، برداشت و پلک های بسته اش نمایان شد؛ پلک هایی به شدت پیر و چروکیده و ناهماهنگ با دیگر اجزائ چهره اش!
گویی بدنش جوان و تازه بود و پلک هایش به درازای آفرینش قدمت داشت... انگار پلک هایش از جنس سنگ های سنگ های فرسوده ی کوهستان ها بود و تنش از جنس چمن های نورس دشت ها در بهار...
سپس آهسته آهسته، با وسواسی غریب - که گویی فقط برای منظور هایی ویژه چنین میکند- آنها را گشود!....

او چشم هایش را به سوی من گشود و ناگاه ... احساس کردم قلاب هایی نامرئی از درونشان به سویم پرتاب شدند و مرا گرفتند و به خود بلعیدند و ... این گونه ناگهان، پاسخ آغاز شد!